Αθηνά Δελαπόρτα: Φεύγω περήφανη και κυπελλούχος”!

Την απο­χώ­ρη­σή της από την προ­ε­δρία του Φοί­βου, που σή­με­ρα γυ­ρί­ζει σε­λί­δα με την επι­στρο­φή του Κώστα Φτά­κλα στη θέση του επι­κε­φα­λής του, ανα­κοί­νω­σε κι επι­σή­μως η Αθηνά Δε­λα­πόρ­τα.

Η γρα­πτή δή­λω­σή της, την οποία ανάρ­τη­σε σε ιστο­σε­λί­δα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, απο­τε­λεί μία κα­τά­θε­ση ψυχής, πα­ρά­πο­νου αλλά και πε­ρη­φά­νιας για τον ου­σια­στι­κά μο­να­χι­κό κα­θη­με­ρι­νό αγώνα που έδινε για να κρα­τή­σει όρθια την ομάδα της καρ­διάς της και να τη φτά­σει, μαζί με τους πο­δο­σφαι­ρι­στές και τους λί­γους εκλε­κτούς που στά­θη­καν εμπρά­κτως στο πλευ­ρό της, μέχρι την κα­τά­κτη­ση του φε­τι­νού Κυ­πέλ­λου Δω­δε­κα­νή­σου.

Η ίδια απο­χω­ρεί καθώς οφεί­λει να αφο­σιω­θεί στην οι­κο­γέ­νειά της, ενώ λέει το δικό της με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ σε εκεί­νους που ήταν συ­νο­δοι­πό­ροι της:

“Υπάρ­χουν στιγ­μές που, όσο δύ­σκο­λες κι αν είναι, πρέ­πει να πά­ρεις απο­φά­σεις με γνώ­μο­να τη συ­νεί­δη­ση και την οι­κο­γέ­νειά σου.

Σή­με­ρα είναι μία από αυτές.

Μετά από πολλή σκέψη, απο­φά­σι­σα να απο­χω­ρή­σω από την προ­ε­δρία του Φοί­βου Κρε­μα­στής.

Στις αρχές του πε­ρα­σμέ­νου Ιου­λί­ου ξύ­πνη­σα ένα πρωί και έβαλα έναν στόχο: να δω τον Φοίβο Κυ­πελ­λού­χο.

Ήταν ένα όνει­ρο που πολ­λοί ίσως θε­ώ­ρη­σαν δύ­σκο­λο ή και ακα­τόρ­θω­το.

Εγώ όμως πί­στε­ψα σε αυτό από την πρώτη στιγ­μή και αφιέ­ρω­σα όλη μου την ψυχή για να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Η πο­ρεία αυτή μόνο εύ­κο­λη δεν ήταν.

Αντί­θε­τα, ήταν ένας κα­θη­με­ρι­νός αγώ­νας γε­μά­τος ευ­θύ­νες, άγχος και αμέ­τρη­τες ώρες προ­σω­πι­κής προ­σπά­θειας. Δυ­στυ­χώς, η στή­ρι­ξη που πε­ρί­με­να από αρ­κε­τούς αν­θρώ­πους δεν ήρθε ποτέ.

Τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές έτρε­χα μόνη μου για τα πάντα, γιατί η αγάπη για μια ομάδα απο­δει­κνύ­ε­ται με πρά­ξεις και όχι με λόγια.

Στο πλευ­ρό μου στά­θη­καν πραγ­μα­τι­κά μόνο λίγοι άν­θρω­ποι.

Ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ.

Τον άν­θρω­πό μου που ήταν πάντα και για τα πάντα παρών, Βα­σί­λη Κρη­τι­κό.

Τον προ­πο­νη­τής μας ο Νίκο Ορ­φα­νί­δη που πί­στε­ψε στο πλάνο μας από την πρώτη ημέρα και δού­λε­ψε ακού­ρα­στα γι’ αυτό. Ο τα­μί­ας και έφο­ρος υλι­κού, Μά­ριος Τσά­γκος, που ήταν κα­θη­με­ρι­νά δίπλα μου κ προ­πά­ντων στην ομάδα. Και φυ­σι­κά ο αδελ­φός μου, Γιώρ­γος Δε­λα­πόρ­τας, ο οποί­ος άφησε τα Πάντα του στην Αθήνα για να έρθει στον Φοίβο και να στα­θεί δίπλα μου, βοη­θώ­ντας ου­σια­στι­κά σε αυτή τη με­γά­λη προ­σπά­θεια.

