Απορρίφθηκε αγωγή υγειονομικού που διεκδικούσε αποζημίωση για την αναστολή καθηκόντων του στην πανδημία

• Το διοι­κη­τι­κό δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η στέ­ρη­ση των απο­δο­χών του κατά το επί­δι­κο διά­στη­μα δεν ήταν πα­ρά­νο­μη, ενώ διέ­τα­ξε τον χω­ρι­σμό του κοι­νού δι­κο­γρά­φου των 27 συ­νο­λι­κά ερ­γα­ζο­μέ­νων νο­σο­κο­μεί­ου που είχαν προ­σφύ­γει από κοι­νού κατά του Δη­μο­σί­ου και του νο­ση­λευ­τι­κού ιδρύ­μα­τος

Μία ακόμη δι­κα­στι­κή από­φα­ση προ­στέ­θη­κε στη μακρά αλυ­σί­δα των υπο­θέ­σε­ων που γέν­νη­σε το μέτρο του υπο­χρε­ω­τι­κού εμ­βο­λια­σμού των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις δομές υγεί­ας κατά τη διάρ­κεια της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού.

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο απέρ­ρι­ψε την αγωγή ημε­δα­πού υγειο­νο­μι­κού, μό­νι­μου υπαλ­λή­λου γε­νι­κού νο­σο­κο­μεί­ου, ο οποί­ος ζη­τού­σε να ανα­γνω­ρι­στεί η υπο­χρέ­ω­ση των ενα­γο­μέ­νων να του κα­τα­βά­λουν συ­νο­λι­κά 81.620 ευρώ ως απο­ζη­μί­ω­ση και χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για την πε­ριου­σια­κή ζημία και την ηθική βλάβη που ισχυ­ρι­ζό­ταν ότι υπέ­στη από την επι­βο­λή σε βάρος του ει­δι­κού διοι­κη­τι­κού μέ­τρου της ανα­στο­λής κα­θη­κό­ντων, λόγω της μη συμ­μόρ­φω­σής του με την υπο­χρε­ω­τι­κό­τη­τα του εμ­βο­λια­σμού.

Η από­φα­ση αφορά αγωγή που είχαν κα­τα­θέ­σει από κοι­νού 27 ερ­γα­ζό­με­νοι του ίδιου νο­σο­κο­μεί­ου τον Δε­κέμ­βριο του 2023.

Η υπό­θε­ση και οι αξιώ­σεις των ενα­γό­ντων

Οι ενά­γο­ντες, όλοι ερ­γα­ζό­με­νοι του νο­ση­λευ­τι­κού ιδρύ­μα­τος, ζη­τού­σαν να ανα­γνω­ρι­στεί η υπο­χρέ­ω­ση του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και του νο­σο­κο­μεί­ου να τους απο­ζη­μιώ­σουν, αλ­λη­λεγ­γύ­ως και εις ολό­κλη­ρον, για την απώ­λεια των απο­δο­χών τους εντός του ευ­ρύ­τε­ρου χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από 1 Σε­πτεμ­βρί­ου 2021 έως 31 Δε­κεμ­βρί­ου 2022. Οι αξιώ­σεις τους στη­ρί­ζο­νταν στις δια­τά­ξεις περί αστι­κής ευ­θύ­νης του Δη­μο­σί­ου και των νο­μι­κών προ­σώ­πων δη­μο­σί­ου δι­καί­ου, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι οι απο­φά­σεις του διοι­κη­τή του νο­σο­κο­μεί­ου, με τις οποί­ες τέ­θη­καν σε ανα­στο­λή κα­θη­κό­ντων άνευ απο­δο­χών, ήταν πα­ρά­νο­μες.

Η πε­ρί­πτω­ση του πρώ­του ενά­γο­ντος

Ο πρώ­τος ενά­γων, τέ­θη­κε σε ανα­στο­λή κα­θη­κό­ντων από τις 2 Σε­πτεμ­βρί­ου 2021, με από­φα­ση του διοι­κη­τή του νο­σο­κο­μεί­ου, επει­δή δεν συμ­μορ­φώ­θη­κε με την υπο­χρέ­ω­ση εμ­βο­λια­σμού που θέ­σπι­σε ο νόμος για το σύ­νο­λο του προ­σω­πι­κού των δομών υγεί­ας. Το μέτρο ήρθη από τις 10 Ια­νουα­ρί­ου 2022, καθώς ο ίδιος νό­ση­σε από τον κο­ρω­νο­ϊό, ενώ στη συ­νέ­χεια απαλ­λά­χθη­κε από την υπο­χρέ­ω­ση εμ­βο­λια­σμού έως τις 10 Ιου­λί­ου 2022.

