Ανταπόκριση από την Αγγλία. Μια selfie από την Λιλή Πυράκη

Η δημο­σιο­γρά­φος Λιλή Πυράκη ζει τον τελευ­ταίο χρόνο με την οικο­γέ­νεια της στην Αγγλία και περι­γρά­φει πως βιώνει την δύσκολη περίοδο του κορω­νοϊού εκεί.

ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΟΧΗ που το άκουσμα της λέξης κορω­νο­ϊός συνο­δεύ­ε­ται με τρόμο, που οι άνθρω­ποι έχουν απο­μο­νω­θεί στα σπίτια τους και που το δια­δί­κτυο είναι ο μονα­δι­κός τρόπος σύν­δε­σης με τους αγα­πη­μέ­νους μας. Αυτή την εποχή εγώ έτυχε να βρί­σκο­μαι στην Αγγλία.

Μετα­κό­μισα εδώ τον Οκτώ­βριο και ανήκω στην κατη­γο­ρία των ανθρώ­πων που ανα­γκά­στη­καν να έρθουν λόγω δου­λειάς. Όχι της δικής μου δου­λειάς αλλά του συζύγου μου. Είναι γιατρός και δυστυ­χώς, τελειώ­νο­ντας την ειδι­κό­τητά του, το εξω­τε­ρικό ήταν μονό­δρο­μος. Έτσι τον ακο­λού­θησα βάζο­ντας τότε, όπως και τώρα, σε απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα την οικο­γέ­νεια μας.

Οι περισ­σό­τε­ροι από εμάς που έχουμε βρεθεί στο εξω­τε­ρικό ξέρουμε ότι οι Έλληνες τα τελευ­ταία χρόνια, ειδικά μετά την κρίση, αντι­με­τω­πί­ζο­νται με δυσπι­στία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που βρέθηκα σε συζη­τή­σεις όπου υπήρχε το υπο­νο­ού­μενο ότι οι Έλληνες φταίμε για την εξέλιξη της οικο­νο­μίας και της χώρας μας και ότι μόνο φεύ­γο­ντας στο εξω­τε­ρικό μπορείς να εξε­λι­χθείς αξιο­κρα­τικά στο επάγ­γελμα σου. Και δεν σας κρύβω ότι απο­γοη­τευό­μουν. Όχι γιατί πίστευα ότι έχουν δίκιο αλλά γιατί η ζωή μου ήταν το ζωντανό παρά­δειγμα ότι τα λεγό­μενα τους είχαν βάση. Είναι πολύ ωραία για δια­κο­πές μου έλεγαν. Όχι. Είναι πολύ ωραία για να ζεις σκε­φτό­μουν αλλά δεν τολ­μούσα να το πω.

Έμεινα σπίτι γιατί ο κύριος Τσιό­δρας, ο άνθρω­πος που δικαίως έχει κερ­δί­σει την εμπι­στο­σύνη ολό­κλη­ρης της Ελλάδας, μου έλεγε κάθε μέρα στις 16:00 ώρα Αγγλίας ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να κατα­πο­λε­μή­σουμε τον αόρατο εχθρό.

Τέλος πάντων, από τη στιγμή που βρέθηκε το πρώτο κρούσμα στην Ευρώπη ένιωσα ότι ο χρόνος άρχισε να κυλά πιο γρήγορα. Κάθε μέρα ακού­γαμε και δια­βά­ζαμε για τη μετά­δοση του θανα­τη­φό­ρου ιού χωρίς όμως απα­ραί­τητα να κατα­λα­βαί­νουμε ότι είχε ήδη μπει σπίτι μας, ότι είχε μπει στην Ευρώπη και ότι ήταν θέμα χρόνου να «χτυ­πή­σει» του ανθρώ­πους μας. Από τη στιγμή που έφτασε στην πόρτα μας, ο χρόνος άρχισε να κυλά βασα­νι­στικά αργά.

Η Αγγλία ομο­λο­γου­μέ­νως άργησε. Άργησε να πάρει μέτρα, άργησε να προει­δο­ποι­ή­σει, άργησε να ανη­συ­χή­σει. Τα σούπερ μάρκετ άδεια­ζαν αλλά το μετρό παρέ­μενε ασφυ­κτικά γεμάτο. Οι άνθρω­ποι έτρεμαν βλέ­πο­ντας τι είχε συμβεί στην Ιταλία αλλά τα σχολεία δεν έκλει­ναν. Και ο κατά­λο­γος με τη λάθος δια­χεί­ριση όλο και μεγά­λωνε.

