Δεύτερη αίτηση αναίρεσης στον Άρειο Πάγο ανοίγει νέο γύρο στη μεγάλη υπόθεση της πρώην Εμπορικής στη Ρόδο

• Η αναί­ρεση κατα­τέ­θηκε στις 29-12-2025 από κατα­δι­κα­σθέ­ντα τρα­πε­ζικό υπάλ­ληλο και στο­χεύει στην απόφαση 23/2025 του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, με αιχμές για αιτιο­λο­γία, δόλο, αντι­φά­σεις και ελα­φρυ­ντικά, ενώ στην υπόθεση έχουν ήδη κατα­γρα­φεί αθω­ώ­σεις και μειώ­σεις ποινών στον δεύτερο βαθμό

Η υπόθεση που στη Ρόδο έχει ταυ­τι­στεί επί σχεδόν 2 δεκα­ε­τίες με το απο­κα­λού­μενο σκάν­δαλο μαμούθ της πρώην Εμπο­ρι­κής Τρά­πε­ζας της Ελλάδος, σήμερα Alpha Bank, περνά σε νέο κεφά­λαιο, αυτή τη φορά στο επίπεδο του Αρείου Πάγου.

Μετά την ολο­κλή­ρωση της εκδί­κα­σης σε δεύτερο βαθμό τον Απρίλιο του 2025 και τη σημα­ντική μετα­τό­πιση του δικα­στι­κού απο­τυ­πώ­μα­τος σε σχέση με τον πρώτο βαθμό, κατα­τέ­θηκε δεύτερη αίτηση αναί­ρε­σης, αυτή τη φορά από τον τρα­πε­ζικό υπάλ­ληλο που κατα­δι­κά­στηκε σε ποινή κάθειρ­ξης 5 ετών για κακουρ­γη­μα­τική απιστία.

Η κατά­θεση της δεύ­τε­ρης αναί­ρε­σης και το δια­δι­κα­στικό απο­τύ­πωμα

Η δεύτερη αίτηση αναί­ρε­σης κατα­τέ­θηκε για λογα­ρια­σμό του κατα­δι­κα­σθέ­ντος συντα­ξιο­ού­χου τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου που κρα­τεί­ται στο Κατά­στημα Κρά­τη­σης Κω.

Η αναί­ρεση στρέ­φε­ται κατά της υπ’ αριθμ. 23/2025 από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου Β βαθμού και υπο­βλή­θηκε από τους δικη­γό­ρους Ρόδου κ.κ. Βασίλη Μπέη, Δημήτρη Δημη­τριάδη και Ακη Δημη­τριάδη.

Η εικόνα του δεύ­τε­ρου βαθμού και η νέα αριθ­μη­τική της υπό­θε­σης

Η δεύτερη αναί­ρεση έρχεται πάνω σε ένα ήδη ανα­δια­μορ­φω­μένο τοπίο. Στον δεύτερο βαθμό, όπως έχει κατα­γρα­φεί, το δικα­στή­ριο έκρινε 5 από τους 8 κατη­γο­ρού­με­νους που άσκησαν έφεση ενόχους, ενώ μία έφεση απορ­ρί­φθηκε ως ανυ­πο­στή­ρι­κτη. Ταυ­τό­χρονα 3 κατη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν αθώοι, εξέλιξη που άλλαξε το συνο­λικό απο­τύ­πωμα της υπό­θε­σης σε σχέση με το πρω­τό­δικο απο­τέ­λε­σμα.

Κομβικό στοι­χείο του δεύ­τε­ρου βαθμού ήταν και η στάθ­μιση του χρόνου. Ανα­γνω­ρί­στηκε σε όλους τους κατα­δι­κα­σθέ­ντες το ελα­φρυ­ντικό της μη εύλογης διάρ­κειας της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σίας, καθώς και σε 2 το ελα­φρυ­ντικό της μετέ­πειτα καλής συμπε­ρι­φο­ράς. Αυτό δεν λει­τούρ­γησε ως τυπική δια­πί­στωση, αλλά ως σαφές μήνυμα ότι η καθυ­στέ­ρηση σχεδόν 2 δεκα­ε­τιών επη­ρε­ά­ζει πλέον όχι μόνο την κοι­νω­νική πρό­σληψη της υπό­θε­σης, αλλά και τη δικα­νική στάθ­μιση στο επίπεδο της ποινής.

Οι ποινές στον δεύτερο βαθμό, όπως ανα­φέρ­θη­καν, κινή­θη­καν χαμη­λό­τερα από τις πρω­τό­δι­κες. Κατα­γρά­φη­καν κάθειρξη 6 ετών για έναν κατη­γο­ρού­μενο και κάθειρξη 5 ετών για 4 ακόμη, με μία περί­πτωση κατ’ οίκον έκτισης.

Τι ακριβώς “χτυπά” η αναί­ρεση

Η δεύτερη αίτηση αναί­ρε­σης, όπως δια­τυ­πώ­νε­ται, δεν επι­χει­ρεί να ξανα­κά­νει τη δίκη από την αρχή. Στο­χεύει στα σημεία που, κατά την υπε­ρά­σπιση, επι­τρέ­πουν στον Άρειο Πάγο να ελέγξει αν η απόφαση έχει νόμιμη βάση, αν αιτιο­λο­γεί επαρκώς την ενοχή και αν εφαρ­μό­ζει σωστά τον νόμο.

