Δ. Παπαδημούλης: «Βγαίνοντας από τα μνημόνια δεν περνάμε από τη μια μέρα στην άλλη από την Κόλαση στον Παράδεισο»

Κύριε Παπα­δη­μούλη, βγήκαμε από τα μνη­μό­νια. Τι σημαί­νει, όμως, αυτό για τους Έλληνες πολίτες, που ακόμη είναι επι­φυ­λα­κτι­κοί για την επιβολή νέων μέτρων;

Είναι προ­φα­νές ότι βγαί­νο­ντας από τα μνη­μό­νια δεν περνάμε, από τη μια μέρα στην άλλη, από την Κόλαση στον Παρά­δεισο. Απο­κτούμε, όμως, μεγα­λύ­τε­ρους βαθμούς ελευ­θε­ρίας.

Τώρα χρειά­ζε­ται σοβα­ρό­τητα και δουλειά και πρέπει με σύνεση και υπευ­θυ­νό­τητα, κάνο­ντας τα παθή­ματα της χρε­ο­κο­πίας και των μνη­μο­νίων μαθή­ματα, να χτί­σουμε το σχέδιο για την επόμενη μέρα. Το στοί­χημα για εμάς είναι να αυξά­νουμε διαρκώς την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητά μας σε όλους τους τομείς και αυτή η προ­σπά­θεια να βρίσκει πρα­κτικό αντί­κρι­σμα στη βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των πολιτών.

Τα βήματα για την επόμενη ημέρα θα γίνουν πάνω σε στέρεο έδαφος, με υγιή δημόσια οικο­νο­μικά, γιατί ο πρώτος στόχος είναι η επι­τά­χυνση της ανά­πτυ­ξης και της μείωσης της ανερ­γίας. Αυτή τη στιγμή, η υλο­ποί­ηση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του 2018 πηγαί­νει καλά και θα πετύ­χουμε όχι μόνο τον στόχο του 3,5%, αλλά και περίσ­σευμα. Αυτό μας επι­τρέ­πει να απο­δεί­ξουμε με αριθ­μούς ότι μπο­ρούμε να πετύ­χουμε τον στόχο για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2019, που είναι επίσης 3,5%, χωρίς περι­κοπή των συντά­ξεων, όπως είχε επι­μεί­νει και επι­βά­λει σε προη­γού­μενη φάση το ΔΝΤ.

Ο κύκλος των περι­κο­πών και των μειώ­σεων έχει κλείσει και τώρα ανοίγει ένας νέος, αυτός της στα­δια­κής ανά­κτη­σης και επού­λω­σης των πληγών για πολλά εκα­τομ­μύ­ρια Έλληνες. Το τι ακριβώς θα γίνει, πώς και πότε θα απο­τυ­πω­θεί στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2019 και θα βασι­στεί και στην καλή εκτέ­λεση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του ‘18.

Πρα­κτικά, όσα περισ­σό­τερα χρήματα μαζεύ­ουμε από τον περιο­ρι­σμό της φορο­δια­φυ­γής, της δια­φθο­ράς και τη βελ­τί­ωση της διοί­κη­σης, τόσα περισ­σό­τερα θα μπο­ρέ­σουν να γίνουν. Όχι μόνο στον τομέα των κοι­νω­νι­κών παροχών, αλλά και των φορο­ε­λα­φρύν­σεων των μικρο­με­σαίων.

Πώς θα περι­γρά­φατε το κλίμα στην Ε.Ε. απέ­να­ντι στην Ελλάδα; Εξα­κο­λου­θεί να στη­ρί­ζει τις προ­σπά­θειες της χώρας μας και της κυβέρ­νη­σης;

Η χώρα μας έχει κατα­φέ­ρει τα τελευ­ταία τρία χρόνια να αντι­στρέ­ψει το αρνη­τικό κλίμα που επι­κρα­τούσε εις βάρος της στην ΕΕ, και από μαύρο πρόβατο, που απει­λού­νταν με Grexit, κατά­φερε να βγει από τα μνη­μό­νια και να κτίσει βήμα-βήμα πολύ­τι­μες συμ­μα­χίες.

Μέσα σε ένα ιδιαί­τερα σύνθετο και απαι­τη­τικό ευρω­παϊκό και διεθνές περι­βάλ­λον, η ελλη­νική κυβέρ­νηση κατα­φέρ­νει να συν­δια­μορ­φώ­νει τις εξε­λί­ξεις και να συμ­βάλ­λει ουσια­στικά στη χάραξη της πολι­τι­κής ατζέ­ντας.

