Στα μαγαζιά της γειτονιάς έχει επιστρέψει το “βερεσέ”

Στην αρχή του 2019 που η Ελλάδα έχει βγει (;) από τα μνη­μό­νια, αλλά οι τσέπες των πολιτών παρα­μέ­νουν άδειες ως απόρ­ροια της δεκα­ε­τούς οικο­νο­μι­κής κρίσης που έχει εξαϋ­λώ­σει την μικρο­με­σαία τάξη, τα συνοι­κιακά κατα­στή­ματα -όσα άντεξαν στην φορολαίλαπα- στη­ρί­ζουν τις γει­το­νιές όσο τα στη­ρί­ζουν κι αυτές.

Τα τεφτέ­ρια που έκαναν ξανά την εμφά­νισή τους στα τελευ­ταία χρόνια και τα βερε­σέ­δια δίπλα από την ταμειακή μηχανή, θυμί­ζουν την Ελλάδα μιας άλλης εποχής κι ας δείχνει το ημε­ρο­λό­γιο 2019.

Τα μεγάλα λόγια των πολι­τι­κών δεν γεμί­ζουν τα ψυγεία των πολιτών και οι κούφιες υπο­σχέ­σεις δεν παρά­γουν χρήματα. Αρκεί να περάσει κανείς από συνοι­κιακά κατα­στή­ματα, super market, mini market, κρε­ο­πω­λεία, φούρ­νους, φαρ­μα­κεία, περί­πτερα και θα δια­πι­στώ­σει ότι τα τεφτέ­ρια όλο και μεγα­λώ­νουν. Αλλά είναι κι εκείνα που κρατούν ακόμα ζωντα­νές τις γει­το­νιές και στη­ρί­ζουν τις οικο­γέ­νειες που πασχί­ζουν να τα βγάλουν πέρα.

Στην Ελλάδα του 2019, το ρολόι έχει γυρίσει αρκετές δεκα­ε­τίες πίσω, αφού όλο και περισ­σό­τε­ροι είναι εκείνοι που δεν μπορούν να αγο­ρά­σουν ούτε τα βασικά είδη για την δια­τροφή τους. Χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χοι, απλή­ρω­τοι εργα­ζό­με­νοι, άνεργοι, πολύ­τε­κνοι και χωρι­σμέ­νες μητέρες κάθε μήνα ψωνί­ζουν βερεσέ από τα μαγαζιά της γει­το­νιάς…

Πελάτες, που μέχρι πρό­τι­νος ήταν συνε­πείς στις υπο­χρε­ώ­σεις τους, τώρα ζητούν πίστωση χρόνου για να δώσουν ακόμη και πέντε ευρώ. Για να πάρουν γάλα, ψωμί και βασικά είδη δια­τρο­φής.

Ο κ. Πανορ­μί­της Χατζη­γε­ωρ­γίου, ιδιο­κτή­της συνοι­κια­κού σούπερ μάρκετ στο Ροδίνι με σταθερή πελα­τεία εδώ και πολλά χρόνια, δηλώνει στην “δημο­κρα­τική”, ότι το βερεσέ είναι καθη­με­ρινό φαι­νό­μενο. «Ζητούν βερεσέ πελάτες μας που παλιό­τερα ήταν συνε­πείς και δεν θα πίστευες ποτέ ότι θα έρθει στιγμή που δεν θα έχουν πάνω τους χρήματα. Είτε πρό­κει­ται για εργα­ζό­με­νους που δου­λεύ­ουν και δεν πλη­ρώ­νο­νται, είτε ζουν με έναντι, είτε ηλι­κιω­μέ­νοι που η σύνταξη δεν φτάνει μέχρι το τέλος του μηνός… Χαμη­λό­μι­σθοι που πρέπει να συντη­ρή­σουν την οικο­γέ­νειά τους, μητέρες πολύ­τε­κνες που δεν έχουν να πάρουν γάλα στα παιδιά τους. Γνω­ρί­ζουμε πλέον ποιοι πελάτες έχουν πραγ­μα­τική ανάγκη, ποιοι είναι εντάξει στις υπο­χρε­ώ­σεις τους. Σε αυτούς τους ανθρώ­πους δεν μπορείς να μην δώσεις βερεσέ. Μόλις πλη­ρω­θούν, έρχο­νται και μας εξο­φλούν. Δυστυ­χώς η κατά­σταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη», λέει στην “δ” ο κ. Πανορ­μί­της Χατζη­γε­ωρ­γίου.