Με την αγωγή του ζη­τού­σε 6.620 ευρώ για την απο­κα­τά­στα­ση της πε­ριου­σια­κής ζη­μί­ας που υπο­στή­ρι­ζε ότι υπέ­στη από τη μη κα­τα­βο­λή των απο­δο­χών του κατά το διά­στη­μα από 2 Σε­πτεμ­βρί­ου 2021 έως 10 Ια­νουα­ρί­ου 2022 και επι­πλέ­ον 75.000 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για την ηθική βλάβη που ισχυ­ρι­ζό­ταν ότι υπέ­στη από την ίδια αιτία.

Όπως εξέ­θε­τε, η στέ­ρη­ση της ερ­γα­σί­ας και των μέσων βιο­πο­ρι­σμού του συ­νέ­πε­σε με πε­ρί­ο­δο αυ­ξη­μέ­νων οι­κο­γε­νεια­κών ανα­γκών, καθώς είχε τέκνο ηλι­κί­ας 2,5 ετών, η σύ­ζυ­γός του δεν ερ­γα­ζό­ταν το επί­μα­χο διά­στη­μα και εκ­κρε­μού­σε η απο­πλη­ρω­μή δα­νεί­ου για την αγορά αυ­το­κι­νή­του, τις δό­σεις του οποί­ου αδυ­να­τού­σε να εξυ­πη­ρε­τή­σει.

Για τον λόγο αυτό, όπως υπο­στή­ρι­ξε, ανα­γκά­στη­κε να ζη­τή­σει οι­κο­νο­μι­κή βο­ή­θεια από συγ­γε­νι­κά του πρό­σω­πα, ενώ έτυχε και φι­λαν­θρω­πι­κής συν­δρο­μής από συ­μπο­λί­τες του.

Ο ενά­γων προ­έ­βα­λε ότι η στέ­ρη­ση των απο­δο­χών του πα­ρα­βί­α­σε σειρά συ­νταγ­μα­τι­κών δια­τά­ξε­ων, με­τα­ξύ των οποί­ων την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, την αρχή της ισό­τη­τας, την προ­στα­σία της αξιο­πρέ­πειας του ατό­μου, την ελεύ­θε­ρη ανά­πτυ­ξη της προ­σω­πι­κό­τη­τας και το δι­καί­ω­μα στην ερ­γα­σία, καθώς και διε­θνείς συμ­βά­σεις, όπως την Ευ­ρω­παϊ­κή Σύμ­βα­ση των Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που, τη Σύμ­βα­ση του Οβιέ­δο για τη βιοϊ­α­τρι­κή, που κα­θιε­ρώ­νει την αρχή της ενη­με­ρω­μέ­νης συ­ναί­νε­σης του ασθε­νούς, και τον Χάρτη Θε­με­λιω­δών Δι­καιω­μά­των της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Το σκε­πτι­κό της απόρ­ρι­ψης

Το δι­κα­στή­ριο, στη­ρι­ζό­με­νο στη νο­μο­λο­γία του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, υπεν­θύ­μι­σε ότι ο υπο­χρε­ω­τι­κός εμ­βο­λια­σμός του προ­σω­πι­κού των νο­σο­κο­μεί­ων και το συ­να­κό­λου­θο μέτρο της ανα­στο­λής κα­θη­κό­ντων άνευ απο­δο­χών για τους μη συμ­μορ­φού­με­νους έχουν κρι­θεί συ­νταγ­μα­τι­κά, εφό­σον θε­σπί­στη­καν βάσει των επι­στη­μο­νι­κών και επι­δη­μιο­λο­γι­κών δε­δο­μέ­νων της επο­χής και υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση της επα­να­ξιο­λό­γη­σής τους εντός εύ­λο­γου χρό­νου.