Η έξοδος από τα μνη­μό­νια, η πρό­σθετη ελά­φρυνση του χρέους και η συμ­φω­νία για το Μακε­δο­νικό απο­τε­λούν τρεις σημα­ντι­κές εξε­λί­ξεις, από τις οποίες δεν επω­φε­λεί­ται μόνο η χώρα μας, αλλά και η ΕΕ συνο­λικά.

Οι Ευρω­παίοι ηγέτες ανα­γνω­ρί­ζουν και στη­ρί­ζουν τις προ­σπά­θειες της χώρας, της κυβέρ­νη­σης και των Ελλήνων πολιτών, ενώ βασικό μέλημα τόσο για τους δανει­στές, όσο και για την Κομι­σιόν, παρα­μέ­νει το να πετύ­χουμε τους δημο­σιο­νο­μι­κούς μας στόχους.

Πιστεύω ότι δια­τη­ρώ­ντας νοι­κο­κυ­ρε­μένα τα δημόσια οικο­νο­μικά μας, αλλά και το βλέμμα μας στραμ­μένο στο μέλλον, στην ενί­σχυση της οικο­νο­μίας και της ανά­πτυ­ξης, τη μείωση της ανερ­γίας, την αύξηση των επεν­δύ­σεων, αλλά και την κατα­πο­λέ­μηση των παθο­γε­νειών, όχι μόνο θα πετύ­χουμε τους δημο­σιο­νο­μι­κούς μας στόχους, αλλά θα απο­φύ­γουμε κι αυτό που σήμερα είναι δρο­μο­λο­γη­μένο: την περι­κοπή των συντά­ξεων.

Τους τελευ­ταί­ους μήνες έχει τεθεί σε πιο σοβαρή βάση στο τραπέζι του δια­λό­γου στην Ευρώπη το μετα­να­στευ­τικό. Είστε αισιό­δο­ξος για τις εξε­λί­ξεις, καθώς η χώρας μας εμπλέ­κε­ται άμεσα με το πρό­βλημα αυτό;

Η αδυ­να­μία της ΕΕ να δώσει ευρω­παϊκή απά­ντηση στο προ­σφυ­γικό και να χαράξει μια συνε­κτική πολι­τική για τη νόμιμη μετα­νά­στευση εντεί­νει την ευρω­παϊκή κρίση. Με αυτή της τη στάση αμαυ­ρώ­νει τις ίδιες τις δια­κη­ρύ­ξεις της ΕΕ και τρο­φο­δο­τεί τη φοβική δημα­γω­γία της άκρας δεξιάς, ανα­δει­κνύ­ο­ντας έτσι το σημα­ντικό έλλειμμα προ­ο­δευ­τι­κής και διο­ρα­τι­κής ηγεσίας στους κόλπους της ΕΕ.

Αντι­θέ­τως, η Ευρω­παϊκή Ένωση θα όφειλε να είναι πιο ανοιχτή στους πρό­σφυ­γες, να τους εντάξει, με σαφείς κανόνες, δικαιώ­ματα και υπο­χρε­ώ­σεις στον κοι­νω­νικό της ιστό. Όπως προ­σπά­θησε και προ­σπα­θεί η ελλη­νική κοι­νω­νία για παρά­δειγμα, που από την πρώτη στιγμή -και παρ’ όλες τις αδυ­να­μίες και τις καθυστερήσεις- έδειξε την αλλη­λεγ­γύη και τη στήριξή της στους πρό­σφυ­γες, ακόμα και την περίοδο 2015-2016, όπου το προ­σφυ­γικό ρεύμα προς τη χώρα μας βρι­σκό­ταν στην κορύ­φωσή του.

Δυστυ­χώς σε πολι­τικό επίπεδο, με κύρια ευθύνη του Συμ­βου­λίου, πολλά κράτη-μέλη δεν τήρησαν τις δεσμεύ­σεις τους για το πρό­γραμμα μετε­γκα­τά­στα­σης. Παρά τη συνεχή πίεση του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου, και με την ανοχή της Κομι­σιόν, δεν έδειξαν την απαι­τού­μενη αλλη­λεγ­γύη, κυρίως απέ­να­ντι στην Ελλάδα και την Ιταλία.

Αυτή την περίοδο γίνεται μια προ­σπά­θεια να δια­μορ­φω­θεί ένα νέο θεσμικό πλαίσιο για την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερη δια­χεί­ριση του προ­σφυ­γι­κού και μετα­να­στευ­τι­κού ζητή­μα­τος, το οποίο συναντά και πάλι μεγάλες αντι­στά­σεις από πολλές πλευρές, και όχι μόνο από τις χώρες του Βίσε­γκραντ, καθώς ήρθαν να προ­στε­θούν ο Κουρτς, μετά ο Σαλβίνι και τώρα τελευ­ταία ο Ζεχόφερ, ο οποίος κάνει αντάρ­τικο στη Μέρκελ.

