Ενοχος ο 44χρονος για την απόπειρα αφαίρεσης του «εγκεφάλου» του αυτοκινήτου του μετά το πολύνεκρο τροχαίο

• Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου του επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 2 ετών και 4 μηνών, με­τα­τρα­πεί­σα προς 15 ευρώ ημε­ρη­σί­ως, για τα όσα φέ­ρε­ται να επι­χεί­ρη­σε λίγες ώρες μετά την απο­φυ­λά­κι­σή του με πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους

Με κα­τα­δι­κα­στι­κή κρίση ολο­κλη­ρώ­θη­κε χθες ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου, η δίκη του 44χρο­νου ημε­δα­πού για τα όσα φέ­ρε­ται να επι­χεί­ρη­σε λίγες μόλις ώρες μετά την απο­φυ­λά­κι­σή του με πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους, στο πλαί­σιο της υπό­θε­σης του θα­να­τη­φό­ρου τρο­χαί­ου της 17ης Μαΐου 2026 στον άξονα προς τη Λίνδο. Στο δυ­στύ­χη­μα εκεί­νο έχα­σαν τη ζωή τους η Μαρία Χα­τζηεμ­μα­νου­ήλ του Δη­μη­τρί­ου, ηλι­κί­ας 57 ετών, και η κόρη της Αρ­μο­νία Κα­κιού του Μι­χα­ήλ, ηλι­κί­ας 26 ετών. Μη­τέ­ρα και κόρη σκο­τώ­θη­καν μαζί, στον ίδιο δρόμο και στο ίδιο αυ­το­κί­νη­το, με τρόπο που συ­γκλό­νι­σε ολό­κλη­ρη την το­πι­κή κοι­νω­νία και κρά­τη­σε το εν­δια­φέ­ρον της κοι­νής γνώ­μης αμεί­ω­το σε κάθε στά­διο της υπό­θε­σης.

Το δι­κα­στή­ριο, αφού άκου­σε μάρ­τυ­ρες, την ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση και τις αγο­ρεύ­σεις της υπε­ρά­σπι­σης, κή­ρυ­ξε τον κα­τη­γο­ρού­με­νο ένοχο για από­πει­ρα αφαί­ρε­σης και κα­τα­στρο­φής απο­δει­κτι­κού στοι­χεί­ου, ως αυ­τουρ­γό (κατ’ επι­τρε­πτή με­τα­βο­λή της κα­τη­γο­ρί­ας), καθώς και για από­πει­ρα πα­ρα­βί­α­σης φύ­λα­ξης της αρχής, επί­σης δι’ έμ­με­σης αυ­τουρ­γί­ας, και του επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 2 ετών και 4 μηνών, η οποία με­τα­τρά­πη­κε προς 15 ευρώ ημε­ρη­σί­ως. Η έφεση έχει ανα­στέλ­λου­σα δύ­να­μη.

Ο 44χρο­νος πα­ρα­κο­λού­θη­σε τη δια­δι­κα­σία υπό κα­θε­στώς στέ­ρη­σης της ελευ­θε­ρί­ας του, καθώς κρα­τεί­ται ήδη προ­σω­ρι­νά στις φυ­λα­κές Κο­ρυ­δαλ­λού για πα­ρα­βί­α­ση των πε­ριο­ρι­στι­κών όρων που του είχαν επι­βλη­θεί μετά την απο­λο­γία του για την κύρια υπό­θε­ση του δυ­στυ­χή­μα­τος.

Οι δύο εν­στά­σεις που άλ­λα­ξαν τη  φυ­σιο­γνω­μία της δίκης

Η ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία άνοι­ξε με δύο σο­βα­ρές δι­κο­νο­μι­κές αιχ­μές που έθε­σαν οι συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης κ.κ. Στυ­λια­νός Κιουρ­τζής και Δήμος Μου­τά­φης, και οι οποί­ες έγι­ναν αμ­φό­τε­ρες δε­κτές από την έδρα, δια­μορ­φώ­νο­ντας εξαρ­χής δια­φο­ρε­τι­κούς όρους διε­ξα­γω­γής της δίκης.

