• Ο καταδικασθείς για τρίτη φορά ημεδαπός προσβάλλει την απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ρόδου επικαλούμενος απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας και εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου
Νέα αίτηση αναίρεσης ενώπιον του Αρείου Πάγου άσκησε ο 57χρονος ημεδαπός που καταδικάστηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας 19χρονης γυναίκας, σε περιστατικό που φέρεται να διαδραματίστηκε τον Μάιο του 2018.
Η σχετική έκθεση δήλωσης αναίρεσης κατατέθηκε στις 15 Απριλίου 2026 ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ρόδου, στρεφόμενη κατά της υπ’ αριθμ. 382/4-6-2025 απόφασης, με την οποία επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 12 μηνών με τριετή αναστολή.
Η υπόθεση ολοκληρώνει ήδη έναν πλήρη κύκλο δικαστικής περιπλάνησης: πρωτοβάθμια καταδίκη, δευτεροβάθμια καταδίκη, αναίρεση από τον Άρειο Πάγο με την υπ’ αριθμ. 145/22-1-2025 απόφασή του, νέα εκδίκαση και νέα καταδίκη. Τώρα, η υπεράσπιση επιστρέφει για άλλη μια φορά στο ανώτατο ποινικό δικαστήριο της χώρας.
Πληρεξούσιοι δικηγόροι του αναιρεσείοντος ορίστηκαν οι κκ. Στέλιος Κιουρτζής και Φώτης Ρωμαίος.
Τι προσάπτει η αναίρεση στο δικαστήριο
Η έκθεση αναίρεσης στηρίζεται σε 2 κύριους λόγους, με σημαντικό αριθμό επιμέρους ισχυρισμών.
Ο πρώτος λόγος αφορά απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο. Κατά την υπεράσπιση, στη διάρκεια της δίκης ο κ. Κιουρτζής υπέβαλε ρητό αίτημα για κλήτευση και εξέταση του ιατροδικαστή που είχε εξετάσει τη μηνύτρια λίγες ώρες μετά το φερόμενο περιστατικό. Το αίτημα αυτό, σύμφωνα με την αναίρεση, έμεινε «πλήρως αναπάντητο» από το δικαστήριο, γεγονός που κατά την υπεράσπιση συνιστά έλλειψη ακρόασης.
Το αίτημα αυτό δεν ήταν τυχαίο. Στη διάρκεια της δίκης αναγνώστηκαν πρακτικά άλλης απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, με την οποία η ίδια η μηνύτρια είχε καταδικαστεί για ψευδή καταμήνυση κατά αστυνομικού που την είχε συνοδεύσει στον ιατροδικαστή. Σε εκείνη τη δίκη, ο ιατροδικαστής κατέθεσε ότι η ίδια η 19χρονη αρνήθηκε να εξεταστεί, επικαλούμενη ότι δεν θα υπήρχε κάποιο εύρημα. Τα στοιχεία αυτά, ισχυρίζεται η υπεράσπιση, ήταν καθοριστικής σημασίας και δικαιολογούσαν απολύτως την εξέταση του ιατροδικαστή ενώπιον του δικαστηρίου.
Το δεύτερος σκέλος του ίδιου λόγου αναφέρεται σε εσφαλμένη εισαγωγή της υπόθεσης στο ακροατήριο. Σύμφωνα με τη δήλωση αναίρεσης, η υπ’ αριθμ. 145/2025 απόφαση του Αρείου Πάγου δεν αναίρεσε εν μέρει την προηγούμενη καταδικαστική απόφαση, όπως παρουσιάστηκε από την εισαγγελέα στη δίκη, αλλά την αναίρεσε πλήρως ως προς την κρίση περί ενοχής. Κατά συνέπεια, η υπόθεση δεν έπρεπε να εκδικαστεί μόνο ως προς το ύψος της ποινής, αλλά να επανεξεταστεί εξ υπαρχής και ο κατηγορούμενος να έχει τη δυνατότητα να αποδείξει την αθωότητά του. Η αναίρεση μάλιστα επισημαίνει ότι η απόφαση του Αρείου Πάγου δεν αναγνώστηκε καν κατά τη διάρκεια της δίκης.
Ο δεύτερος και εκτενέστερος λόγος αναίρεσης εστιάζει στην ουσία της κατηγορίας. Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι το δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένα το άρθρο του Ποινικού Κώδικα, το οποίο αφορά στην προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας.
Το επιχείρημα έχει ως εξής: η διάταξη αυτή τυποποιεί ως αδίκημα τις «ασελγείς χειρονομίες» ή τις «προτάσεις που αφορούν ασελγείς πράξεις», δηλαδή ελαφρότερες ερωτικές πράξεις που δεν φθάνουν στο επίπεδο της ασελγούς πράξης. Όμως, αυτό που αναφέρεται στο διατακτικό της καταδικαστικής απόφασης, δηλαδή η τοποθέτηση δακτύλου στον κόλπο της μηνύτριας με παλινδρομικές κινήσεις, δεν μπορεί κατά την υπεράσπιση να χαρακτηριστεί «χειρονομία». Πρόκειται, ισχυρίζεται η αναίρεση, για ασελγή πράξη, η οποία εμπίπτει σε διαφορετική, βαρύτερη ποινική διάταξη.
Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και η αντίφαση που προσάπτεται στην απόφαση: στο σκεπτικό της η πράξη χαρακτηρίζεται ως «θωπεία γεννητικών οργάνων», ενώ στο διατακτικό αναφέρεται η εισχώρηση δακτύλου στον κόλπο. Οι 2 αυτές περιγραφές, κατά την υπεράσπιση, δεν ταυτίζονται και η αντίφαση αυτή πλήττει θανάσιμα την αιτιολογία της απόφασης. Επιπλέον, η κρίση ότι επειδή οι χειρονομίες γενετήσιου χαρακτήρα είναι «ήσσονος βαρύτητας», αυτονοήτως οι βαρύτερες πράξεις καλύπτονται από την ίδια διάταξη, χαρακτηρίζεται από την υπεράσπιση ως «προδήλως εσφαλμένη» αυθαίρετη διεύρυνση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος.
Το ιστορικό μιας υπόθεσης που δεν κλείνει
Το φερόμενο περιστατικό χρονολογείται από τη 18η Μαΐου 2018. Η τότε 19χρονη γυναίκα κατήγγειλε ότι ο κατηγορούμενος, επαγγελματίας προπονητής θαλάσσιων σπορ, της πρότεινε μασάζ μετά το τέλος μαθήματος και κατά τη διάρκεια αυτού φέρεται να της ασκούσε σεξουαλική βία. Ο κατηγορούμενος από την πρώτη στιγμή αρνήθηκε κατηγορηματικά οποιαδήποτε εμπλοκή σε πράξεις γενετήσιου χαρακτήρα, υποστηρίζοντας ότι το γεγονός ήταν κατασκευασμένο.
Η υπόθεση έχει διανύσει ασυνήθιστα μακρά δικαστική πορεία. Πρωτοδίκως ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους, μετατρέψιμη προς 5 ευρώ ημερησίως. Σε δεύτερο βαθμό η ποινή διαμορφώθηκε σε 12 μήνες με τριετή αναστολή. Στη συνέχεια, ο Άρειος Πάγος με την απόφαση 145/2025 του Ζ’ Ποινικού Τμήματος αναίρεσε την απόφαση ως προς ορισμένες πτυχές, και η υπόθεση επέστρεψε στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου, το οποίο εξέδωσε νέα καταδικαστική απόφαση τον Ιούνιο του 2025, με ίδια ποινή.