Αυτό είναι κακό όχι μόνο για την αντι­με­τώ­πιση του προ­σφυ­γι­κού, αλλά κακό και για τις κύριες χώρες υπο­δο­χής, που σημαί­νει κακό για την Ελλάδα. Το να δίνο­νται ευρω­παϊ­κές απα­ντή­σεις στο προ­σφυ­γικό με ανα­λο­γική κατα­νομή των προ­σφύ­γων, με δίκαιη και λει­τουρ­γική αλλαγή της Συν­θή­κης του Δου­βλί­νου, νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι κοινή εθνική γραμμή ανε­ξαρ­τή­τως κομ­μά­των. Και δυστυ­χώς δεν είναι.

Αν κάτι, όμως, προ­κα­λεί αισιο­δο­ξία, αυτό είναι οι ίδιοι οι αριθμοί: Το 2015 πέρασαν στην Ευρώπη 1.000.000 πρό­σφυ­γες, οι 850.000 από την Ελλάδα. Το πρώτο 6μηνο του 2018 πέρασαν 44.000, που σημαί­νει ότι έχει μειωθεί η προ­σφυ­γική ροή περίπου κατά 95%. Και η πλούσια Ευρώπη έχει πολύ κάτω από το 1% της υπο­δο­χής των προ­σφυ­γι­κών ροών, καθώς οι πρό­σφυ­γες συνο­λικά -σύμφωνα με τον ΟΗΕ- ανέρ­χο­νται στους 68.000.000 πολίτες.

Υπάρχει μια τάση ανόδου των εθνι­κι­στι­κών και ακρο­δε­ξιών κομ­μά­των στην Ε.Ε. (και στις ΗΠΑ φυσικά). Είναι κάτι παρο­δικό, κατά την άποψή σας, ή θα πρέπει να ανη­συ­χούμε;

Η άνοδος της ακρο­δε­ξιάς στην ΕΕ και η δεξιά στροφή της Ευρώπης είναι μια εξέλιξη πολύ ανη­συ­χη­τική. Γεννά προ­βλη­μα­τι­σμό σε όλες τις δημο­κρα­τι­κές πολι­τι­κές δυνά­μεις, ακόμα και στην πιο μετριο­παθή πτέρυγα του Ευρω­παϊ­κού Λαϊκού Κόμ­μα­τος. Η άνοδος αυτή είναι καρπός πολύ συγκε­κρι­μέ­νων νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πολι­τι­κών που επι­βλή­θη­καν στις ευρω­παϊ­κές κοι­νω­νίες. Αυτές οι επι­λο­γές οδή­γη­σαν στα­διακά στην απο­δυ­νά­μωση της πολι­τι­κής συνοχής, στην απορ­ρύθ­μιση της αγοράς εργα­σίας, στη συνεχή άνοδο των κοι­νω­νι­κών και περι­φε­ρεια­κών ανι­σο­τή­των, της ανερ­γίας και της φτώ­χειας, αλλά και της εθνι­κι­στι­κής ανα­δί­πλω­σης.

Οι συντη­ρη­τι­κές πολι­τι­κές δυνά­μεις βρί­σκο­νται ενώπιον του κιν­δύ­νου «Ορμπα­νο­ποί­η­σης». Θερί­ζουν τώρα ό,τι έσπει­ραν τα προη­γού­μενα χρόνια. Έχοντας τρο­φο­δο­τή­σει έναν διαρκώς διο­γκού­μενο, αλλά άγονο και ακραία δεξιό­στροφο ευρω­σκε­πτι­κι­σμό, έχοντας ευνο­ή­σει, με μονο­μερή λιτό­τητα, συγκε­κρι­μένα οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα εις βάρος της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φίας. Βρί­σκο­νται πλέον εγκλω­βι­σμέ­νες. Η λαϊ­κί­στικη, ακραία νεο­φι­λε­λεύ­θερη και ακρο­δε­ξιά πτέρυγα, που εκφρά­ζε­ται από τον Σαλβίνι και τη Λεπέν, συντο­νί­ζε­ται με τους Ορμπάν και Κουρτς εντός του ΕΛΚ, που διεκ­δι­κούν πλέον ηγε­μο­νικό ρόλο εντός της ευρύ­τε­ρης πολι­τι­κής ομάδας του Ευρω­παϊ­κού Λαϊκού Κόμ­μα­τος, αλλά και ευρύ­τερα της ευρω­παϊ­κής Δεξιάς.