Όπως λέει, υπάρ­χουν κι οι επι­τή­δειοι που προ­σπα­θούν να εκμε­ταλ­λευ­τούν κατα­στά­σεις ζητώ­ντας βερεσέ και μετά εξα­φα­νί­ζο­νται, «αλλά οι στα­θε­ροί μας πελάτες είναι συνε­πείς γι αυτό κι εμείς προ­σπα­θούμε να τους εξυ­πη­ρε­τή­σουμε στο μέτρο του δυνατού. Σίγουρα μια επι­χεί­ρηση σε αυτούς τους καιρούς δεν μπορεί να επι­βιώ­σει μόνο με βερεσέ», λέει ο κ. Π. Χατζη­γε­ωρ­γίου.

Ίδια κατά­σταση επι­κρα­τεί και στα κρε­ο­πω­λεία. «Μπαίνει το μαγαζί ο πελάτης με δισταγμό και σου ζητά κιμά για τρία ευρώ ή μας ρωτά αν περισ­σεύ­ουν κόκκαλα για να κάνει σούπα κι επειδή ντρέ­πε­ται να πει ότι είναι για τον ίδιο, λέει πως είναι για το σκύλο του. Τι να πεις… Ξέρω ποιοι πελάτες έχουν πραγ­μα­τική ανάγκη και προ­σπαθώ, όποτε μπορώ, να βάζω λίγο κρέας παρα­πάνω στην σακούλα. Όσο για τα τεφτέ­ρια, μην τα ρωτάτε. Όλο και μεγα­λώ­νουν. Ή τα τεφτέ­ρια θα μεγα­λώ­σουν ή οι πελάτες θα λιγο­στέ­ψουν. Πλη­ρω­νό­μα­στε όποτε πάρουν την σύνταξή τους ή όποτε πλη­ρω­θούν», δηλώνει στην “δ” κρε­ο­πώ­λης που περι­μέ­νει να βγει στην σύνταξη για να κλείσει το μαγαζί. «Πολλές μέρες κλείνω ταμείο με 10, 20 και 30 ευρώ. Σήμερα από το πρωί έχω κάνει είσπραξη 11 ευρώ! Και να θέλω να βοηθήσω παρα­πάνω, είναι αδύ­να­τον γιατί και τα έξοδα του μαγα­ζιού είναι πολλά και έχω σπίτι να συντη­ρήσω».

Κι αν θεω­ρεί­ται ανα­με­νό­μενο το βερεσέ σε τέτοιου είδους επι­χει­ρή­σεις, πλέον υπάρχει και το βερεσέ σε φαρ­μα­κεία, μετά και την αύξηση της συμ­με­το­χής σε φάρμακα και συνήθως αφορά χρόνια πάσχο­ντες, με πολλά και ακριβά σκευά­σματα, όπου η συμ­με­τοχή τους και μόνο, αγγίζει ή και ξεπερνά τα 100 ευρώ το μήνα. «Τα φαρ­μα­κεία πλέον δου­λεύ­ουν με βερεσέ. Συντα­ξιού­χοι, περι­μέ­νουν να πάρουν την σύνταξή τους για να μας πλη­ρώ­σουν την συμ­με­τοχή τους που φτάνει το 50%, 60% και 70%. Εμάς πλέον μας χρω­στούν και οι πολίτες και το κράτος. Δεν μπο­ρούμε όμως να κάνουμε δια­φο­ρε­τικά, δεν μπο­ρούμε να πούμε όχι στον άνθρωπο που έχει ανάγκη τα φάρμακά του. Οι συντα­ξιού­χοι μόλις μας πλη­ρώ­σουν, παίρ­νουν τα φάρμακα του επό­με­νου μήνα. Είμαστε δηλαδή μονίμως έναν μήνα μέσα. Υπάρ­χουν όμως και πελάτες που είναι άνεργοι και χρειά­ζο­νται τα φάρμακά τους, δεν μπορείς να τους τα στε­ρή­σεις. Το τεφτέρι υπάρχει στα φαρ­μα­κεία και μεγα­λώ­νει κάθε μήνα», δηλώνει στην “δ”, ο πρό­ε­δρος του Φαρ­μα­κευ­τι­κού Συλ­λό­γου Δωδε­κα­νή­σου κ. Νίκος Φου­τού­λης.

Οι ιδιο­κτή­τες συνοι­κια­κών κατα­στη­μά­των βλέπουν το ρευστό να εισρέει με το στα­γο­νό­με­τρο στην ταμειακή τους μηχανή και στο κλεί­σιμο, ψάχνουν πώς θα εξο­φλή­σουν τους δικούς τους προ­μη­θευ­τές και πώς θα καλύ­ψουν τα δυσβά­στα­χτα λει­τουρ­γικά τους έξοδα.