Στη φυλακή ο 69χρονος κατηγορούμενος για σεξουαλική κακοποίηση 14χρονου με νοητική υστέρηση

• Το Δικα­στικό Συμ­βού­λιο ήρε τη δια­φω­νία ανάμεσα στον Α’ Τακτικό Ανα­κριτή και την Αντει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών υπέρ της θέσης της τελευ­ταίας, δια­τάσ­σο­ντας την προ­σω­ρινή κράτηση του κατη­γο­ρου­μέ­νου. Ο 69χρονος συνε­λή­φθη ήδη από αστυ­νο­μι­κούς της Υπο­διεύ­θυν­σης Δίωξης και Εξι­χνί­α­σης Εγκλη­μά­των Ρόδου

Ορι­στική τροπή πήρε η υπόθεση που είχε απα­σχο­λή­σει τη δικα­στική επι­και­ρό­τητα της Ρόδου, με το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών να κλείνει το κεφά­λαιο της διά­στα­σης απόψεων που είχε ανοίξει ανάμεσα στους δύο δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς. Η κρίση του συμ­βου­λίου ήταν σαφής. Τάχθηκε με την άποψη της Αντει­σαγ­γε­λέως και έκρινε ότι για τον 69χρονο, σύντροφο της μητέρας του ανη­λί­κου, μονα­δικό πρό­σφορο μέτρο είναι το έσχατο, δηλαδή ο εγκλει­σμός του στη φυλακή έως την εκδί­καση της υπό­θε­σης.

Η απόφαση τέθηκε αμέσως σε εφαρ­μογή. Αστυ­νο­μι­κοί της Υπο­διεύ­θυν­σης Δίωξης και Εξι­χνί­α­σης Εγκλη­μά­των Ρόδου εντό­πι­σαν και συνέ­λα­βαν τον κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος μέχρι την έκδοση του βου­λεύ­μα­τος τελούσε υπό καθε­στώς κατ’ οίκον περιο­ρι­σμού. Έτσι, ο 69χρονος μετα­φέρ­θηκε στο σωφρο­νι­στικό κατά­στημα, κλεί­νο­ντας ένα δικο­νο­μικό κεφά­λαιο που είχε μείνει μετέωρο επί ημέρες.

Πώς έφτασε η υπόθεση στο Συμ­βού­λιο

Η δια­φω­νία είχε προ­κύ­ψει αμέσως μετά την απο­λο­γία του κατη­γο­ρου­μέ­νου, στις 5 Ιουνίου 2026. Ο Α’ Τακτι­κός Ανα­κρι­τής έκρινε τότε ότι για την εξυ­πη­ρέ­τηση των σκοπών του νόμου αρκούσε η επιβολή περιο­ρι­στι­κών όρων, εκτι­μώ­ντας πως δεν συνέ­τρεχε λόγος στέ­ρη­σης της ελευ­θε­ρίας. Η Αντει­σαγ­γε­λέας δια­τύ­πωσε εκ δια­μέ­τρου αντί­θετη γνώμη, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι κανένας όρος δεν μπορεί να εξου­δε­τε­ρώ­σει τον κίνδυνο τέλεσης νέων εγκλη­μά­των σε βάρος ανη­λί­κων.

Καθώς οι δύο λει­τουρ­γοί δεν συνέ­κλι­ναν, η υπόθεση παρα­πέμ­φθηκε, όπως προ­βλέ­πε­ται, στο αρμόδιο δικα­στικό συμ­βού­λιο. Η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός εισή­γαγε την πρότασή της ζητώ­ντας να αρθεί η δια­φω­νία υπέρ της δικής της θέσης. Το συμ­βού­λιο, αξιο­λο­γώ­ντας το σύνολο του υλικού, υιο­θέ­τησε τελικά την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της.

Τα επι­χει­ρή­ματα που έκριναν την έκβαση

Στην πρότασή της η Αντει­σαγ­γε­λέας είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι από το σύνολο της δικο­γρα­φίας προ­κύ­πτουν σοβαρές ενδεί­ξεις ενοχής μόνο σε βάρος του 69χρονου και όχι σε βάρος του δεύ­τε­ρου κατη­γο­ρου­μέ­νου, ενός 60χρονου. Είχε μάλιστα επι­ση­μά­νει ότι ο ίδιος ο Ανα­κρι­τής, αφή­νο­ντας ελεύ­θερο τον 60χρονο χωρίς κανέναν όρο, απο­δέ­χθηκε εμμέσως πως ο δεύ­τε­ρος δεν φέρει ευθύνη, στοι­χείο που κατά την κρίση της ενίσχυε την εικόνα ότι ο φερό­με­νος ως δράστης είναι ο σύντρο­φος της μητέρας.

