Είναι ξεριζωμός

Ακού­γο­ντας τον απο­λο­γι­σμό καμένων σπιτιών και περιου­σιών, ένα ερώτημα με βασα­νί­ζει. Θα βρουν αυτοί οι άνθρω­ποι τη δύναμη να ξανα­στρώ­σουν τις ζωές τους; Ή θα τους πάρει από κάτω, περι­μέ­νο­ντας στωικά, έρμαια σωστά, την κεντρική κυβέρ­νηση και την τοπική αυτο­διοί­κηση να τους πουν με ποια κρι­τή­ρια και δια­δι­κα­σία θα πάρουν απο­ζη­μί­ωση, πόση θα είναι αυτή, πότε θα είναι αυτή,  και με ποια προ­βλε­πό­μενη καθυ­στέ­ρηση; Κι εγώ; Θ’ άντεχα στη θέση τους; Πώς αντέχει κανείς τόσες απώ­λειες; Περι­βαλ­λο­ντι­κές και προ­σω­πι­κές. Ανθρω­ποι βλέπουν τα σπίτια τους να γίνο­νται στάχτη, ότι έχτιζαν επί χρόνια κατα­λή­γει να χωράει σε ένα φαράσι. Δεν είναι υλική κατα­στροφή να καεί ένα σπίτι, ένα μαγαζί. Είναι κατα­στροφή του κόσμου σου. Είναι ξερι­ζω­μός. Είναι θλίψη. Αν μιλάμε σαν άνθρω­ποι, τότε να μιλάμε με συναί­σθημα. Όχι, δεν ξανα­χτί­ζο­νται τα σπίτια, όχι μόνο επειδή φτω­χο­ποι­η­θή­καμε, αλλά επειδή είναι ζωντανά όντα. Να αρχίζει ξανά εκ του μηδενός, χωρίς τα ταυ­το­τικά στοι­χεία σου, τις ανα­μνή­σεις, τα ενθύμια…