Στον Άρειο Πάγο η υπόθεση απάτης και «ξεπλύματος» της Société Générale

• Αναί­ρεση κατά της Από­φα­σης του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου • Η κατη­γο­ρού­μενη επι­μέ­νει στην αθω­ό­τητά της • Επι­κα­λεί­ται νομικά σφάλ­ματα, αντι­φά­σεις και ελλεί­ψεις στην απόφαση του δικα­στη­ρίου

Η υπόθεση που συγκλό­νισε τη Ρόδο και απα­σχό­λησε τη γαλλική και ελλη­νική δικαιο­σύνη συνε­χί­ζε­ται με νέα νομική ανα­τροπή.

Η 50χρονη ημεδαπή, κατα­δι­κα­σθείσα για άμεση συνέρ­γεια σε απάτη εις βάρος της γαλ­λι­κής τρά­πε­ζας Société Générale και για νομι­μο­ποί­ηση εσόδων από εγκλη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα, προ­σέ­φυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώ­ντας την ακύρωση της από­φα­σης του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο την κατα­δί­κασε σε συνο­λική ποινή φυλά­κι­σης έξι ετών, ανα­γνω­ρί­ζο­ντάς της ελα­φρυ­ντικά, ενώ πρω­τό­δικα της είχε επι­βλη­θεί ποινή κάθειρ­ξης δέκα ετών.

Ωστόσο, η κατη­γο­ρού­μενη ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η απόφαση του εφε­τείου περιέ­χει σοβαρά νομικά σφάλ­ματα, αντι­φά­σεις και εσφαλ­μένη εφαρ­μογή του νόμου.

Οι συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής της κ.κ. Μηνάς Τσέρκης, Μαρίνα Κρανίτη και Νίκος Πατε­ρά­κης υπέ­βα­λαν αίτηση αναί­ρε­σης στον Άρειο Πάγο, προ­βάλ­λο­ντας σειρά επι­χει­ρη­μά­των που αφορούν στην έλλειψη αιτιο­λό­γη­σης της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης, την υπέρ­βαση εξου­σίας από το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο και την εσφαλ­μένη εφαρ­μογή των ποι­νι­κών δια­τά­ξεων.

Η απόφαση του ανώ­τα­του δικα­στη­ρίου θα καθο­ρί­σει εάν η υπόθεση θα επα­νεκ­δι­κα­στεί ή εάν θα δια­τη­ρη­θεί η ετυ­μη­γο­ρία του εφε­τείου.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση ξεκί­νησε τον Οκτώ­βριο του 2008, όταν η γαλλική τράπεζα Société Générale εξα­πα­τή­θηκε και μετέ­φερε το ποσό των 4.680.000 ευρώ σε λογα­ρια­σμό που τηρούσε η κατη­γο­ρού­μενη στην Τράπεζα Κύπρου.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, άγνωστο πρόσωπο, το οποίο εμφα­νι­ζό­ταν ως Michel Fournier, ισχυ­ρί­στηκε στη γαλλική τράπεζα ότι βρι­σκό­ταν σε δια­δι­κα­σία αγοράς ακι­νή­του στη Ρόδο, το οποίο ανήκε στην κατη­γο­ρού­μενη. Για να στη­ρί­ξει τον ισχυ­ρι­σμό του, παρου­σί­ασε ένα ιδιω­τικό προ­σύμ­φωνο πώλησης του ακι­νή­του, το οποίο είχε υπο­γρά­ψει η 50χρονη.

Το έγγραφο αυτό εμφα­νι­ζό­ταν να μετα­βι­βά­ζει ένα δια­τη­ρη­τέο ακίνητο στην Παλιά Πόλη της Ρόδου, γνωστό ως «Σαράι του Πασά», στην εται­ρεία Société Générale Deconstruction, που υπο­τί­θε­ται ότι εκπρο­σω­πούσε ο Fournier. Το τίμημα της συναλ­λα­γής φερόταν να ανέρ­χε­ται στα 9.000.000 ευρώ, ενώ η προ­κα­τα­βολή είχε οριστεί στα 4.680.000 ευρώ.

Ο μηχα­νι­σμός της απάτης

Ο άγνω­στος δράστης, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το προ­σύμ­φωνο πώλησης, κατά­φερε να πείσει τα στελέχη της Société Générale ότι επρό­κειτο για πραγ­μα­τική αγορά και ότι το ποσό έπρεπε να μετα­φερ­θεί στην κατη­γο­ρού­μενη ως πωλή­τρια. Η τράπεζα, χωρίς να δια­σταυ­ρώ­σει περαι­τέρω τα στοι­χεία, έδωσε εντολή μετα­φο­ράς των χρη­μά­των στις 8 Οκτω­βρίου 2008.