Καθο­ρι­στική θέση στην επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία είχε κατα­λά­βει η σύνδεση ανάμεσα στο έγκαυμα του χεριού και στη φερό­μενη ασέλ­γεια. Σύμφωνα με την πρόταση, ο ανή­λι­κος ταύτισε το πρόσωπο που τον κακο­ποί­ησε σεξουα­λικά με εκείνο που του προ­κά­λεσε το έγκαυμα από τσιγάρο, πράξη που ο 69χρονος παρα­δέ­χε­ται, απο­δί­δο­ντάς την ωστόσο σε ατύχημα λόγω της υπερ­κι­νη­τι­κό­τη­τας του παιδιού. Η αποδοχή αυτή, κατά την εισαγ­γε­λική λει­τουργό, στρε­φό­ταν εις βάρος του, καθώς με βάση την κατά­θεση του παθό­ντος το πρόσωπο που τον έκαψε και το πρόσωπο που τον «πείραξε» ταυ­τί­ζο­νταν.

Βάρος είχε δοθεί και στον τόπο όπου ο ανή­λι­κος τοπο­θε­τούσε τις πράξεις. Επρό­κειτο για χώρους της κατοι­κίας στους οποίους ακώλυτη παρου­σία είχε ο 69χρονος, ο οποίος είχε μετοι­κή­σει μαζί με την οικο­γέ­νεια μόλις τον τελευ­ταίο μήνα. Αντί­θετα, η παρου­σία του 60χρονου, που κατο­νο­μά­στηκε μία μόνο φορά από το παιδί, ήταν περιο­ρι­σμένη τοπικά και χρονικά.

Ως προς το ίδιο το μέτρο, η Αντει­σαγ­γε­λέας είχε τονίσει ότι ο σοβαρός κίν­δυ­νος τέλεσης νέων εγκλη­μά­των δεν μπορεί να απο­κλει­στεί με κανέναν όρο. Είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι ούτε η απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα ούτε η υπο­χρέ­ωση εμφά­νι­σης στο αστυ­νο­μικό τμήμα αναι­ρούν την ελευ­θε­ρία του κατη­γο­ρου­μέ­νου και, κατ’ επέ­κταση, τη δυνα­τό­τητα να επα­να­λά­βει ανά­λο­γες πράξεις. Είχε σημειώ­σει ακόμη ότι η απα­γό­ρευση προ­σέγ­γι­σης του συγκε­κρι­μέ­νου ανη­λί­κου είναι πλέον άνευ αντι­κει­μέ­νου, καθώς το παιδί δια­μέ­νει με την ενήλικη αδελφή του και τελεί υπό την πλήρη επο­πτεία της, ενώ είχε κρίνει ανε­ξέ­λεγ­κτη οποια­δή­ποτε απα­γό­ρευση συνα­να­στρο­φής με άλλους ανη­λί­κους, ανα­φέ­ρο­ντας πως στο οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον του κατη­γο­ρου­μέ­νου υπάρ­χουν του­λά­χι­στον δύο ανήλικα εγγόνια.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η αφε­τη­ρία της υπό­θε­σης ανά­γε­ται στον Μάιο του 2022, όταν σε περι­βάλ­λον ειδικού σχο­λείου εντο­πί­στηκε τραύμα στο δεξί χέρι του παιδιού, το οποίο αρχικά απο­δό­θηκε σε στάχτη τσι­γά­ρου του συντρό­φου της μητέρας. Η αναφορά οδήγησε σε κατε­πεί­γουσα προ­κα­ταρ­κτική εξέταση, στο πλαίσιο της οποίας εξε­τά­στη­καν ως μάρ­τυ­ρες οι εκπαι­δευ­τι­κοί, η μητέρα και ο ίδιος ο ανή­λι­κος, που υπο­βλή­θηκε και σε ιατρι­κές εξε­τά­σεις.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η ιατρο­δι­κα­στική εξέταση κατέ­γραψε εγκαυ­μα­τι­κές περιο­χές, εκδορές καθώς και ευρή­ματα που χαρα­κτη­ρί­στη­καν συμβατά με πρό­σφατη γενε­τή­σια προ­σβολή, εικόνα που επι­βε­βαιώ­θηκε και από τη μετα­γε­νέ­στερη ιατρική εξέταση. Ο ανή­λι­κος, που πάσχει από βαριά νοητική υστέ­ρηση με ποσοστό ανα­πη­ρίας 67%, εξε­τά­στηκε με τη συν­δρομή πραγ­μα­το­γνώ­μονα ψυχο­λό­γου, όπως προ­βλέ­πε­ται για τα ανήλικα θύματα.