Πώς είδατε την απε­λευ­θέ­ρωση και το αίσιο τέλος της περι­πέ­τειας των δύο Ελλήνων στρα­τιω­τι­κών από την Τουρκία; Ήταν ένα δείγμα καλής θέλησης; Κι από την άλλη, μπο­ρούμε να είμαστε αισιό­δο­ξοι ότι θα βελ­τιω­θούν οι ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις;

Σε αυτή την πολύ θετική εξέλιξη, που γέμισε ικα­νο­ποί­ηση και χαρά όλους τους Έλληνες, συνέ­βα­λαν ο συνεχής αγώνας της Ελλάδας, η διεθνής κινη­το­ποί­ηση, η κλι­μά­κωση των πολι­τι­κών, διπλω­μα­τι­κών και οικο­νο­μι­κών πιέσεων προς την ηγεσία Ερντο­γάν, αλλά και το γεγονός ότι ο πιε­σμέ­νος Ερντο­γάν ένιωσε την ανάγκη να κάνει μια χει­ρο­νο­μία καλής θέλησης προς την Ελλάδα -και μέσω της Ελλάδας προς την ΕΕ- καθώς η εξάρ­τηση της τουρ­κι­κής οικο­νο­μίας είναι οκτώ φορές μεγα­λύ­τερη από την Ευρω­παϊκή Ένωση, σε σύγκριση με τις ΗΠΑ. Το αίτημα της απε­λευ­θέ­ρω­σης των δύο Ελλήνων στρα­τιω­τι­κών ήταν απο­λύ­τως δίκαιο, καθώς η τουρ­κική Δικαιο­σύνη και πολι­τική ηγεσία δεν μπό­ρε­σαν να θεμε­λιώ­σουν ούτε καν υποψία για κάποιο βαρύ­τερο αδίκημα στους δύο Έλληνες στρα­τιω­τι­κούς, όπως το περί­φημο περί κατα­σκο­πείας.

Η θετική αυτή εξέλιξη δικαιώ­νει, επίσης, και στη στάση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, η οποία επέμενε εξαρχής στο να μην υπάρξει σύνδεση το εν λόγω ζήτημα με την εντελώς ανόμοια υπόθεση των οκτώ Τούρκων αξιω­μα­τι­κών.

Σε ό,τι αφορά στις σχέσεις μας με την Τουρκία, ο προ­σα­να­το­λι­σμός επι­δί­ω­ξης καλών και ειρη­νι­κών σχέσεων γει­το­νίας -με την προ­ϋ­πό­θεση ότι αυτές βασί­ζο­νται στο Διεθνές Δίκαιο- είναι στα­θε­ρός για την Ελλάδα.

Είμαστε κατα­δι­κα­σμέ­νοι από την Ιστορία και τη Γεω­γρα­φία οι δύο λαοί, παρά τις μεγάλες μας δια­φο­ρές και την ιστο­ρικά καλ­λιερ­γη­μένη δυσπι­στία, να ζήσουμε δίπλα δίπλα. Είναι, λοιπόν, προς το συμ­φέ­ρον όλων μας να ανα­ζη­τή­σουμε δρόμους ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης και καλής γει­το­νίας.

Είστε αισιό­δο­ξος για τις εξε­λί­ξεις με τα Σκόπια; Μπο­ρούμε να πούμε ότι υπάρχει «φως στο τούνελ»;

Με τις δημο­σκο­πή­σεις να δίνουν προ­βά­δι­σμα στο «ναι», ενόψει του δημο­ψη­φί­σμα­τος της 30ής Σεπτεμ­βρίου στη γει­το­νική χώρα, αλλά και τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των Ευρω­παίων ηγετών να χαι­ρε­τί­ζει τη συμ­φω­νία και να συγ­χαί­ρει Τσίπρα και Ζάεφ, έχουμε κάθε λόγο να είμαστε αισιό­δο­ξοι.

Θέλω να πιστεύω ότι σε αυτό το δημο­ψή­φι­σμα θα εγκρι­θεί τελικά η συμ­φω­νία των Πρεσπών, η οποία θα δώσει τέλος, με τρόπο κοινά απο­δε­κτό, σε μια διαμάχη που ταλαι­πώ­ρησε τους δύο λαούς για πολλές δεκα­ε­τίες.

Τόσο η ελλη­νική κυβέρ­νηση, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, στη­ρί­ζουν ολό­θερμα αυτή τη συμ­φω­νία και περι­μέ­νουμε το απο­τέ­λε­σμα του δημο­ψη­φί­σμα­τος, ώστε να προ­χω­ρή­σουμε και στα δικά μας βήματα. Η επόμενη μέρα μετά τη συμ­φω­νία, θα είναι καλύ­τερη για τη στα­θε­ρό­τητα και την οικο­νο­μική ανά­πτυξη και στην Ελλάδα και στην FYROM. Kαι οι κυρίως ωφε­λη­μέ­νοι θα είναι η Βόρεια Ελλάδα και η Θεσ­σα­λο­νίκη.