Πρώτος άξονας είναι η επί­κληση έλλει­ψης ειδικής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αιτιο­λο­γίας. Η υπε­ρά­σπιση υπο­στη­ρί­ζει ότι το σκε­πτικό της από­φα­σης είναι ελλιπές, ασαφές ή αντι­φα­τικό και ότι παρου­σιά­ζει κενά σε κρίσιμα στοι­χεία, όπως το ποιος είχε τελικά τη δια­χει­ρι­στική εξουσία που απαι­τεί­ται για την κατη­γο­ρία της απι­στίας και πώς θεμε­λιώ­νε­ται η συγκε­κρι­μένη μορφή δόλου που απαι­τεί­ται. Σε αυτή τη γραμμή, προ­βάλ­λε­ται ότι άλλα περι­γρά­φο­νται στο αιτιο­λο­γικό για τον ρόλο των εμπλε­κο­μέ­νων στη δια­δι­κα­σία έγκρι­σης δανείων και άλλα απο­δί­δο­νται στο δια­τα­κτικό, με απο­τέ­λε­σμα, κατά την υπε­ρά­σπιση, να δημιουρ­γεί­ται σύγχυση για την ακριβή βάση της κατα­δί­κης.

Δεύ­τε­ρος άξονας είναι η λεγό­μενη αρνη­τική υπέρ­βαση εξου­σίας, με αιχμή τη μη ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κού που, κατά την υπε­ρά­σπιση, είχε προ­βλη­θεί νομίμως και έπρεπε να γίνει δεκτό. Εδώ η αναί­ρεση επι­χει­ρεί να δείξει ότι το δικα­στή­ριο είτε δεν απά­ντησε με επάρ­κεια είτε απέρ­ριψε με τρόπο που δεν στέκει αιτιο­λο­γικά έναν αυτο­τελή ισχυ­ρι­σμό, κάτι που μπορεί να ανοίξει πεδίο αναι­ρε­τι­κού ελέγχου.

Τρίτος άξονας είναι η εκ πλαγίου παρα­βί­αση ουσια­στι­κής ποι­νι­κής διά­τα­ξης, δηλαδή η θέση ότι η απόφαση δεν επι­τρέ­πει στον Άρειο Πάγο να ελέγξει αν εφαρ­μό­στηκε ορθά ο νόμος, επειδή το πόρισμά της εμφα­νί­ζει ασά­φειες, αντι­φά­σεις ή λογικά κενά. Το επι­χεί­ρημα, με απλά λόγια, είναι ότι ακόμη και αν κάποιος αφήσει στην άκρη το αν τα γεγο­νότα συνέ­βη­σαν έτσι ή αλλιώς, η ίδια η δια­τύ­πωση της από­φα­σης δυσκο­λεύει τον αναι­ρε­τικό έλεγχο, άρα πλήττει τη νομική της στα­θε­ρό­τητα.

Η ειδική στό­χευση στην κακουρ­γη­μα­τική απιστία και το ζήτημα της ζημίας

Η αναί­ρεση αφορά κατα­δίκη για κακουρ­γη­μα­τική απιστία, με αναφορά σε συνο­λική ζημία άνω των 120.000 ευρώ κατ’ εξα­κο­λού­θηση και με επι­βλη­θείσα ποινή κάθειρ­ξης 5 ετών. Στο κείμενο της έκθεσης αναί­ρε­σης ανα­πτύσ­σε­ται επίσης ως πραγ­μα­τική βάση της από­φα­σης ότι η ζημία που απο­δό­θηκε στη συγκε­κρι­μένη πράξη περι­γρά­φε­ται σε ύψος 1.826.000 ευρώ, ως σύνολο χορη­γη­θέ­ντων δανείων που θεω­ρή­θη­καν επι­σφαλή, με αιτιο­λό­γηση για το γιατί η τράπεζα, κατά τις παρα­δο­χές της από­φα­σης, δεν μπορεί να ικα­νο­ποι­η­θεί από περιου­σιακά στοι­χεία ή από την αξία των ακι­νή­των.

Η υπόθεση ξεκί­νησε, όπως έχει κατα­γρα­φεί, από καταγ­γε­λία στις 26-03-2007 στην Υπο­διεύ­θυνση Δίωξης Οικο­νο­μι­κών Εγκλη­μά­των, από σύμ­βουλο της Διεύ­θυν­σης Επι­θε­ώ­ρη­σης της τότε τρά­πε­ζας, με περι­γρα­φές για δανειο­δο­τή­σεις με δικαιο­λο­γη­τικά αμφί­βο­λης γνη­σιό­τη­τας, αμφι­βο­λίες για δηλω­θέ­ντα εισο­δή­ματα, εργο­δό­τες, διευ­θύν­σεις δια­μο­νής και μετέ­πειτα δυσμενή οικο­νο­μικά στοι­χεία.

Σε αυτό το ιστο­ρικό, η δεύτερη αναί­ρεση έρχεται να ανα­δεί­ξει κάτι που επα­νέρ­χε­ται συχνά σε υπο­θέ­σεις με τόσο μεγάλη χρονική διάρ­κεια. Η συζή­τηση μετα­κι­νεί­ται από το “τι έγινε” στο “πώς κρίθηκε”. Η υπε­ρά­σπιση πατά πάνω στη φθορά του χρόνου, στην πολυ­πλο­κό­τητα των ρόλων μέσα σε τρα­πε­ζι­κές δια­δι­κα­σίες και στο πώς απο­τυ­πώ­νο­νται αυτά σε ένα δικα­στικό κείμενο εκα­το­ντά­δων σελίδων, όπου μία ασάφεια ή μία αντι­φα­τική δια­τύ­πωση μπορεί να απο­τε­λέ­σει, στον αναι­ρε­τικό έλεγχο, σημείο καμπής.