Προς εκδίκαση δύο αιτήσεις αναστολής με φόντο την απόφαση για ομαδικό βιασμό Νορβηγής και την εκκρεμή αναίρεση στον Άρειο Πάγο

• Τη Δευτέρα 2 Φεβρουα­ρίου 2026 το δικα­στή­ριο θα εξε­τά­σει τα αιτή­ματα των 2 κατα­δι­κα­σθέ­ντων για ανα­στολή εκτέ­λε­σης της ποινής, ενώ η υπε­ρά­σπιση, μέσω των δικη­γό­ρων Στέλιου Αλε­ξαν­δρή και Αχιλλέα Δασκα­λάκη, έχει ήδη ανοίξει μέτωπο ακυ­ρό­τη­τας και υπέρ­βα­σης εξου­σίας στην κορυφή της δικαιο­σύ­νης

Η ποινική υπόθεση που επί χρόνια απα­σχο­λεί τη Ρόδο και την ευρύ­τερη κοινή γνώμη στα Δωδε­κά­νησα, μπαίνει σε ένα ακόμη κρίσιμο δικα­στικό επει­σό­διο. Τη Δευτέρα 2 Φεβρουα­ρίου 2026, ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, θα εκδι­κα­στούν οι αιτή­σεις ανα­στο­λής που υπέ­βα­λαν οι 2 κατη­γο­ρού­με­νοι, οι οποίοι έχουν ήδη κατα­δι­κα­στεί σε δεύτερο βαθμό για ομαδικό βιασμό, με ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών για τον καθένα.

Στην ουσία, το δικα­στή­ριο καλεί­ται να απο­φα­σί­σει αν η εκτέ­λεση της ποινής θα συνε­χι­στεί κανο­νικά ή αν θα παγώσει προ­σω­ρινά μέχρι να κριθεί στον Άρειο Πάγο η αναί­ρεση που έχουν ασκήσει οι κατα­δι­κα­σθέ­ντες.

Οι δικη­γό­ροι κ.κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Αχιλ­λέας Δασκα­λά­κης κινούν ήδη τις δια­δι­κα­σίες κατά της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης, προ­βάλ­λο­ντας, μεταξύ άλλων, απόλυτη ακυ­ρό­τητα και υπέρ­βαση εξου­σίας.

Σύμφωνα με τα δικό­γραφα των αιτή­σεων ανα­στο­λής, οι 2 κατα­δι­κα­σθέ­ντες επι­ση­μαί­νουν ότι έχουν μόνιμη κατοι­κία και σταθερή εργα­σιακή βάση, ότι δεν είναι υπό­τρο­ποι και ότι, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, δεν συντρέ­χει κίν­δυ­νος τέλεσης νέων αδι­κη­μά­των. Στο τραπέζι τίθεται και η δυνα­τό­τητα επι­βο­λής περιο­ρι­στι­κών όρων, όπως εγγυο­δο­σία, απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα, υπο­χρε­ω­τική εμφά­νιση σε αστυ­νο­μική αρχή ή ακόμη και κατ’ οίκον περιο­ρι­σμός με ηλε­κτρο­νική επι­τή­ρηση, με δαπάνες που δηλώ­νουν ότι θα ανα­λά­βουν οι ίδιοι.

Το χρονικό της υπό­θε­σης και η ετυ­μη­γο­ρία του δευ­τε­ρο­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου

Σύμφωνα με το δικο­νο­μικό ιστο­ρικό, το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε κηρύξει ενόχους τους κατη­γο­ρού­με­νους ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ελα­φρυ­ντικό πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου και είχε επι­βά­λει ποινές κάθειρ­ξης 7 ετών με ανα­σταλ­τικό απο­τέ­λε­σμα στην έφεση.

Σε δεύτερο βαθμό το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκρινε εκ νέου ενόχους τους δύο ημε­δα­πούς και επέβαλε ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών.

Από εκείνο το σημείο, η υπόθεση πέρασε στη φάση της αναί­ρε­σης. Οι 2 κατα­δι­κα­σθέ­ντες άσκησαν αιτή­σεις αναί­ρε­σης που, όπως ανα­φέ­ρε­ται στα δικό­γραφα, εκκρε­μούν ακόμη ενώπιον του Αρείου Πάγου, ενώ παράλ­ληλα κατα­τέ­θη­καν και οι αιτή­σεις ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης της ποινής που θα συζη­τη­θούν στις 2 Φεβρουα­ρίου 2026.

Σύμφωνα με την καταγ­γε­λία, οι δύο ημε­δα­ποί βίασαν από κοινού και δια­δο­χικά την του­ρί­στρια σε κατοι­κία στη Ρόδο, την 30ή Ιουλίου 2017 και ήταν ιδιαι­τέ­ρως βίαιοι.

Η φερό­μενη ως θύμα, μητέρα ενός ανή­λι­κου παιδιού, που κατέ­θεσε στο δικα­στή­ριο, είχε έρθει για δια­κο­πές στο νησί με φίλες της και πριν απ’ αυτό το συμβάν είχε έρθει σε επαφή με ακόμη δύο άτομα με την συναί­νεσή της, χωρίς προ­φυ­λά­ξεις.

Το θύμα δια­τεί­νε­ται ότι οι δύο ημε­δα­ποί, την χτύ­πη­σαν, την έφτυσαν και την εξα­νά­γκα­σαν σε κολ­πι­κές, στο­μα­τι­κές και πρω­κτι­κές συνου­σίες και μάλιστα επα­νει­λημ­μέ­νως σε μια κατοι­κία στις παρυφές της πόλεως Ρόδου, όπου την οδήγησε ο ένας εξ αυτών, τον οποίο γνώρισε ως μέλος μιας μπάντας σε νυχτε­ρινό κέντρο.