Το ανώ­τα­το ακυ­ρω­τι­κό δι­κα­στή­ριο έχει δε­χθεί ότι σε πε­ρι­πτώ­σεις σο­βα­ρού κιν­δύ­νου για τη δη­μό­σια υγεία, όπως η παν­δη­μία, το κρά­τος οφεί­λει να λαμ­βά­νει τα ανα­γκαία μέτρα, τα οποία μπο­ρεί να συ­νι­στούν ακόμη και σο­βα­ρή επέμ­βα­ση στα θε­με­λιώ­δη δι­καιώ­μα­τα, χωρίς αυτό να κα­θι­στά τη ρύθ­μι­ση αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή, εφό­σον τη­ρού­νται οι ανω­τέ­ρω προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

Ση­μειώ­νε­ται ότι, όπως έχει ήδη κρι­θεί από το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας, η δια­τή­ρη­ση του μέ­τρου πέραν της 31ης Μαρ­τί­ου 2022, με την τε­λευ­ταία νο­μο­θε­τι­κή πα­ρά­τα­ση της επα­να­ξιο­λό­γη­σης έως το τέλος του 2022, πα­ρα­βί­α­σε την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, καθώς είχε πα­ρέλ­θει διά­στη­μα άνω των 8 μηνών από την εφαρ­μο­γή του χωρίς ου­σια­στι­κή επα­να­ξιο­λό­γη­ση βάσει επί­και­ρων επι­στη­μο­νι­κών στοι­χεί­ων. Ωστό­σο, το κρί­σι­μο για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση διά­στη­μα ήταν δια­φο­ρε­τι­κό, καθώς η ανα­στο­λή του ενά­γο­ντος έληξε στις 10 Ια­νουα­ρί­ου 2022, δη­λα­δή σε χρόνο κατά τον οποίο, σύμ­φω­να με το δι­κα­στή­ριο, το μέτρο εξα­κο­λου­θού­σε να είναι νό­μι­μο.

Ει­δι­κό­τε­ρα, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι οι 2 πρώ­τες νο­μο­θε­τι­κές πα­ρα­τά­σεις της επα­να­ξιο­λό­γη­σης, αρ­χι­κά έως τις 31 Δε­κεμ­βρί­ου 2021 και εν συ­νε­χεία έως τις 31 Μαρ­τί­ου 2022, δό­θη­καν για σύ­ντο­μα χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα και σε χρόνο που δεν είχε πα­ρέλ­θει παρά λίγοι μήνες από την ει­σα­γω­γή και την έναρ­ξη εφαρ­μο­γής του μέ­τρου.

Ως εκ τού­του, η δια­τή­ρη­ση της ανα­στο­λής του ενά­γο­ντος κατά το επί­δι­κο διά­στη­μα δεν υπε­ρέ­βη τον εύ­λο­γο χρόνο, δεν προ­σέ­κρου­σε σε συ­νταγ­μα­τι­κή ή υπερ­νο­μο­θε­τι­κής ισχύ­ος διά­τα­ξη και δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται πα­ρα­νο­μία του νο­σο­κο­μεί­ου που να γεννά υπο­χρέ­ω­ση απο­ζη­μί­ω­σης.

Με το σκε­πτι­κό αυτό η αγωγή απορ­ρί­φθη­κε ως αβά­σι­μη ως προς τον πρώτο ενά­γο­ντα, ο οποί­ος πά­ντως απαλ­λά­χθη­κε από τα δι­κα­στι­κά έξοδα.

Εκτός δι­καιο­δο­σί­ας το Δη­μό­σιο και 2 επι­κου­ρι­κοί υπάλ­λη­λοι

Πέραν της ου­σια­στι­κής κρί­σης, το δι­κα­στή­ριο προ­χώ­ρη­σε και σε ση­μα­ντι­κές δι­κο­νο­μι­κές τομές. Απέρ­ρι­ψε την αγωγή ως απα­ρά­δε­κτη κατά το μέρος που στρε­φό­ταν κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, κρί­νο­ντας ότι η ζημία από τη μη κα­τα­βο­λή των απο­δο­χών προ­ήλ­θε απο­κλει­στι­κά από τις απο­φά­σεις του διοι­κη­τή του νο­σο­κο­μεί­ου και, συ­νε­πώς, μόνο το νο­ση­λευ­τι­κό ίδρυ­μα νο­μι­μο­ποιεί­ται πα­θη­τι­κά στη δίκη.