Στην Ελλάδα από την άλλη, η ηγεσία της χώρας μαζί με ένα επι­τε­λείο ικανών επι­στη­μό­νων με εκπρό­σωπο τον υπέροχο κύριο Τσιόδρα προ­νό­η­σαν. Κατέ­βα­λαν καθη­με­ρινά υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες για να κρα­τή­σουν τους Έλληνες σπίτι τους. Είχαν ψυχραι­μία, θέληση, σύνεση, ευγέ­νεια μα πάνω απ᾽όλα είχαν απο­φα­σι­στι­κό­τητα. Έτσι έκαναν ότι ήταν ανθρω­πί­νως δυνατό για να πάρουν όλοι το μήνυμα. Η κατά­σταση είναι σοβαρή και ο εχθρός αόρατος.

Βρήκα τον εαυτό μου στην Αγγλία να ακο­λου­θεί τις οδηγίες του Έλληνα πρω­θυ­πουρ­γού. Στα­μά­τησα το παιδί μου από τον παιδικό, πήγαινα σούπερ μάρκετ μόνο για τα απα­ραί­τητα και όσο λιγό­τερο γινόταν, έβγαινα για περ­πά­τημα σε περιο­χές που δεν κυκλο­φο­ρούσε κόσμος για να πάρω μια ανάσα και να γυρίσω πάλι σπίτι. Έμεινα σπίτι γιατί ο κύριος Τσιό­δρας, ο άνθρω­πος που δικαίως έχει κερ­δί­σει την εμπι­στο­σύνη ολό­κλη­ρης της Ελλάδας, μου έλεγε κάθε μέρα στις 16:00 ώρα Αγγλίας ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να κατα­πο­λε­μή­σουμε τον αόρατο εχθρό.   Εδώ και λίγες μέρες ο Άγγλος πρω­θυ­πουρ­γός απο­φά­σισε επι­τέ­λους να κλείσει τα πάντα με τα απο­τε­λέ­σματα μέχρι στιγμής να δεί­χνουν ότι ο χρόνος που χάθηκε ήταν, όντως, πολύ­τι­μος. Επέλεξα να μείνω. Όταν μας προει­δο­ποιού­σαν ότι γίνο­νται οι τελευ­ταίες πτήσεις για Ελλάδα, επέλεξα να μείνω. Γιατί αυτήν τη στιγμή οι μετα­κι­νή­σεις δεν βοηθούν κανέναν. Γιατί έχω ευθύνη απέ­να­ντι στην οικο­γέ­νειά μου, στους φίλους μου, στις ευπα­θείς ομάδες, στον λαό της χώρας μου.

Μένω εδώ, μένω σπίτι και ας φοβάμαι περισ­σό­τερο. Νιώθω περη­φά­νια για τους Έλληνες. Δεν επιλέγω να επι­κε­ντρωθώ σε αυτούς που δεν συμ­μορ­φώ­νο­νται, για εμένα είναι η μειο­ψη­φία. Επιλέγω να παρα­δειγ­μα­τι­στώ από αυτούς που απέ­δει­ξαν ότι οι Έλληνες την κρίσιμη στιγμή γίνο­νται μια γροθιά. Σε όλους αυτούς που με τη στάση τους επι­δει­κνύ­ουν περί­τρανα ότι ο Έλληνας έχει την πολυ­πό­θητη για την εποχή ατομική ευθύνη. Σε όσους δεί­χνουν έμπρα­κτα στους γονείς τους την αγάπη τους με το να μην τους βλέπουν, σε όσους προ­σπα­θούν να μη νιώσουν τα παιδιά τους φόβο, για όλους εκεί­νους που μένουν μόνοι, για όλους εκεί­νους που μένουν σπίτι.

Ζούμε στην πιο φωτεινή χώρα του κόσμου, με τον πιο λαμπερό ήλιο και τον πιο γαλανό ουρανό. Τα πράγ­ματα είναι ακόμα κρίσιμα και η αισιο­δο­ξία δεν μπορεί παρά μόνον να είναι συγκρα­τη­μένη. Όμως σήμερα η Ευρώπη δεν βλέπει την Ελλάδα σαν έναν ωραίο καλο­και­ρινό προ­ο­ρι­σμό αλλά ως μία χώρα που έχει σταθεί παρά­δειγμα για όλο τον πλανήτη.

Σας ευχα­ρι­στώ όλους που σε μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες ανθρω­πι­στι­κές κρίσεις όλων των εποχών μπορώ μαζί με τον φόβο να νιώθω και περή­φανη που είμαι Ελλη­νίδα. Σας ευχα­ρι­στώ γιατί τώρα μπορώ να απα­ντήσω: στην Ελλάδα είναι πολύ όμορφα για να ζεις!

πηγή lifo.gr