Η φερό­μενη ως θύμα ανα­γνώ­ρισε τους δύο καταγ­γελ­λό­με­νους από φωτο­γρα­φίες που είχαν αναρ­τη­θεί στην ιστο­σε­λίδα του νυχτε­ρι­νού κέντρου στο Facebook και μέσω αυτών οι αρχές της Νορ­βη­γίας κατέ­λη­ξαν στην ταυ­τό­τητά τους.

Πιο συγκε­κρι­μένα, το θύμα παρου­σιά­στηκε την 4η Αυγού­στου 2017 στις αστυ­νο­μι­κές αρχές του Όσλο, συνο­δευό­μενη από τη δικη­γόρο της και έδωσε κατά­θεση με ήχο και εικόνα. Στη συνέ­χεια υπέβαλε και μήνυση.

Όπως εξέθεσε, την 30ή Ιουλίου 2017 μαζί με μια φίλη της επι­σκέ­φθη­καν γνωστό κέντρο στην πόλη της Ρόδου και εκεί την προ­σέγ­γισε ένας εργα­ζό­με­νος με τον οποίο φλέρ­ταρε. Τα ξημε­ρώ­ματα της ίδιας ημέρας και ενώ το κατά­στημα είχε σχεδόν αδειά­σει τον ακο­λού­θησε για μια βόλτα με το αυτο­κί­νητό του.

Στη δια­δρομή, προς άγνωστη κατεύ­θυνση, ο ημε­δα­πός αυτός, όπως υπο­στή­ριξε, την εξα­νά­γκασε σε στο­μα­τικό έρωτα και εν συνε­χεία την οδήγησε σε μια κατοι­κία, σε άγνωστη τοπο­θε­σία. Εκεί μετέβη και έτερος ημε­δα­πός, τον οποίο είχε δει να μιλάει με τον πρώτο στο ίδιο κέντρο.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, την βίασαν δια­δο­χικά και από κοινού με ιδιαί­τερη σκλη­ρό­τητα. Ο έτερος ημε­δα­πός, αφού ολο­κλή­ρω­σαν, την οδήγησε με το αυτο­κί­νητό του στο νυχτε­ρινό κέντρο. Μετέβη σε ένα ταχυ­φα­γείο και σοκα­ρι­σμένη ακο­λού­θως στο ξενο­δο­χείο της.

Με τη φίλη της, όπως είπε, πήγαν σε αστυ­νο­μικό τμήμα για να καταγ­γεί­λουν το περι­στα­τικό και όπως υπο­στη­ρί­ζει δεν έτυχε της δέουσας αντι­με­τώ­πι­σης.

Οι δικη­γό­ροι και η στρα­τη­γική στο ανώτατο δικα­στικό επίπεδο

Στο πεδίο της αναί­ρε­σης, οι δικη­γό­ροι κ.κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Αχιλ­λέας Δασκα­λά­κης εμφα­νί­ζο­νται να κινούν τις δια­δι­κα­σίες κατά της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης του δευ­τε­ρο­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου, εστιά­ζο­ντας σε δύο κεντρι­κούς άξονες. Πρώτον, στην επί­κληση από­λυ­της ακυ­ρό­τη­τας, λόγω αξιο­ποί­η­σης ξενό­γλωσ­σων εγγρά­φων χωρίς επίσημη μετά­φραση. Δεύ­τε­ρον, στην επί­κληση υπέρ­βα­σης εξου­σίας με τη μορφή αρνη­τι­κής υπέρ­βα­σης, λόγω μη ανα­γνώ­ρι­σης ελα­φρυ­ντι­κού που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της υπε­ρά­σπι­σης, τέθηκε νομίμως και τεκ­μη­ριω­μένα, χωρίς να υπάρξει η απαι­τού­μενη δικα­στική κρίση.

Η υπε­ρά­σπιση, υπο­στη­ρί­ζει ότι κρίσιμα έγγραφα από νορ­βη­γι­κές αρχές, όπως καταγ­γε­λία και ιατρικό υλικό, ανα­γνώ­στη­καν και αξιο­ποι­ή­θη­καν χωρίς να πληρούν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις επί­ση­μης μετά­φρα­σης, ενώ γίνεται λόγος και για υλικό που κατά την υπε­ρά­σπιση ήταν περι­λη­πτικό και όχι πλήρες. Στο ίδιο πλαίσιο ανα­φέ­ρε­ται ότι είχε ζητηθεί είτε να μη γίνει ανά­γνωση είτε να δοθεί χρόνος για επίσημη μετά­φραση και για προ­σκό­μιση πρω­τό­τυ­που φωτο­γρα­φι­κού υλικού.

Παράλ­ληλα, η υπε­ρά­σπιση απο­δί­δει ιδιαί­τερη σημασία στο ζήτημα της μετα­γε­νέ­στε­ρης συμπε­ρι­φο­ράς, προ­βάλ­λο­ντας ότι για μεγάλο χρονικό διά­στημα μετά το συμβάν δεν υπήρξε νέα εμπλοκή με τις αρχές και ότι τηρή­θη­καν περιο­ρι­στι­κοί όροι, θέση που συν­δέ­ε­ται με τον ισχυ­ρι­σμό περί μη ανα­γνώ­ρι­σης σχε­τι­κού ελα­φρυ­ντι­κού.