Επι­πλέ­ον, για δύο εκ των ενα­γό­ντων, ημε­δα­πή και ημε­δα­πό που υπη­ρε­τού­σαν ως επι­κου­ρι­κό προ­σω­πι­κό με σχέση ερ­γα­σί­ας ιδιω­τι­κού δι­καί­ου ορι­σμέ­νου χρό­νου, η αγωγή απορ­ρί­φθη­κε επί­σης ως απα­ρά­δε­κτη, καθώς οι δια­φο­ρές που αφο­ρούν προ­σω­πι­κό με σύμ­βα­ση ιδιω­τι­κού δι­καί­ου υπά­γο­νται στη δι­καιο­δο­σία των πο­λι­τι­κών και όχι των διοι­κη­τι­κών δι­κα­στη­ρί­ων. Οι συ­γκε­κρι­μέ­νοι θα πρέ­πει, εφό­σον επι­μεί­νουν στις αξιώ­σεις τους, να απευ­θυν­θούν στα αρ­μό­δια πο­λι­τι­κά δι­κα­στή­ρια.

Χω­ρι­σμός του δι­κο­γρά­φου και νέα δι­κά­σι­μος τον Δε­κέμ­βριο

Για τους υπό­λοι­πους ενά­γο­ντες το δι­κα­στή­ριο ανέ­βα­λε την έκ­δο­ση ορι­στι­κής από­φα­σης και διέ­τα­ξε τον χω­ρι­σμό του κοι­νού δι­κο­γρά­φου. Έκρι­νε, κατά πλειο­ψη­φία, ότι 13 εξ αυτών δεν ομο­δι­κούν πα­ρα­δε­κτώς, διότι εξει­δι­κεύ­ουν την ηθική βλάβη που επι­κα­λού­νται σε δια­φο­ρε­τι­κά, για τον κα­θέ­ναν, πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά και συν­θή­κες, στοι­χείο που κατά το δι­κα­στή­ριο δεν επι­τρέ­πει την κοινή εκ­δί­κα­ση των αξιώ­σε­ών τους.

Οι ενά­γο­ντες αυτοί κα­λού­νται να κα­τα­θέ­σουν ο κα­θέ­νας νέο αυ­το­τε­λές δι­κό­γρα­φο εντός προ­θε­σμί­ας 30 ημε­ρών από την επί­δο­ση της από­φα­σης, ενώ οι λοι­ποί 12 θα κα­τα­θέ­σουν νέο κοινό δι­κό­γρα­φο.

Ση­μειώ­νε­ται ότι επί του ζη­τή­μα­τος αυτού δια­τυ­πώ­θη­κε μειο­ψη­φία από το προ­ε­δρεύ­ον μέλος της σύν­θε­σης, κατά την οποία η επί­κλη­ση εν μέρει δια­φο­ρε­τι­κών πε­ρι­στα­τι­κών προς εξει­δί­κευ­ση της κοι­νής ηθι­κής βλά­βης, που εκ­πη­γά­ζει από την ίδια φε­ρό­με­νη ως πα­ρά­νο­μη ενέρ­γεια, δεν αρκεί για να άρει την ομο­δι­κία και, συ­νε­πώς, δεν χρεια­ζό­ταν χω­ρι­σμός του δι­κο­γρά­φου.

Οι χω­ρι­ζό­με­νες υπο­θέ­σεις προσ­διο­ρί­στη­καν να συ­ζη­τη­θούν σε νέα δι­κά­σι­μο στις 3 Δε­κεμ­βρί­ου 2026, οπότε και ανα­μέ­νε­ται να κρι­θεί η τύχη των αξιώ­σε­ων των υπό­λοι­πων ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Οι ενά­γο­ντες πα­ρέ­στη­σαν με δι­κη­γό­ρο τον κ. Ευάγ­γε­λο Λε­βέ­ντη, το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο από τη δι­κα­στι­κή πλη­ρε­ξού­σια του Νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους κ. Φραν­τζέ­σκα Κο­ντι­ζά και το νο­σο­κο­μείο από την δι­κη­γό­ρο κ. Δέ­σποι­να Θα­να­σιά.