Από 550 σε 9.000 μετακλητούς και κανείς δεν μετράει τι αλλάζει

Ο αριθμός που εξηγεί τα πάντα στις δηλώσεις του Παναγιώτη Εγγλέζου είναι το άλμα από τους περίπου 550 μετακλητούς το 2024 στους σχεδόν 9.000 σήμερα. Δεν είναι λεπτομέρεια, είναι αναδιάταξη ολόκληρης της τοπικής αγοράς εργασίας στον τουρισμό, την εστίαση και τις κατασκευές. Και όπως σωστά επισημαίνει, όσο οι επιχειρήσεις παύουν να εξαρτώνται από το ντόπιο εργατικό δυναμικό, τόσο λιγότερο λόγο έχουν να υπογράψουν τοπικές συλλογικές συμβάσεις. Το σημείο του είναι ακριβές. Το ζήτημα δεν είναι η προέλευση των ανθρώπων αλλά οι όροι, και όταν ζητάει ίδιες συμβάσεις για όλους, μετακλητούς συμπεριλαμβανομένων, ζητάει το αυτονόητο που στη Ρόδο έχει καταντήσει διεκδίκηση.

Από κάτω κρύβεται το χάος που ο ίδιος περιγράφει. Δύο μήνες αναμονής για να απαντήσει το Υπουργείο Εργασίας ποια σύμβαση ισχύει στους ξενοδοχοϋπαλλήλους, η τοπική ή η πανελλαδική, με αποτέλεσμα εργαζόμενοι στον ίδιο κλάδο και την ίδια περιοχή να αμείβονται διαφορετικά. Στο μεταξύ η ακρίβεια σπρώχνει τον κόσμο σε ατομικές συμβάσεις, εκεί όπου ανταλλάσσει δικαιώματα με λίγα ευρώ παραπάνω. Το σωματείο των 120 έως 150 διανομέων, η σύνδεση με την ΕΡΓΑΝΗ και το αίτημα για επίδομα ανεργίας 5 μηνών δείχνουν όλα προς το ίδιο σημείο, μια αγορά που τρέχει χωρίς κανόνες όπου χαμένος βγαίνει όποιος τους τηρεί.

Όταν ο νόμιμος εργαζόμενος βρίσκεται σε μειονεκτική θέση ακριβώς επειδή δηλώνει, φορολογείται και ελέγχεται, το πρόβλημα δεν είναι ο αθέμιτος ανταγωνισμός αλλά η απουσία του κράτους που υποτίθεται ότι βάζει τους κανόνες.