Ας λένε ότι ΄ναι. Αρκεί να μιλούν για μένα

Μια εξήγηση των κραυγών που ακούμε είτε από το βήμα της Βουλής, είτε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και τα πάνελ εκπομπών ή τις προσβλητικές εκφράσεις που αντάλλαξαν κυβερνητικά στελέχη με άλλα του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την πρόταση μομφής, είναι η διήγηση ενός παλιού δημοσιογράφου του πολιτικού ρεπορτάζ : Πριν από τις εκλογές του 1980,  τον είχε πάρει τηλέφωνο βουλευτής από το αντίπαλο κόμμα από εκείνο που υποστήριζε η εφημερίδα του. Η παράκληση του βουλευτή τον ξένισε όταν του είπε: «Θα μπορούσες να γράψεις κάτι εναντίον μου στην εφημερίδα σου; Ακόμη και να με βρίζεις. Δεν πειράζει»,  αφήνοντάς τον άναυδο. Όπως του εξήγησε, όσο περισσότερο τον λοιδορούσαν τα ΜΜΕ του αντίπαλου κόμματος τόσο περισσότερο ανέβαιναν οι μετοχές στο δικό του. Ο άνθρωπος ήταν μπροστά από την εποχή του. Σήμερα κυριαρχούν τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, τα κοινωνικά δίκτυα – και η τηλεόραση φυσικά, όμως το σκεπτικό του παλιού βουλευτή φαίνεται πως έχουν ενστερνισθεί  σύγχρονοι πολιτικοί.