Η ομολογία σε πρώην εργοδότη που σφραγίζει την ισόβια καταδίκη του 38χρονου για τον βιασμό της ανήλικης θετής του κόρης

• Πρό­σφατη απόφαση του Αρείου Πάγου καθιε­ρώ­νει ότι οι οικειο­θε­λείς απο­κα­λύ­ψεις ενός υπόπτου σε τρίτους αξιο­ποιού­νται πλήρως ως απο­δει­κτικό μέσο, μια παρα­δοχή που θεμε­λιώ­νει νομικά τη βαρύ­τητα της μαρ­τυ­ρίας στην οποία στη­ρί­χθηκε, μεταξύ άλλων, η κατα­δίκη από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Κω

Υπάρ­χουν λόγια που δεν ειπώ­θη­καν ποτέ σε ανα­κριτή, αλλά κατέ­λη­ξαν να βαραί­νουν περισ­σό­τερο από κάθε επίσημη κατά­θεση. Στην πολύ­κροτη υπόθεση της σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης 13χρονου κορι­τσιού από τον 38χρονο θετό της πατέρα, που έχει προ­κα­λέ­σει σάλο στην Ρόδο, υπόθεση που εκδι­κά­στηκε στην Κω, ένα από τα στοι­χεία που στή­ρι­ξαν την ενοχή του κατη­γο­ρου­μέ­νου δεν προήλθε από την ανά­κριση, αλλά από μια φερό­μενη ομο­λο­γία του ίδιου σε πρόσωπο του επαγ­γελ­μα­τι­κού του περι­βάλ­λο­ντος.

Και είναι ακριβώς αυτή η κατη­γο­ρία απο­δει­κτι­κού υλικού που η πρό­σφατη νομο­λο­γία του Αρείου Πάγου αντι­με­τω­πί­ζει ως απο­λύ­τως νόμιμη και αξιο­ποι­ή­σιμη, θωρα­κί­ζο­ντας νομικά τη χρήση της στο ακρο­α­τή­ριο.

Η ομόφωνη κατα­δίκη και το ύψος της ποινής

Το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Κω, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία στις 14 Ιανουα­ρίου 2026, έπειτα από δίκη που είχε ξεκι­νή­σει στις 12 Ιανουα­ρίου 2026, έκρινε ομο­φώ­νως ένοχο τον 38χρονο για κατ’ εξα­κο­λού­θηση βιασμό, για κατά­χρηση ανη­λί­κου που δεν είχε συμπλη­ρώ­σει τα 14 έτη με την επι­βα­ρυ­ντική περί­σταση της συνοί­κη­σης, καθώς και για προ­σβολή της γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας, με θύμα τη 13χρονη θετή του κόρη.

Η εισαγ­γε­λέας της έδρας είχε προ­τεί­νει ισόβια κάθειρξη για την πρώτη πράξη, 15 έτη για τη δεύτερη και 2 έτη για την τρίτη.

Το δικα­στή­ριο επέβαλε τελικά ποινή ισόβιας κάθειρ­ξης και 16 ετών, μαζί με χρη­μα­τική ποινή 360 ημε­ρή­σιων μονάδων προς 10 ευρώ η καθεμία, και απέρ­ριψε τα ελα­φρυ­ντικά. Η ομο­φω­νία, σε μια δίκη με τέτοιο βάρος, δεν λει­τουρ­γεί ως τυπική δια­τύ­πωση. Απο­τυ­πώ­νει την κρίση ότι το απο­δει­κτικό υλικό θεω­ρή­θηκε συμπα­γές και επαρκές, χωρίς περι­θώ­ρια αμφι­βο­λίας ως προς την ευθύνη.

Η φερό­μενη παρα­δοχή που μετα­φέρ­θηκε στο δικα­στή­ριο

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» πρώην εργο­δό­της του κατη­γο­ρου­μέ­νου κατέ­θεσε ότι ο 38χρονος του είχε απο­κα­λύ­ψει πως είχε προβεί σε σεξουα­λική επαφή με την ανήλικη 2 φορές. Η φερό­μενη παρα­δοχή έγινε, κατά τη μαρ­τυ­ρία, λίγες ημέρες μετά την απο­μά­κρυνσή του από το σπίτι, σε χρόνο κατά τον οποίο η εκπε­φρα­σμένη θέση του ήταν ότι δεν είχε δια­πρά­ξει βιασμό.

