Ο μονόλογος του τιμώμενου νεκρού – Τί θα έλεγε ο Δημήτρης Κρεμαστινός για τα αποκαλυπτήρια

Τί θα έλεγε ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός για τα απο­κα­λυ­πτή­ρια

Μπορείς να το χαρα­κτη­ρί­σεις σαν λάθος, την ώρα που διάβηκα τις πύλες του Αχέ­ρο­ντα και μόνιμος κάτοι­κος πιά του Άδη, το έκανα το λάθος, τις πρώτες ώρες που εκεί βρέθηκα, αντί να πιώ νερό από τον ποταμό της Λήθης, την δίψα μου να κατα­λα­γιάσω προ­σπα­θούσα και δεν θυμάμαι πόσο νερό, από τον ποταμό της Μνη­μο­σύ­νης αχόρ­ταγα ρούφηξα.

Φίλε μου, ίσως να έφταιγε και το γεγονός, ότι άκαιρα και απρο­ε­τοί­μα­στος μπορώ να πώ, πήρα το δια­ζύ­γιο από τον κόσμο των ζωντα­νών.

Ένοιωθα τότε, ότι είχα ακόμη πολλά να κάνω, πολλά να δώ και να ζήσω και πίστευα ότι ο κύκλος της ζωής μου, δεν θα έκλεινε τόσο απρό­σμενα.

Αν και κατά βάθος μου άρεσε η μοναξιά μου, με ικα­νο­ποιούσε η εμφι­λο­χώ­ρηση και το ψάξιμο του εσώ­τε­ρου εγώ μου, παρ όλα αυτά, ένοιωθα μια περί­εργη ικα­νο­ποί­ηση με την συναλ­λαγή μου με πολλούς ανθρώ­πους.

Θαρρείς και την είχα την ανάγκη της επαφής, με έτρωγε σαν φιδάκι η επι­θυ­μία να γνωρίσω τον κόσμο και να κατα­νο­ήσω πώς σκέ­φτε­ται, να κατα­λάβω τί είναι αυτό που πράγ­ματι ζητά ο καθένας από την ζωή του και από τον εαυτό του.

Πολλές εξο­μο­λο­γή­σεις σου έκανα όλα αυτά τα χρόνια και για την προ­σω­πική μου ζωή, για τις επι­θυ­μίες μου, για τα θέλω μου, τις εκτι­μή­σεις μου για την πολι­τική ζωή και τί εγώ περί­μενα.

Σίγουρα και θυμάσαι, πόσο με στε­να­χω­ρούσε η συμπε­ρι­φορά κάποιων ανθρώ­πων, όχι των απλών ανθρώ­πων,αλλά αυτών που είχαν μια κάποια θέση, κάποιο πρό­σκαιρο αξίωμα, για το πως αντι­με­τώ­πι­ζαν τους άλλους και πως, το οτι­δή­ποτε έκαναν, είχε πάντα ένα και μονα­δικό στόχο, το δικό τους όφελος.

Χρόνια γιατρός, ήξερα πάντα τί έπρεπε επι­στη­μο­νικά να κάνω και ποιά θα έπρεπε να είναι η στάση και συμπε­ρι­φορά μου στους ασθε­νείς μου.

Ανάλωσα χρόνια και προ­σπά­θεια να κατα­λάβω τους άλλους, είχα μια αίσθηση και μια άποψη, αν κατα­φέρω τους άλλους να τους κατα­λάβω και να τους γνωρίσω, θα κατα­λάβω και θα γνωρίσω τον εαυτό μου.

Φαί­νε­ται πως δεν πρόλαβα, δεν πρόκανα, όπως έλεγε και ο Φλω­ρά­κης, το αρνη­τικό της ιστο­ρίας είναι, ότι ή δεν έδωσα το δικαί­ωμα ή δεν μπό­ρε­σαν και οι άλλοι να με κατα­λά­βουν και να με γνω­ρί­σουν.

Έχεις εν μέρει φίλε μου δίκιο, η ενα­σχό­ληση μου με την πολι­τική δια­φο­ρο­ποί­ησε πολλά πράγ­ματα, έπαψα να είμαι μόνο γιατρός, έπαψα να είμαι μόνο ο Δημή­τρης, με τα δικά του θέλω και τις δικές του προ­σω­πι­κές επι­λο­γές.

Να το αρνηθώ δεν μπορώ, μια μετάλ­λαξη συμπε­ρι­φο­ρών όλη αυτή η ιστορία την έφερε, δεν κατά­φερε όμως να δια­φο­ρο­ποι­ή­σει τον πυρήνα της προ­σω­πι­κό­τη­τας μου.