Με την πρώτη έν­στα­ση, η υπε­ρά­σπι­ση προ­έ­βα­λε αντιρ­ρή­σεις κατά της δή­λω­σης πα­ρά­στα­σης προς υπο­στή­ρι­ξη της κα­τη­γο­ρί­ας. Το επι­χεί­ρη­μα που ανα­πτύ­χθη­κε ήταν ότι τα απο­δι­δό­με­να αδι­κή­μα­τα τυ­πο­ποιού­νται σε ου­σια­στι­κές ποι­νι­κές δια­τά­ξεις που προ­στα­τεύ­ουν απο­κλει­στι­κά υπε­ρα­το­μι­κά έν­νο­μα αγαθά. Η μεν πρώτη πράξη, όπως υπο­στη­ρί­χθη­κε, αφορά διά­τα­ξη με προ­στα­τευό­με­νο έν­νο­μο αγαθό την απο­νο­μή της δι­καιο­σύ­νης και την πραγ­μά­τω­ση της ποι­νι­κής αξί­ω­σης της πο­λι­τεί­ας, η δε δεύ­τε­ρη, εκεί­νη της πα­ρα­βί­α­σης φύ­λα­ξης της αρχής, διά­τα­ξη που προ­στα­τεύ­ει την κρα­τι­κή εξου­σία στις διά­φο­ρες εκ­φάν­σεις της.

Κατά τη θέση της υπε­ρά­σπι­σης, όταν ο σκο­πός της ποι­νι­κής διά­τα­ξης εξα­ντλεί­ται στην προ­στα­σία του γε­νι­κό­τε­ρου κοι­νω­νι­κού συμ­φέ­ρο­ντος και δεν κα­λύ­πτει πα­ράλ­λη­λα ατο­μι­κά έν­νο­μα αγαθά, δεν επι­τρέ­πε­ται πα­ρά­στα­ση προς υπο­στή­ρι­ξη της κα­τη­γο­ρί­ας, αφού η όποια ζημία τρί­των προ­σώ­πων είναι μόνο έμ­με­ση. Το δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτή τη σχε­τι­κή έν­στα­ση και απέ­βα­λε την υπο­στή­ρι­ξη της κα­τη­γο­ρί­ας, την οποία εκ­προ­σω­πού­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Δη­μή­τρης Βερ­βέ­ρης.

Η δεύ­τε­ρη έν­στα­ση στη­ρί­χθη­κε στο άρθρο 210 του Κώ­δι­κα Ποι­νι­κής Δι­κο­νο­μί­ας, το οποίο ορί­ζει ότι, με ποινή ακυ­ρό­τη­τας της δια­δι­κα­σί­ας στο ακρο­α­τή­ριο, δεν εξε­τά­ζο­νται ως μάρ­τυ­ρες όσοι άσκη­σαν ανα­κρι­τι­κά κα­θή­κο­ντα στην ίδια υπό­θε­ση. Οι συ­νή­γο­ροι του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου υπο­στή­ρι­ξαν ότι ο διοι­κη­τής του Τμή­μα­τος Τρο­χαί­ας Ρόδου, ο οποί­ος είχε κλη­τευ­θεί ως μάρ­τυ­ρας κα­τη­γο­ρί­ας, είχε ασκή­σει ου­σια­στι­κά ανα­κρι­τι­κά κα­θή­κο­ντα, καθώς είχε συ­μπρά­ξει ως προ­α­να­κρι­τι­κός υπάλ­λη­λος σε ένορ­κες εξε­τά­σεις μαρ­τύ­ρων, αλλά και στις εκ­θέ­σεις διο­ρι­σμού και ορ­κο­δο­σί­ας του πραγ­μα­το­γνώ­μο­να που πα­ραγ­γέλ­θη­κε για την εξέ­τα­ση του οχή­μα­τος. Ο λόγος της απα­γό­ρευ­σης, όπως ανα­πτύ­χθη­κε, έγκει­ται στην προ­κα­τά­λη­ψη που ο νο­μο­θέ­της θε­ω­ρεί ότι εν­δέ­χε­ται να έχει υπέρ ή κατά του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου όποιος έχει ήδη εμπλα­κεί ανα­κρι­τι­κά στην υπό­θε­ση. Και η έν­στα­ση αυτή έγινε δεκτή, με απο­τέ­λε­σμα ο αξιω­μα­τι­κός να μην κα­τα­θέ­σει τε­λι­κά στο ακρο­α­τή­ριο.

Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο και το χρο­νι­κό των  επί­μα­χων ενερ­γειών

Οπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», τα όσα κα­τα­λο­γί­στη­καν στον 44χρονο το­πο­θε­τού­νται στις 20 Μαΐου 2026 και συ­γκε­κρι­μέ­να από τις 19:04, ελά­χι­στη ώρα αφό­του είχε αφε­θεί ελεύ­θε­ρος με πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους μετά την απο­λο­γία του ενώ­πιον του αρ­μό­διου Ανα­κρι­τή. Όπως του απο­δό­θη­κε, γνω­ρί­ζο­ντας ότι το αυ­το­κί­νη­τό του βρι­σκό­ταν στις εγκα­τα­στά­σεις εται­ρεί­ας οδι­κής βο­ή­θειας, όπου φυ­λασ­σό­ταν εν ανα­μο­νή της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης που είχε πα­ραγ­γελ­θεί για τη δια­κρί­βω­ση των αι­τί­ων του τρο­χαί­ου, επι­χεί­ρη­σε να κα­τευ­θύ­νει υπάλ­λη­λο της επι­χεί­ρη­σης να αφαι­ρέ­σει τον «εγκέ­φα­λο» του οχή­μα­τος, δη­λα­δή τον ηλε­κτρο­νι­κό κα­τα­γρα­φέα συμ­βά­ντων, από τον χώρο της μη­χα­νής.

Κατά την κα­τη­γο­ρία, ο 44χρο­νος πραγ­μα­το­ποί­η­σε δια­δο­χι­κές τη­λε­φω­νι­κές κλή­σεις και απέ­στει­λε γρα­πτά μη­νύ­μα­τα, συ­νο­δευό­με­να από ανα­λυ­τι­κές οδη­γί­ες και στιγ­μιό­τυ­πα οθό­νης, κα­θο­δη­γώ­ντας τον ερ­γα­ζό­με­νο βήμα προς βήμα.

Ο υπάλ­λη­λος αρ­νή­θη­κε να συμ­μορ­φω­θεί, ωστό­σο ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να ενέ­μει­νε, ρω­τώ­ντας επα­νει­λημ­μέ­να πότε θα απο­μα­κρυ­νό­ταν εκεί­νος από τον χώρο, με το πρό­σχη­μα ότι ήθελε να με­τα­βεί ο ίδιος για να πα­ρα­λά­βει προ­σω­πι­κά αντι­κεί­με­να. Σε με­τα­γε­νέ­στε­ρο στά­διο, πάντα κατά την κα­τη­γο­ρία, επι­χει­ρή­θη­κε προ­σέγ­γι­ση και δεύ­τε­ρου οδη­γού της ίδιας εται­ρεί­ας, αυτή τη φορά μέσω τρί­του προ­σώ­που και με την αι­τιο­λο­γία ότι υπήρ­χε επι­θυ­μία να φω­το­γρα­φη­θεί το όχημα. Η πράξη δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε, καθώς ο ερ­γα­ζό­με­νος ενη­μέ­ρω­σε τον νό­μι­μο εκ­πρό­σω­πο της εται­ρεί­ας και τους αστυ­νο­μι­κούς του Τμή­μα­τος Τρο­χαί­ας Ρόδου.