Κατά την ίδια κατά­θεση, ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να επι­χεί­ρησε να μετα­το­πί­σει την ευθύνη στο ίδιο το παιδί, απο­δί­δο­ντας στη συμπε­ρι­φορά του προ­κλη­τικό χαρα­κτήρα, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι «η μικρή τον προ­κα­λούσε». Πρό­κει­ται για δια­τύ­πωση που σε υπο­θέ­σεις αυτού του είδους εκλαμ­βά­νε­ται ως μοτίβο απε­νο­χο­ποί­η­σης του δράστη και όχι ως ελα­φρυ­ντικό στοι­χείο.

Ο μάρ­τυ­ρας ανέφερε ακόμη ότι ο 38χρονος του περιέ­γραψε τις συν­θή­κες υπό τις οποίες έγιναν οι επαφές και ότι του επέ­δειξε ηλε­κτρο­νικά μηνύ­ματα που αντάλ­λασσε με την ανήλικη μέσω εφαρ­μο­γής επι­κοι­νω­νίας.

Το κρίσιμο σημείο, από νομική σκοπιά, είναι ότι η παρα­δοχή αυτή δεν δόθηκε ενώπιον αρχής και δεν απο­τε­λεί προϊόν επί­ση­μης εξέ­τα­σης.

Ειπώ­θηκε εκτός δια­δι­κα­σίας, σε ιδιώτη, ο οποίος στη συνέ­χεια τη μετέ­φερε στο δικα­στή­ριο ως μάρ­τυ­ρας. Και εδώ ακριβώς αποκτά σημασία η πρό­σφατη κρίση του ανω­τά­του δικα­στη­ρίου.

Τι όρισε ο Άρειος Πάγος με την απόφαση 394/2024

Η απόφαση 394/2024 του Ε’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου δεν αφορά την υπόθεση της Κω. Προ­έ­κυψε από εντελώς δια­φο­ρε­τική δικα­στική διαμάχη, αυτή ενός εμπόρου ξυλείας που είχε κατα­δι­κα­στεί για παρά­νομη εκχέρ­σωση δασικής έκτασης και ο οποίος ζήτησε να ακυ­ρω­θεί η κατα­δίκη του, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι τα ίδια του τα λόγια χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ενα­ντίον του κατά παρά­βαση του δικαιώ­μα­τος σιωπής.

Ο έμπορος είχε ομο­λο­γή­σει αυθόρ­μητα σε δασικό υπάλ­ληλο, σε προ­κα­ταρ­κτικό στάδιο και πριν απο­κτή­σει την ιδιό­τητα του κατη­γο­ρου­μέ­νου, ότι ο ίδιος είχε ανοίξει παρά­νομο δρόμο μέσα στο δάσος.

Παρότι τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, η απόφαση λει­τουρ­γεί ως νομο­λο­γία, δηλαδή ως αρχή που μπορεί να επι­κλη­θεί αυτο­τε­λώς σε κάθε ανάλογη περί­πτωση. Το ανώτατο δικα­στή­ριο έθεσε καθαρό κανόνα. Ο νόμος προ­στα­τεύει τον κατη­γο­ρού­μενο από τον εξα­να­γκα­σμό σε ομο­λο­γία κατά την επίσημη ανά­κριση, όχι όμως και από τις απο­κα­λύ­ψεις που ο ίδιος επι­λέ­γει να κάνει, με τη θέλησή του, σε τρίτα πρόσωπα εκτός δια­δι­κα­σίας. Όπως έκρινε, δεν επέρ­χε­ται παρα­βί­αση της αρχής της μη αυτο­ε­νο­χο­ποί­η­σης από την αξιο­ποί­ηση όσων ο ίδιος απο­κά­λυψε οικειο­θε­λώς σε τρίτους, οι οποίοι δεν εμπο­δί­ζο­νται να ανα­φέ­ρουν στις κατα­θέ­σεις τους ό,τι πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν από αυτόν, χωρίς να προ­κα­λεί­ται καμία ακυ­ρό­τητα της δια­δι­κα­σίας.

