Διάσωση πρώτης κατοικίας μέσω εξωδικαστικού και εκποίηση της υπόλοιπης περιουσίας

Τον δια­χω­ρι­σμό της πρώτης κατοι­κίας από τα υπό­λοιπα χρέη ενός οφει­λέτη και τη διάσωσή της μέσω του εξω­δι­κα­στι­κού μηχα­νι­σμού, εκποιώ­ντας παράλ­ληλα την υπό­λοιπη περιου­σία του, προ­βλέ­πει το νομο­σχέ­διο του υπουρ­γείου Εθνικής Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών, που δόθηκε χθες σε δημόσια δια­βού­λευση. Την πρω­το­βου­λία είχε προ­α­ναγ­γεί­λει ο υπουρ­γός Εθνικής Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών Κυριά­κος Πιερ­ρα­κά­κης τον περα­σμένο Απρίλιο στο πλαίσιο της δέσμης μέτρων που είχε ανα­κοι­νώ­σει η κυβέρ­νηση για την αντι­με­τώ­πιση του ιδιω­τι­κού χρέους.

Το μέτρο συνο­δεύ­ε­ται με δύο ακόμη ευνοϊ­κές δια­τά­ξεις για τη ρύθμιση του ιδιω­τι­κού χρέους και συγκε­κρι­μένα:

• Τη διεύ­ρυνση του εξω­δι­κα­στι­κού μηχα­νι­σμού μέσω της μείωσης του ορίου ένταξης από τις 10.000 στις 5.000 ευρώ, διευ­κο­λύ­νο­ντας έτσι την πρό­σβαση σε σημα­ντικό αριθμό οφει­λε­τών, που δυνη­τικά μπορεί να φτάσει και το ένα εκατ.

• Την άρση κατά­σχε­σης τρα­πε­ζι­κού λογα­ρια­σμού εφόσον ο οφει­λέ­της έχει εξο­φλή­σει του­λά­χι­στον το 25% της οφειλής του και έχει ρυθ­μί­σει το υπό­λοιπο ποσό, δίνο­ντας τη δυνα­τό­τητα στον οφει­λέτη να απο­κα­τα­στή­σει την πρό­σβασή του στο τρα­πε­ζικό σύστημα.

Σε ό,τι αφορά τη δυνα­τό­τητα διά­σω­σης απο­κλει­στικά της πρώτης κατοι­κίας μέσω του εξω­δι­κα­στι­κού, η διαφορά είναι ότι μέχρι σήμερα μέσω του εξω­δι­κα­στι­κού ρυθ­μί­ζε­ται το σύνολο των χρεών που έχει κάποιος, είτε αυτά είναι χρέη προς το Δημόσιο είτε προς άλλους πιστω­τές, δηλαδή τρά­πε­ζες και funds. Για τη ρύθμιση των οφειλών λαμ­βα­νό­ταν υπόψη η αξία του συνόλου της περιου­σίας του. Με τη νέα διάταξη θα μπορεί κάποιος να επι­διώ­ξει την προ­στα­σία μόνο της πρώτης του κατοι­κίας, επι­τυγ­χά­νο­ντας χαμη­λό­τε­ρες μηνιαίες δόσεις για τη ρύθμιση που την αφορά. Η ύπαρξη ενός εξο­χι­κού, ενός οικο­πέ­δου ή άλλων ακι­νή­των δεν θα επι­βα­ρύ­νει τη μελ­λο­ντική ρύθμιση, καθώς τα συγκε­κρι­μένα περιου­σιακά στοι­χεία θα εκποι­η­θούν μέσω της δια­δι­κα­σίας του πλει­στη­ρια­σμού για την απο­πλη­ρωμή των υπο­λοί­πων οφειλών.