Η ση­μα­σία του κα­τα­γρα­φέα θε­ω­ρεί­ται κομ­βι­κή για την εξέ­λι­ξη της κύ­ριας υπό­θε­σης, καθώς από αυτόν μπο­ρεί να προ­κύ­ψει η τα­χύ­τη­τα κί­νη­σης του αυ­το­κι­νή­του τα δευ­τε­ρό­λε­πτα πριν από τη μοι­ραία σύ­γκρου­ση, σε μια υπό­θε­ση όπου ο ίδιος ο κα­τη­γο­ρού­με­νος υπο­στη­ρί­ζει ότι ούτε υπερ­βο­λι­κή τα­χύ­τη­τα ανέ­πτυ­ξε ούτε ερυ­θρό ση­μα­το­δό­τη πα­ρα­βί­α­σε.

Η ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση και η καί­ρια πα­ρα­τή­ρη­ση του προ­έ­δρου

Η Ει­σαγ­γε­λέ­ας της έδρας πρό­τει­νε την ενοχή του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, απο­δο­μώ­ντας με συ­γκε­κρι­μέ­νη επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία τον κε­ντρι­κό υπε­ρα­σπι­στι­κό ισχυ­ρι­σμό περί κιν­δύ­νου ανά­φλε­ξης. Όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τό­νι­σε, αν πράγ­μα­τι ο σκο­πός του ήταν να μην πάθει ανά­φλε­ξη το αυ­το­κί­νη­το, θα ζη­τού­σε να απο­συν­δε­θεί η μπα­τα­ρία του οχή­μα­τος, η οποία απο­τε­λεί την πηγή ενέρ­γειας, και όχι ο ηλε­κτρο­νι­κός εγκέ­φα­λος, το εξάρ­τη­μα δη­λα­δή που φυ­λάσ­σει τα κρί­σι­μα δε­δο­μέ­να της οδη­γι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς πριν και κατά τη σύ­γκρου­ση.

Στην ίδια κα­τεύ­θυν­ση κι­νή­θη­κε και ο πρό­ε­δρος της έδρας, ο οποί­ος έθεσε ένα ακόμη ερώ­τη­μα με ιδιαί­τε­ρο βάρος. Όπως επι­σή­μα­νε, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είχε ενη­με­ρω­θεί για τον διο­ρι­σμό του πραγ­μα­το­γνώ­μο­να και είχε μά­λι­στα υπο­γρά­ψει το σχε­τι­κό έγ­γρα­φο. Αν, λοι­πόν, η πραγ­μα­τι­κή του πρό­θε­ση ήταν να απο­τρα­πεί η ανά­φλε­ξη του αυ­το­κι­νή­του, θα απευ­θυ­νό­ταν αρ­μο­δί­ως στον ίδιο τον πραγ­μα­το­γνώ­μο­να, ενη­με­ρώ­νο­ντάς τον για το μή­νυ­μα που ισχυ­ρί­στη­κε ότι έλαβε στο κι­νη­τό του, και δεν θα ζη­τού­σε από υπάλ­λη­λο ιδιω­τι­κής επι­χεί­ρη­σης να απο­συν­δέ­σει τον εγκέ­φα­λο του οχή­μα­τος.

Επι­πλέ­ον το­νί­στη­κε ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δεν κρά­τη­σε στιγ­μιό­τυ­πο της οθό­νης από το μή­νυ­μα που επι­κα­λεί­ται ότι έλαβε στην εφαρ­μο­γή που πα­ρα­κο­λου­θού­σε το αυ­το­κί­νη­το του στο κι­νη­τό του τη­λέ­φω­νο που του έδει­ξε έν­δει­ξη για ανά­φλε­ξη αλλά και το ιστο­ρι­κό της συ­νο­μι­λί­ας που είχε στο chatgpt ζη­τώ­ντας πλη­ρο­φο­ρί­ες για το πως θα μπο­ρέ­σει να απο­φευ­χθεί το εν­δε­χό­με­νο ανά­φλε­ξης για να λάβει την απά­ντη­ση, όπως ισχυ­ρί­στη­κε, ότι θα πρέ­πει να απο­συν­δέ­σει τον εγκέ­φα­λο και οδη­γί­ες προς τούτο. Επι­πλέ­ον δεν ενη­μέ­ρω­σε αρ­μο­δί­ως για τον κίν­δυ­νο που επι­κα­λεί­ται.