Η γέφυρα ανάμεσα στη νομο­λο­γία και την υπόθεση της Κω

Μετα­φε­ρό­μενη στα δεδο­μένα της Κω, η αρχή αυτή αποκτά άμεση πρα­κτική αξία. Η μαρ­τυ­ρία του πρώην εργο­δότη αφορά ακριβώς μια οικειο­θελή παρα­δοχή του ίδιου του κατη­γο­ρου­μέ­νου σε τρίτο, εκτός κάθε επί­ση­μης εξέ­τα­σης. Με βάση τη νομο­λο­γία του ανω­τά­του δικα­στη­ρίου, ένας τέτοιος μάρ­τυ­ρας νομίμως μετα­φέ­ρει στο ακρο­α­τή­ριο όσα του απο­κα­λύ­φθη­καν, και η κατά­θεσή του απο­τε­λεί έγκυρο απο­δει­κτικό στοι­χείο που δεν θίγει το δικαί­ωμα σιωπής.

Δεν πρό­κει­ται, επο­μέ­νως, για κρίση του Αρείου Πάγου επί της υπό­θε­σης της Κω, η οποία παρα­μέ­νει πρω­τό­δικη. Πρό­κει­ται για το νομικό πλαίσιο που θα διέπει το ζήτημα της απο­δει­κτι­κής αξιο­ποί­η­σης της συγκε­κρι­μέ­νης μαρ­τυ­ρίας, εφόσον η υπόθεση οδη­γη­θεί στον επόμενο βαθμό. Αν δηλαδή προ­βλη­θεί ο ισχυ­ρι­σμός ότι η ομο­λο­γία προς τον πρώην εργο­δότη δεν έπρεπε να ληφθεί υπόψη, η απά­ντηση που έχει ήδη δώσει η νομο­λο­γία είναι ότι μια τέτοια αξιο­ποί­ηση είναι σύννομη.

Η στάση της υπε­ρά­σπι­σης

Ο 38χρονος δήλωσε από την πρώτη στιγμή απόλυτη άρνηση των κατη­γο­ριών. Υπο­στή­ριξε ότι δεν έμεινε ποτέ μόνος με την ανήλικη, επι­κα­λού­με­νος το ωράριο της εργα­σίας του και τη συνεχή παρου­σία τρίτων στο σπίτι. Ανα­γνώ­ρισε 2 περι­στα­τικά έντονου ενα­γκα­λι­σμού, τα οποία χαρα­κτή­ρισε αμήχανα και χωρίς σεξουα­λική χροιά, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι παρερ­μη­νεύ­θη­καν. Αμφι­σβή­τησε τη βασική ιατρο­δι­κα­στική γνω­μά­τευση ως πρό­χειρη και επι­κα­λέ­στηκε τεχνι­κές εκτι­μή­σεις ιδιωτών ιατρο­δι­κα­στών και παι­δο­ψυ­χο­λό­γων, οι οποίες κατά την άποψή του πρό­τει­ναν εναλ­λα­κτι­κές ανα­γνώ­σεις, ενώ κατήγ­γειλε κοι­νω­νικό στιγ­μα­τι­σμό και δια­δι­κτυακή στο­χο­ποί­ηση.

Τη θέση αυτή κλήθηκε να στη­ρί­ξει η υπε­ρά­σπιση, με συνη­γό­ρους τους κ.κ. Στέλιο Κιουρ­τζή και Δήμο Μουτάφη, ενώ για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας παρέστη ο κ. Γιώργος Κυπραίος.