Εστω ότι κάποιος, π.χ., χρω­στούσε 500.000 ευρώ και η αξία της ακί­νη­της περιου­σίας του ήταν 300.000, οι πιστω­τές διεκ­δι­κού­σαν κατ’ ελά­χι­στον τις 300.000. Αν στο ίδιο παρά­δειγμα ο οφει­λέ­της δια­θέ­τει πρώτη κατοι­κία που αξίζει 200.000 ευρώ και άλλες 100.000 είναι η αξία άλλων ακι­νή­των που έχει στην κατοχή του, θα ρυθ­μί­σει την οφειλή των 200.000 ευρώ, δια­σώ­ζο­ντας την πρώτη του κατοι­κία και οι πιστω­τές θα λάβουν άλλες 100.000 ευρώ από τον πλει­στη­ρια­σμό των υπό­λοι­πων ακι­νή­των. Εκτός από τη χαμη­λό­τερη δόση, το όφελος για τον οφει­λέτη είναι ότι μετά την υπο­γραφή της σύμ­βα­σης ανα­διάρ­θρω­σης και όσο αυτή τηρεί­ται, οι πιστω­τές που συμ­με­τέ­χουν στη συμ­φω­νία δεν μπορούν να επι­σπεύ­σουν πλει­στη­ρια­σμό της κύριας κατοι­κίας, να λάβουν ασφα­λι­στικά μέτρα εις βάρος της ή να εγγρά­ψουν νέα βάρη πάνω σε αυτήν.

Η προ­στα­σία που θα παρέ­χε­ται δεν θα είναι λευκή επιταγή. Οι υφι­στά­με­νες υπο­θή­κες και προ­ση­μειώ­σεις παρα­μέ­νουν σε ισχύ, ενώ αν ο οφει­λέ­της αθε­τή­σει τη ρύθμιση οι περιο­ρι­σμοί αίρο­νται και οι πιστω­τές μπορούν να κινη­θούν εκ νέου κατά της κατοι­κίας του. Επι­πλέον, η διάταξη προ­βλέ­πει ότι στην περί­πτωση απώ­λειας της ρύθ­μι­σης δεν θα είναι δυνατή η νέα υπαγωγή των ίδιων οφειλών σε δεύτερη ρύθμιση μέσω του εξω­δι­κα­στι­κού μηχα­νι­σμού.

Εξίσου σημα­ντικό είναι ότι η εκποί­ηση των υπό­λοι­πων ακι­νή­των δεν παρα­πέ­μπε­ται σε ένα αβέβαιο μέλλον, όπως συνέβη στο παρελ­θόν με τον νόμο Κατσέλη, καθώς το νομο­σχέ­διο προ­βλέ­πει ένα συγκε­κρι­μένο χρο­νο­διά­γραμμα ενερ­γειών. Ο πιστω­τής με τη μεγα­λύ­τερη απαί­τηση οφείλει να κινήσει τη δια­δι­κα­σία εντός τριών μηνών από την υπο­γραφή της σύμ­βα­σης, ενώ ο πρώτος ηλε­κτρο­νι­κός πλει­στη­ρια­σμός πρέπει να προσ­διο­ρί­ζε­ται μέσα σε διά­στημα 40 έως 60 ημερών από τη σύνταξη της σχε­τι­κής έκθεσης. Προ­βλέ­πει επίσης ότι αν δεν κατα­βλη­θεί το τίμημα, η δια­δι­κα­σία επα­να­λαμ­βά­νε­ται και αν ματαιω­θεί δύο φορές χωρίς σοβαρό λόγο, τότε μπορεί να ανα­λά­βει άλλος πιστω­τής.

Η σύμβαση ανα­διάρ­θρω­σης λει­τουρ­γεί ως εκτε­λε­στός τίτλος. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο το νομο­σχέ­διο περιο­ρί­ζει δρα­στικά και τα ένδικα μέσα που μπορεί να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ο οφει­λέ­της στη συνέ­χεια. Η διάταξη απο­κλείει τις βασικές ανα­κο­πές που συνήθως ασκού­νται κατά πράξεων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, ενώ μετά την ολο­κλή­ρωση της δια­δι­κα­σίας δεν παρέ­χε­ται δικαί­ωμα ανα­κο­πής. Με τον τρόπο αυτό επι­διώ­κε­ται να μπει ένα τέλος στις ατέρ­μο­νες δικα­στι­κές διε­νέ­ξεις που καθυ­στε­ρούν σήμερα τη δια­δι­κα­σία του πλει­στη­ρια­σμού, προ­βλέ­πο­ντας ότι όποιος επι­λέ­γει να εντα­χθεί στο συγκε­κρι­μένο καθε­στώς απο­δέ­χε­ται εκ των προ­τέ­ρων, όχι μόνο τη ρύθμιση των οφειλών του αλλά και την εκποί­ηση της υπό­λοι­πης περιου­σίας του, χωρίς να μπορεί στη συνέ­χεια να καθυ­στε­ρή­σει ή να μπλο­κά­ρει τη δια­δι­κα­σία μέσω των συνη­θι­σμέ­νων δικα­στι­κών προ­σφυ­γών.

Πηγή: moneyreview.gr