Ο Καραμαρίτης έκανε αυτό που έπρεπε, τη στιγμή που έπρεπε

Αν κάτι ξε­χω­ρί­ζει στη φε­τι­νή ανα­ζω­πύ­ρω­ση της υπό­θε­σης του νερού στο Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, είναι η τα­χύ­τη­τα της αντί­δρα­σης. Μόλις οι δειγ­μα­το­λη­ψί­ες του Μαρ­τί­ου ανέ­δει­ξαν το πρό­βλη­μα, ο διοι­κη­τής Νίκος Κα­ρα­μα­ρί­της δεν κρύ­φτη­κε πίσω από ανα­κοι­νώ­σεις περί «δια­σπο­ράς πα­νι­κού», όπως είχαν κάνει διοι­κή­σεις του πα­ρελ­θό­ντος. Συ­γκά­λε­σε την Επι­τρο­πή Εν­δο­νο­σο­κο­μεια­κών Λοι­μώ­ξε­ων, προ­χώ­ρη­σε σε υπερ­χλω­ρί­ω­ση του δι­κτύ­ου, κα­θη­με­ρι­νές εκ­πλύ­σεις σε όλα τα τμή­μα­τα, αντι­κα­τά­στα­ση βρυ­σών, μι­κρο­βιο­κρα­τή φίλ­τρα σε κρί­σι­μα ση­μεία και κα­θη­με­ρι­νές με­τρή­σεις χλω­ρί­ου με τή­ρη­ση ημε­ρο­λο­γί­ου, ενώ εξα­σφά­λι­σε και τις πι­στώ­σεις για τη γεν­νή­τρια διο­ξει­δί­ου του χλω­ρί­ου που ζη­τού­σε ο ει­δι­κός χη­μι­κός. Εξή­γη­σε μά­λι­στα με ει­λι­κρί­νεια και την αιτία, δη­λα­δή τη στα­σι­μό­τη­τα του νερού στα κλει­στά δί­κτυα των υπό ανα­καί­νι­ση κλι­νι­κών, χωρίς υπεκ­φυ­γές και χωρίς να με­τα­θέ­σει ευ­θύ­νες.

Η έγκαι­ρη αντί­δρα­ση δεν λύνει το χρό­νιο πρό­βλη­μα των υπο­δο­μών, δεί­χνει όμως ότι όταν η διοί­κη­ση θέλει, το νερό κα­θα­ρί­ζει πριν φτά­σει ο φά­κε­λος στον ει­σαγ­γε­λέα.