Το ποσό κατα­τέ­θηκε την επόμενη ημέρα (9 Οκτω­βρίου 2008) σε λογα­ρια­σμό της 50χρονης στην Τράπεζα Κύπρου στη Ρόδο.

Στις 10 Οκτω­βρίου 2008, η κατη­γο­ρού­μενη μετέβη στο τρα­πε­ζικό κατά­στημα και ανέλαβε το σύνολο του ποσού, τμήμα του οποίου σε μετρητά (1.000.000 ευρώ) και το υπό­λοιπο μέσω επι­τα­γών.

Λίγο αργό­τερα, δέχθηκε τηλε­φώ­νημα από το κύκλωμα που φέρεται ότι την εξα­πά­τησε, ζητώ­ντας της να επι­στρέ­ψει τα χρήματα λόγω “ακύ­ρω­σης της συναλ­λα­γής”. Φέρεται ότι ταξί­δεψε στην Αθήνα, όπου παρέ­δωσε 1.680.000 ευρώ σε μετρητά στον Michel Fournier και υπο­σχέ­θηκε να επι­στρέ­ψει και τα υπό­λοιπα.

Τα βασικά σημεία της αίτησης αναί­ρε­σης

Η υπε­ρά­σπιση της κατη­γο­ρού­με­νης προ­βάλ­λει τρεις βασι­κούς λόγους για την ακύρωση της από­φα­σης:

– Υπέρ­βαση εξου­σίας

Το εφετείο πρό­σθεσε την επι­βα­ρυ­ντική περί­σταση της «κατ’ επάγ­γελμα» τέλεσης της νομι­μο­ποί­η­σης εσόδων, παρά το γεγονός ότι πρω­το­δί­κως η κατη­γο­ρού­μενη δεν είχε κατα­δι­κα­στεί με αυτή τη διάταξη. Αυτό, σύμφωνα με το νόμο, δεν επι­τρέ­πε­ται, καθώς η δευ­τε­ρο­βάθ­μια απόφαση δεν μπορεί να χει­ρο­τε­ρεύει τη θέση του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

– Έλλειψη ειδικής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αιτιο­λο­γίας

Το δικα­στή­ριο απο­δέ­χε­ται ότι το ιδιω­τικό προ­σύμ­φωνο ίσως εστάλη στη Γαλλία, αλλά και ότι δεν εστάλη, δημιουρ­γώ­ντας αντί­φαση.

Ο εκπρό­σω­πος της Société Générale κατέ­θεσε ότι η τράπεζα δεν έλαβε κανένα έγγραφο από την Ελλάδα και ότι το ποσό εστάλη με βάση εσω­τε­ρική τρα­πε­ζική δια­δι­κα­σία και όχι το προ­σύμ­φωνο.

Η απόφαση στη­ρί­ζε­ται σε συγκρουό­μενα στοι­χεία και δεν υπάρχει σαφής σύνδεση ανάμεσα στην πράξη της κατη­γο­ρού­με­νης και στην εξα­πά­τηση της τρά­πε­ζας.

– Εσφαλ­μένη εφαρ­μογή του ποι­νι­κού νόμου

Η κατη­γο­ρού­μενη χαρα­κτη­ρί­στηκε ως άμεση συνερ­γός, αν και η πράξη της (υπο­γραφή προ­συμ­φώ­νου) είχε συμβεί πριν από την τέλεση της απάτης. Νομικά, η άμεση συνέρ­γεια προ­ϋ­πο­θέ­τει αιτιώδη συνά­φεια, κάτι που εδώ δεν απο­δει­κνύ­ε­ται.

Η υπόθεση δεν αφορά μόνο στην κατη­γο­ρού­μενη, αλλά εγείρει σοβαρά νομικά ζητή­ματα για την αντι­με­τώ­πιση του οικο­νο­μι­κού εγκλή­μα­τος στην Ελλάδα.

Η 50χρονη συνε­χί­ζει να δηλώνει αθώα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι έπεσε θύμα διε­θνούς απάτης και ότι η γαλλική τράπεζα χει­ρα­γω­γή­θηκε από κύκλωμα απα­τε­ώ­νων.

Η δικα­στική διαμάχη, λοιπόν, συνε­χί­ζε­ται, και η τελική απόφαση του Αρείου Πάγου θα έχει καθο­ρι­στική σημασία για το μέλλον της υπό­θε­σης.