Η υπε­ρα­σπι­στι­κή γραμ­μή και οι αρ­νη­τι­κοί της  κα­τη­γο­ρί­ας ισχυ­ρι­σμοί

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αρ­νή­θη­κε στο σύ­νο­λό τους τα απο­δι­δό­με­να, τόσο με τους γρα­πτούς αρ­νη­τι­κούς της κα­τη­γο­ρί­ας ισχυ­ρι­σμούς που κα­τέ­θε­σε όσο και διά των συ­νη­γό­ρων του στο ακρο­α­τή­ριο. Κατά τη δική του εκ­δο­χή, αμέ­σως μετά την απο­λο­γία και την από­λυ­σή του με πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους, έλαβε στο κι­νη­τό του ει­δο­ποί­η­ση από την ηλε­κτρο­νι­κή εφαρ­μο­γή που συν­δέ­ε­ται με το αυ­το­κί­νη­το, η οποία εμ­φά­νι­ζε εκτε­τα­μέ­νες βλά­βες και προει­δο­ποί­η­ση για κίν­δυ­νο ανά­φλε­ξης.

Υπό το βάρος αυτής της έν­δει­ξης, όπως δια­τεί­νε­ται, θε­ώ­ρη­σε ανα­γκαίο να δια­σφα­λί­σει την απο­μά­κρυν­ση του εγκε­φά­λου από το κυ­ρί­ως σώμα του βαριά κα­τε­στραμ­μέ­νου οχή­μα­τος, απο­κλει­στι­κά για να απο­φευ­χθεί ο κίν­δυ­νος κα­τα­στρο­φής τόσο του εξαρ­τή­μα­τος όσο και του ίδιου του αυ­το­κι­νή­του. Το μόνο που ζή­τη­σε, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, ήταν η με­τα­κί­νη­ση του κα­τα­γρα­φέα σε άλλο ση­μείο εντός του ίδιου χώρου φύ­λα­ξης, σε από­στα­ση από το όχημα, και σε καμία πε­ρί­πτω­ση η πα­ρά­δο­σή του στον ίδιο ή η κα­τα­στρο­φή του.

Στο ακρο­α­τή­ριο, οι κ.κ. Κιουρ­τζής και Μου­τά­φης ανέ­πτυ­ξαν την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία τους σε δύο βα­σι­κούς άξο­νες. Ως προς την πρώτη πράξη, υπο­στή­ρι­ξαν ότι δεν υφί­στα­ται καν αρχή εκτέ­λε­σης του αδι­κή­μα­τος και ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται έμ­με­ση αυ­τουρ­γία, αφού ο υπάλ­λη­λος της εται­ρεί­ας δεν άγ­γι­ξε καν τον εγκέ­φα­λο του οχή­μα­τος και καμία υλική ενέρ­γεια δεν έλαβε χώρα επί του επί­μα­χου εξαρ­τή­μα­τος.

Ως προς τη δεύ­τε­ρη πράξη, εκεί­νη της από­πει­ρας πα­ρα­βί­α­σης φύ­λα­ξης της αρχής, υπο­στή­ρι­ξαν ότι το αδί­κη­μα δεν υφί­στα­ται, διότι κατά τον κρί­σι­μο χρόνο των απο­δι­δό­με­νων ενερ­γειών το αυ­το­κί­νη­το δεν είχε κα­τα­σχε­θεί. Η κα­τά­σχε­ση, όπως τό­νι­σαν, δια­τά­χθη­κε πολύ αρ­γό­τε­ρα, ενώ το όχημα είχε με­τα­φερ­θεί στον χώρο φύ­λα­ξης με πρω­το­βου­λία του ίδιου του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου και κα­τό­πιν συ­νεν­νό­η­σης με την ασφα­λι­στι­κή εται­ρεία και όχι κατ’ άσκη­ση δη­μό­σιας εξου­σί­ας.

