Νέα αναίρεση στον Άρειο Πάγο για την υπόθεση του «μασάζ» στην Κρεμαστή

• Ο κατα­δι­κα­σθείς για τρίτη φορά ημε­δα­πός προ­σβάλ­λει την απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου επι­κα­λού­με­νος απόλυτη ακυ­ρό­τητα της δια­δι­κα­σίας και εσφαλ­μένη ερμη­νεία του νόμου

Νέα αίτηση αναί­ρε­σης ενώπιον του Αρείου Πάγου άσκησε ο 57χρονος ημε­δα­πός που κατα­δι­κά­στηκε από το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου για προ­σβολή της γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας 19χρονης γυναί­κας, σε περι­στα­τικό που φέρεται να δια­δρα­μα­τί­στηκε τον Μάιο του 2018.

Η σχετική έκθεση δήλωσης αναί­ρε­σης κατα­τέ­θηκε στις 15 Απρι­λίου 2026 ενώπιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου, στρε­φό­μενη κατά της υπ’ αριθμ. 382/4-6-2025 από­φα­σης, με την οποία επι­βλή­θηκε στον κατη­γο­ρού­μενο ποινή φυλά­κι­σης 12 μηνών με τριετή ανα­στολή.

Η υπόθεση ολο­κλη­ρώ­νει ήδη έναν πλήρη κύκλο δικα­στι­κής περι­πλά­νη­σης: πρω­το­βάθ­μια κατα­δίκη, δευ­τε­ρο­βάθ­μια κατα­δίκη, αναί­ρεση από τον Άρειο Πάγο με την υπ’ αριθμ. 145/22-1-2025 απόφασή του, νέα εκδί­καση και νέα κατα­δίκη. Τώρα, η υπε­ρά­σπιση επι­στρέ­φει για άλλη μια φορά στο ανώτατο ποινικό δικα­στή­ριο της χώρας.

Πλη­ρε­ξού­σιοι δικη­γό­ροι του αναι­ρε­σεί­ο­ντος ορί­στη­καν οι κκ. Στέλιος Κιουρ­τζής και Φώτης Ρωμαίος.

Τι προ­σά­πτει η αναί­ρεση στο δικα­στή­ριο

Η έκθεση αναί­ρε­σης στη­ρί­ζε­ται σε 2 κύριους λόγους, με σημα­ντικό αριθμό επι­μέ­ρους ισχυ­ρι­σμών.

Ο πρώτος λόγος αφορά απόλυτη ακυ­ρό­τητα της δια­δι­κα­σίας στο ακρο­α­τή­ριο. Κατά την υπε­ρά­σπιση, στη διάρ­κεια της δίκης ο κ. Κιουρ­τζής υπέβαλε ρητό αίτημα για κλή­τευση και εξέταση του ιατρο­δι­κα­στή που είχε εξε­τά­σει τη μηνύ­τρια λίγες ώρες μετά το φερό­μενο περι­στα­τικό. Το αίτημα αυτό, σύμφωνα με την αναί­ρεση, έμεινε «πλήρως ανα­πά­ντητο» από το δικα­στή­ριο, γεγονός που κατά την υπε­ρά­σπιση συνιστά έλλειψη ακρό­α­σης.

Το αίτημα αυτό δεν ήταν τυχαίο. Στη διάρ­κεια της δίκης ανα­γνώ­στη­καν πρα­κτικά άλλης από­φα­σης του ίδιου δικα­στη­ρίου, με την οποία η ίδια η μηνύ­τρια είχε κατα­δι­κα­στεί για ψευδή κατα­μή­νυση κατά αστυ­νο­μι­κού που την είχε συνο­δεύ­σει στον ιατρο­δι­κα­στή. Σε εκείνη τη δίκη, ο ιατρο­δι­κα­στής κατέ­θεσε ότι η ίδια η 19χρονη αρνή­θηκε να εξε­τα­στεί, επι­κα­λού­μενη ότι δεν θα υπήρχε κάποιο εύρημα. Τα στοι­χεία αυτά, ισχυ­ρί­ζε­ται η υπε­ρά­σπιση, ήταν καθο­ρι­στι­κής σημα­σίας και δικαιο­λο­γού­σαν απο­λύ­τως την εξέταση του ιατρο­δι­κα­στή ενώπιον του δικα­στη­ρίου.

Το δεύ­τε­ρος σκέλος του ίδιου λόγου ανα­φέ­ρε­ται σε εσφαλ­μένη εισα­γωγή της υπό­θε­σης στο ακρο­α­τή­ριο. Σύμφωνα με τη δήλωση αναί­ρε­σης, η υπ’ αριθμ. 145/2025 απόφαση του Αρείου Πάγου δεν αναί­ρεσε εν μέρει την προη­γού­μενη κατα­δι­κα­στική απόφαση, όπως παρου­σιά­στηκε από την εισαγ­γε­λέα στη δίκη, αλλά την αναί­ρεσε πλήρως ως προς την κρίση περί ενοχής. Κατά συνέ­πεια, η υπόθεση δεν έπρεπε να εκδι­κα­στεί μόνο ως προς το ύψος της ποινής, αλλά να επα­νε­ξε­τα­στεί εξ υπαρχής και ο κατη­γο­ρού­με­νος να έχει τη δυνα­τό­τητα να απο­δεί­ξει την αθω­ό­τητά του. Η αναί­ρεση μάλιστα επι­ση­μαί­νει ότι η απόφαση του Αρείου Πάγου δεν ανα­γνώ­στηκε καν κατά τη διάρ­κεια της δίκης.