Πώς άνοιξε ο φάκελος και τι βάρυνε στην κρίση

Η υπόθεση ανα­δύ­θηκε όταν η 13χρονη, έπειτα από μάθημα σεξουα­λι­κής αγωγής, απο­φά­σισε να μιλήσει στη μητέρα της μέσω γραπτού μηνύ­μα­τος, περι­γρά­φο­ντας κακο­ποι­η­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές. Από εκείνο το σημείο ενερ­γο­ποι­ή­θη­καν οι προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σίες, με τη συμ­με­τοχή εξει­δι­κευ­μέ­νων επαγ­γελ­μα­τιών υγείας και τη διε­νέρ­γεια ιατρο­δι­κα­στι­κών εξε­τά­σεων.

Καθο­ρι­στική θέση στην απο­τί­μηση είχε η κατά­θεση της ανή­λι­κης, η οποία ελήφθη με ειδικό πρω­τό­κολλο για παιδιά μάρ­τυ­ρες και παρου­σία παι­δο­ψυ­χο­λό­γου, και περι­γρά­φηκε ως σταθερή και πει­στική, χωρίς ενδεί­ξεις καθο­δή­γη­σης. Οι ιατρο­δι­κα­στι­κές εξε­τά­σεις χαρα­κτη­ρί­στη­καν συμ­βα­τές με επα­νει­λημ­μένη κακο­ποί­ηση, ενώ στο υλικό περι­λή­φθη­καν ηλε­κτρο­νι­κές συνο­μι­λίες και συγκλί­νου­σες ανα­φο­ρές προ­σώ­πων από το περι­βάλ­λον του κατη­γο­ρου­μέ­νου. Στο πλαίσιο αυτό εντά­χθηκε και η μαρ­τυ­ρία του πρώην εργο­δότη για τη φερό­μενη ομο­λο­γία.

Πριν φτάσει στο ακρο­α­τή­ριο, η υπόθεση είχε ήδη δια­γρά­ψει φορ­τι­σμένη δια­δρομή. Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε τεθεί προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος έπειτα από βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, το οποίο επι­λή­φθηκε μετά από δια­φω­νία ανάμεσα στον τακτικό Ανα­κριτή και την Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών. Ενώ από τη μία πλευρά προ­τά­θη­καν περιο­ρι­στι­κοί όροι, με σεβασμό στο τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας, από την άλλη κρίθηκε ότι η διάρ­κεια και ο τρόπος τέλεσης των απο­δι­δό­με­νων πράξεων, σε συν­δυα­σμό με τον κίνδυνο υπο­τρο­πής, καθι­στού­σαν ανε­παρκή τα ηπιό­τερα μέτρα. Το Συμ­βού­λιο συντά­χθηκε με την εισαγ­γε­λική θέση και διέταξε τη σύλληψη και την προ­σω­ρινή κράτηση έως την εκδί­καση.

Στην εικόνα που σχη­μα­τί­στηκε προ­στέ­θηκε και κατά­θεση που περιέ­γραφε περι­στα­τικό σε κοι­νω­νική εκδή­λωση, όπου ο κατη­γο­ρού­με­νος, υπό την επί­δραση αλκοόλ, φέρεται να επι­δί­ωξε στενή επαφή με άλλες ανή­λι­κες, στοι­χείο που συν­δέ­θηκε με την εκτί­μηση περί κιν­δύ­νου υπο­τρο­πής. Το κινητό του τηλέ­φωνο κατα­σχέ­θηκε και τέθηκε υπό εξει­δι­κευ­μένο έλεγχο για τυχόν ψηφιακά ίχνη.

Αυτό που μένει, πέρα από το ύψος της ποινής, είναι το νομικό απο­τύ­πωμα. Μια κου­βέ­ντα που ειπώ­θηκε σε ανύ­πο­πτο χρόνο, μακριά από κάθε ανα­κρι­τικό γραφείο, μπορεί να φτάσει στο ακρο­α­τή­ριο μέσα από τα χείλη ενός τρίτου και να σταθεί ως απο­δει­κτικό στοι­χείο. Η νομο­λο­γία του Αρείου Πάγου το έχει πλέον κατα­στή­σει σαφές, και η υπόθεση της Κω είναι μια από τις περι­πτώ­σεις όπου η αρχή αυτή βρίσκει την πιο χει­ρο­πια­στή εφαρ­μογή της.