Χωρίς αυ­τούς, πολλά από όσα πε­τύ­χα­με δεν θα είχαν γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Σή­με­ρα απο­χω­ρώ με το κε­φά­λι ψηλά και με τε­ρά­στια υπε­ρη­φά­νεια, πα­ρα­δί­δο­ντας τον Φοίβο Κυ­πελ­λού­χο.

Αυτό είναι μια επι­τυ­χία που ανή­κει σε όσους πραγ­μα­τι­κά μό­χθη­σαν και πί­στε­ψαν μέχρι το τέλος.

Ίσως είχα και την τιμή να είμαι από τις ελά­χι­στες – αν όχι η μο­να­δι­κή – γυ­ναί­κα πρό­ε­δρος στην Ελ­λά­δα που απο­χω­ρεί έχο­ντας οδη­γή­σει μια αν­δρι­κή ομάδα στην κα­τά­κτη­ση ενός Κυ­πέλ­λου.

Αν αυτό ισχύ­ει, δεν το θεωρώ προ­σω­πι­κή δι­καί­ω­ση, αλλά μια από­δει­ξη ότι όταν υπάρ­χει πίστη, δου­λειά και επι­μο­νή, τί­πο­τα δεν είναι ακα­τόρ­θω­το.

Η από­φα­σή μου δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη μου για τον Φοίβο.

Αντί­θε­τα, φεύγω γιατί οι οι­κο­γε­νεια­κές μου υπο­χρε­ώ­σεις απαι­τούν πλέον την από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τά μου.

Δεν μπορώ να συ­νε­χί­σω να κρατώ μόνη μου στις πλά­τες μου το βάρος μιας ολό­κλη­ρης ομά­δας.

Κρατώ μέσα μου μόνο μια μικρή πι­κρία.

Γιατί στις δύ­σκο­λες στιγ­μές πε­ρί­με­να να δω πε­ρισ­σό­τε­ρους αν­θρώ­πους να ανα­λαμ­βά­νουν ευ­θύ­νες και να βοη­θούν έμπρα­κτα.

Είναι εύ­κο­λο να είσαι παρών στις επι­τυ­χί­ες, στις φω­το­γρα­φί­ες και στους πα­νη­γυ­ρι­σμούς.

Το δύ­σκο­λο είναι να είσαι εκεί όταν η ομάδα σε χρειά­ζε­ται πραγ­μα­τι­κά.

Δεν κλεί­νω καμία πόρτα.

Ο Φοι­βος ήταν, είναι και θα είναι πάντα ένα κομ­μά­τι της ζωής και της καρ­διάς μου.

Απλώς σή­με­ρα κάνω ένα βήμα πίσω, γνω­ρί­ζο­ντας ότι έδωσα ό,τι πε­ρισ­σό­τε­ρο μπο­ρού­σα.

Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω από καρ­διάς όλους όσοι στά­θη­καν πραγ­μα­τι­κά δίπλα μου, Γιώρ­γο Φραν­τζή, πί­στε­ψαν σε εμένα και σε αυτή την προ­σπά­θεια.

Οι στιγ­μές που ζή­σα­με, και κυ­ρί­ως η κα­τά­κτη­ση του Κυ­πέλ­λου, θα με συ­νο­δεύ­ουν για πάντα.

Απο­χω­ρώ ήσυχη με τη συ­νεί­δη­σή μου, πε­ρή­φα­νη για όσα πε­τύ­χα­με και με το κε­φά­λι ψηλά.

Φεύγω Κυ­πελ­λού­χος!!!!!

Και αυτό δεν μπο­ρεί να το σβή­σει κα­νείς.

Γιατί η Ιστο­ρία έγρα­ψε! Και είναι αλ­λιώς να είσαι Φοί­βος!”.