Ο δεύ­τε­ρος και εκτε­νέ­στε­ρος λόγος αναί­ρε­σης εστιά­ζει στην ουσία της κατη­γο­ρίας. Η υπε­ρά­σπιση υπο­στη­ρί­ζει ότι το δικα­στή­ριο εφάρ­μοσε εσφαλ­μένα το άρθρο του Ποι­νι­κού Κώδικα, το οποίο αφορά στην προ­σβολή γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας.

Το επι­χεί­ρημα έχει ως εξής: η διάταξη αυτή τυπο­ποιεί ως αδίκημα τις «ασελ­γείς χει­ρο­νο­μίες» ή τις «προ­τά­σεις που αφορούν ασελ­γείς πράξεις», δηλαδή ελα­φρό­τε­ρες ερω­τι­κές πράξεις που δεν φθάνουν στο επίπεδο της ασελ­γούς πράξης. Όμως, αυτό που ανα­φέ­ρε­ται στο δια­τα­κτικό της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης, δηλαδή η τοπο­θέ­τηση δακτύ­λου στον κόλπο της μηνύ­τριας με παλιν­δρο­μι­κές κινή­σεις, δεν μπορεί κατά την υπε­ρά­σπιση να χαρα­κτη­ρι­στεί «χει­ρο­νο­μία». Πρό­κει­ται, ισχυ­ρί­ζε­ται η αναί­ρεση, για ασελγή πράξη, η οποία εμπί­πτει σε δια­φο­ρε­τική, βαρύ­τερη ποινική διάταξη.

Εκεί ακριβώς εντο­πί­ζε­ται και η αντί­φαση που προ­σά­πτε­ται στην απόφαση: στο σκε­πτικό της η πράξη χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως «θωπεία γεν­νη­τι­κών οργάνων», ενώ στο δια­τα­κτικό ανα­φέ­ρε­ται η εισχώ­ρηση δακτύ­λου στον κόλπο. Οι 2 αυτές περι­γρα­φές, κατά την υπε­ρά­σπιση, δεν ταυ­τί­ζο­νται και η αντί­φαση αυτή πλήττει θανά­σιμα την αιτιο­λο­γία της από­φα­σης. Επι­πλέον, η κρίση ότι επειδή οι χει­ρο­νο­μίες γενε­τή­σιου χαρα­κτήρα είναι «ήσσονος βαρύ­τη­τας», αυτο­νο­ή­τως οι βαρύ­τε­ρες πράξεις καλύ­πτο­νται από την ίδια διάταξη, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από την υπε­ρά­σπιση ως «προ­δή­λως εσφαλ­μένη» αυθαί­ρετη διεύ­ρυνση της αντι­κει­με­νι­κής υπό­στα­σης του εγκλή­μα­τος.

Το ιστο­ρικό μιας υπό­θε­σης που δεν κλείνει

Το φερό­μενο περι­στα­τικό χρο­νο­λο­γεί­ται από τη 18η Μαΐου 2018. Η τότε 19χρονη γυναίκα κατήγ­γειλε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος, επαγ­γελ­μα­τίας προ­πο­νη­τής θαλάσ­σιων σπορ, της πρό­τεινε μασάζ μετά το τέλος μαθή­μα­τος και κατά τη διάρ­κεια αυτού φέρεται να της ασκούσε σεξουα­λική βία. Ο κατη­γο­ρού­με­νος από την πρώτη στιγμή αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά οποια­δή­ποτε εμπλοκή σε πράξεις γενε­τή­σιου χαρα­κτήρα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι το γεγονός ήταν κατα­σκευα­σμένο.

Η υπόθεση έχει δια­νύ­σει ασυ­νή­θι­στα μακρά δικα­στική πορεία. Πρω­το­δί­κως ο κατη­γο­ρού­με­νος κατα­δι­κά­στηκε σε φυλά­κιση ενός έτους, μετα­τρέ­ψιμη προς 5 ευρώ ημε­ρη­σίως. Σε δεύτερο βαθμό η ποινή δια­μορ­φώ­θηκε σε 12 μήνες με τριετή ανα­στολή. Στη συνέ­χεια, ο Άρειος Πάγος με την απόφαση 145/2025 του Ζ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος αναί­ρεσε την απόφαση ως προς ορι­σμέ­νες πτυχές, και η υπόθεση επέ­στρεψε στο Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, το οποίο εξέδωσε νέα κατα­δι­κα­στική απόφαση τον Ιούνιο του 2025, με ίδια ποινή.