Η όποια εντο­λή να μην πλη­σιά­σει κα­νείς το αυ­το­κί­νη­το είχε με­τα­φερ­θεί, σύμ­φω­να με την υπε­ρά­σπι­ση, προ­φο­ρι­κά και όχι εγ­γρά­φως, χωρίς σύ­ντα­ξη και επί­δο­ση σχε­τι­κής έκ­θε­σης, στοι­χείο που κατά την ίδια θέση δεν αρκεί για να θε­με­λιώ­σει τυ­πι­κά δια­μορ­φω­μέ­νη και νο­μί­μως γνω­στο­ποι­η­μέ­νη φύ­λα­ξη της αρχής. Οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί δεν έπει­σαν τε­λι­κά το δι­κα­στή­ριο, το οποίο κα­τέ­λη­ξε σε κα­τα­δι­κα­στι­κή κρίση για αμ­φό­τε­ρες τις πρά­ξεις.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης

Η αφε­τη­ρία όλων βρί­σκε­ται στο τρο­χαίο της 17ης Μαΐου 2026, όταν ο 44χρο­νος, οδη­γώ­ντας πο­λυ­τε­λές αυ­το­κί­νη­το ιδιο­κτη­σί­ας του σε επαρ­χια­κή οδό του νη­σιού, στον άξονα προς τη Λίνδο, συ­γκρού­στη­κε με το όχημα στο οποίο επέ­βαι­ναν η 57χρονη Μαρία Χα­τζηεμ­μα­νου­ήλ και η 26χρονη κόρη της Αρ­μο­νία Κα­κιού, οι οποί­ες υπέ­στη­σαν θα­νά­σι­μο τραυ­μα­τι­σμό. Για το δυ­στύ­χη­μα έχει σχη­μα­τι­στεί σε βάρος του δι­κο­γρα­φία για επι­κίν­δυ­νη οδή­γη­ση που είχε ως απο­τέ­λε­σμα τον θά­να­το αν­θρώ­πων και για αν­θρω­πο­κτο­νία από αμέ­λεια κατά συρ­ροή, με τον φά­κε­λο να βρί­σκε­ται σε στά­διο κύ­ριας ανά­κρι­σης.

Ο ίδιος αρ­νή­θη­κε από την πρώτη στιγ­μή και τις πρά­ξεις αυτές, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι το ατύ­χη­μα προ­κλή­θη­κε αιφ­νί­δια από την κί­νη­ση του έτε­ρου οχή­μα­τος, στην οποία δεν μπό­ρε­σε να αντι­δρά­σει εγκαί­ρως.

Η πο­ρεία της υπό­θε­σης δεν πε­ριο­ρί­στη­κε στη ση­με­ρι­νή δίκη. Ο 44χρο­νος έχει συλ­λη­φθεί και κρα­τεί­ται προ­σω­ρι­νά στις φυ­λα­κές Κο­ρυ­δαλ­λού για πα­ρα­βί­α­ση των πε­ριο­ρι­στι­κών όρων που του είχαν επι­βλη­θεί μετά την ανα­κρι­τι­κή του απο­λο­γία, με τις δι­κα­στι­κές εκ­κρε­μό­τη­τες να εξε­λίσ­σο­νται πλέον πα­ράλ­λη­λα.

Η κύρια υπό­θε­ση του θα­να­τη­φό­ρου τρο­χαί­ου πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτή, με την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη επί του οχή­μα­τος και του ηλε­κτρο­νι­κού κα­τα­γρα­φέα, του σιω­πη­λού μάρ­τυ­ρα που κρατά τα δε­δο­μέ­να των τε­λευ­ταί­ων δευ­τε­ρο­λέ­πτων πριν από τη σύ­γκρου­ση, να ανα­μέ­νε­ται να απο­τε­λέ­σει το κρι­σι­μό­τε­ρο απο­δει­κτι­κό στοι­χείο για τη δια­κρί­βω­ση των αι­τί­ων της τρα­γω­δί­ας που στοί­χι­σε τη ζωή σε μη­τέ­ρα και κόρη.