Νοιώθω ακόμα και τώρα, που βιώνω το άχρονο του επέ­κεινα, το τί μου πρό­σφερε η συνά­ντηση μου με αυτόν τον μεγάλο άνθρωπο, όχι μόνο τον μεγάλο πολι­τικό Ηγέτη, τον ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.

Άλλαξε την ζωή μου, άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τον κόσμο, μου μεγι­στο­ποί­ησε τους ορί­ζο­ντες μου, πρώτα άνθρω­πος Δημήτρη μου δίδαξε και μετά γιατρός ή πολι­τι­κός.

Κοντά του πολλά διδά­χτηκα, η πολι­τική είναι το μέσο προ­σφο­ράς στους πολλούς και τους αδύ­να­μους έλεγε, ακόμα και στις στιγμές της σωμα­τι­κής του αδυ­να­μίας.

Η Κοι­νω­νική προ­σφορά είναι χρέος, είναι υπο­χρέ­ωση όλων και για ότι προ­σφέ­ρεις μην επι­διώ­κεις την αντα­πό­δοση, αν είναι να έλθει, θα κάνει την εμφά­νιση της, εσύ δεν την προ­κα­λείς.

Η υστε­ρο­φη­μία σαν στόχος ζωής, πολλά δεινά προ­κα­λεί.

Δεν θλί­βο­μαι, γιατί η άυλη ύπαρξη μου στε­ρεί­ται συναι­σθη­μά­των, κρίνω μόνο και πιστεύω, πως η κρίσις η εμή δικαία έστιν, δεν κατανοώ και βέβαιο είναι, ότι όλα αυτά που συνέ­βη­σαν, δεν έχουν καμιά σχέση με τις αρχές και τις πεποι­θή­σεις μου.

Ανθρώ­πινη αδυ­να­μία, όσο ζεί κάποιος θέλει και την κατα­ξί­ωση και την ανα­γνώ­ριση της προ­σφο­ράς και Κοι­νω­νι­κής του παρου­σίας.

Κάποιοι πίστευαν, ότι μου απο­δί­δουν τιμή, με μια προτομή στον αύλειο χώρο του Νοσο­κο­μείου, ίσως γιατί πίστευαν πως αυτό θα το ήθελα και θα μου άρεσε, να το δεχτώ, ανθρώ­πινη ματαιο­δο­ξία θα έλεγε κάποιος.

Πολλές προ­το­μές θα έπρεπε εκει να στηθούν, γιατί και άλλοι συνέ­βα­λαν στην απόφαση και την ανέ­γερση του Νοσο­κο­μείου και πάνω από όλους η πολι­τική απόφαση της Κυβέρ­νη­σης του ΠΑΣΟΚ.

Του κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ την παρου­σία και πρω­το­κα­θε­δρία, δεν μπορώ να κατα­νο­ήσω.

Έζησα από κοντά και από πρώτο χέρι, την σχέση του πατέρα ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ και του πολι­τι­κού μου μέντορα του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.

Έζησα από κοντά το Ειδικό Δικα­στή­ριο, τις προ­σπά­θειες του πατέρα του σημε­ρι­νού Πρω­θυ­πουρ­γού, για τον πολι­τικό και σωμα­τικό αφα­νι­σμό του ΑΝΔΡΕΑ.

Έζησα τις κατη­γο­ρίες, τις σκευω­ρίες, τα ψέματα και τις ίντρι­γκες και έζησα ταυ­τό­χρονα την μεγα­λω­σύνη του άλλου.

Δεν μπορώ να κατα­λάβω, με ποιο θράσος βρέθηκε ο ΝΥΝ Πρω­θυ­πουρ­γός στην τελετή των απο­κα­λυ­πτη­ρίων της προ­το­μής μου και μάλιστα κάτω από την επι­γραφή της ονο­μα­το­δο­σίας του Νοσο­κο­μείου ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.

Να δεχτώ φίλε μου Γιάννη, ότι εμένα ο κ. Πρω­θυ­πουρ­γός δεν με γνώριζε, την ιστορία δεν την ήξερε;

Δεν ήξερε πως, ότι γράφει δεν το ξεγρά­φει;

Ένα μήνυμα του στέλνω, η τυμ­βω­ρυ­χία δεν φέρνει ψήφους, φέρνει μόνο απα­ξί­ωση.

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 16/5/2023