Η πρόληψη που κάηκε πριν από τη φωτιά

Από τα Κο­σκι­νού ως τον Προ­φή­τη Ηλία το τοπίο μιλά από μόνο του. Ξερά χόρτα κατά μήκος των δρό­μων, αυ­το­σχέ­διες χω­μα­τε­ρές που φτά­νουν ως τα Ντα­μά­ρια και ένας δήμος που πα­ρα­κο­λου­θεί το σκη­νι­κό σαν να μην τον αφορά. Δεν πρό­κει­ται για άγνοια. Το πρό­βλη­μα το βλέ­πουν όλοι οι αρ­μό­διοι και ακρι­βώς επει­δή το βλέ­πουν, η αδρά­νεια παύει να είναι αμέ­λεια και γί­νε­ται επι­λο­γή. Η απο­ψί­λω­ση είναι η φθη­νό­τε­ρη και πιο αυ­το­νό­η­τη μορφή πυ­ρο­προ­στα­σί­ας, αυτή που δεν χρειά­ζε­ται ούτε ενα­έ­ρια μέσα ούτε ηρω­ι­σμούς, μόνο προ­γραμ­μα­τι­σμό και διά­θε­ση.

Το χει­ρό­τε­ρο είναι ότι το σε­νά­ριο της επό­με­νης μέρας το ξέ­ρου­με ήδη. Αν συμ­βεί το κακό, θα ακού­σου­με για ελ­λεί­ψεις προ­σω­πι­κού, μέσων και πι­στώ­σε­ων, τις ίδιες δι­καιο­λο­γί­ες που ανα­κυ­κλώ­νο­νται κάθε κα­λο­καί­ρι σαν να ήταν και αυτές σκου­πί­δια στις πα­ρά­νο­μες χω­μα­τε­ρές. Όμως η πραγ­μα­τι­κή έλ­λει­ψη δεν είναι λο­γι­στι­κή. Είναι έλ­λει­ψη σο­βα­ρό­τη­τας και στοι­χειώ­δους αί­σθη­σης ευ­θύ­νης απέ­να­ντι σε κα­τοί­κους που φω­νά­ζουν εδώ και μήνες και ει­σπράτ­τουν σιωπή.

Το κρά­τος που θυ­μά­ται την πρό­λη­ψη μόνο όταν με­τρά­ει στά­χτες δεν προ­στα­τεύ­ει πο­λί­τες, απλώς ορ­γα­νώ­νει τον απο­λο­γι­σμό της επό­με­νης κα­τα­στρο­φής.