Παρά τις σοβαρές δυσκο­λίες επι­κοι­νω­νίας, το παιδί κατέ­δειξε με απλοϊ­κές προ­τά­σεις τον τρόπο, τον τόπο και τον χρόνο της φερό­με­νης κακο­ποί­η­σης, καθώς και ορι­σμένα εξω­τε­ρικά χαρα­κτη­ρι­στικά του προ­σώ­που που το έβλαψε. Περιέ­γραψε έναν άνδρα κοντό, με σκούρα μαλλιά, στοι­χεία που κατά την εισαγ­γε­λική πρόταση αντι­στοι­χούν στον 69χρονο και όχι στον 60χρονο, ο οποίος είναι αισθητά ψηλό­τε­ρος και έχει λευκά μαλλιά.

Στο ιστο­ρικό περι­λαμ­βα­νό­ταν και η αλλαγή στη συμπε­ρι­φορά του παιδιού τις εβδο­μά­δες πριν την καταγ­γε­λία. Ο ανή­λι­κος ζητούσε επίμονα τη συνεχή παρου­σία εκπαι­δευ­τι­κού δίπλα του, δυσα­να­σχε­τούσε όταν επρό­κειτο να επι­στρέ­ψει στην κατοι­κία όπου είχε πρό­σφατα μετοι­κή­σει και εκδή­λωνε γενι­κό­τερη απο­δο­κι­μα­σία προς το πρόσωπο της μητέρας του. Η μητέρα, η οποία κρίθηκε ακα­τάλ­ληλη από τις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες, δεν δια­τη­ρούσε ουσια­στική επαφή με τον γιο της, ενώ το παιδί τελούσε σε πένθος για τον πρό­σφατο θάνατο του βιο­λο­γι­κού του πατέρα.

Το σημείο τριβής για την ψυχο­λο­γική εκτί­μηση

Κομβικό ζήτημα της υπό­θε­σης υπήρξε ο ρόλος της ψυχο­λό­γου. Η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός είχε δεχθεί ότι το αξιό­πι­στο μέρος της μαρ­τυ­ρίας είναι πως κάποιος άνδρας ασέλ­γησε επί του παιδιού και πως στο άμεσο περι­βάλ­λον του ασκού­νταν βία, σημειώ­νο­ντας ωστόσο ότι η ψυχο­λό­γος δεν προσ­διό­ρισε με βεβαιό­τητα την ταυ­τό­τητα του δράστη, καθώς δεν είχε ενώπιόν της τους κατη­γο­ρου­μέ­νους. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εδρα­ζό­ταν η διά­σταση με τον Ανα­κριτή, ο οποίος είχε υιο­θε­τή­σει την ασαφή αυτή τοπο­θέ­τηση και είχε ανα­γνω­ρί­σει αορι­στία στην κατά­θεση του παθό­ντος. Το Συμ­βού­λιο, ωστόσο, στάθηκε στη συνο­λική εικόνα και έκρινε ότι οι ενδεί­ξεις στρέ­φο­νταν κατά του 69χρονου.

Η θέση της υπε­ρά­σπι­σης

Ο 69χρονος αρνεί­ται κατη­γο­ρη­μα­τικά κάθε εμπλοκή στις πράξεις που του απο­δί­δο­νται. Συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του είναι ο κ. Σπύρος Σαλα­μα­στρά­κης. Ο κατη­γο­ρού­με­νος δια­τεί­νε­ται ότι το έγκαυμα προ­έ­κυψε από ατύχημα, καθώς το παιδί, λόγω της έντονης κινη­τι­κό­τη­τάς του, ήρθε ξαφνικά σε επαφή με αναμ­μένο τσιγάρο που εκείνος κρα­τούσε. Υπο­στη­ρί­ζει επι­πλέον ότι ουδέ­ποτε βρέθηκε μόνος με τον ανήλικο, επι­κα­λού­με­νος και το μικρό εμβαδόν της κατοι­κίας, που επέ­βαλλε τη διαρκή παρου­σία της μητέρας, ενώ παρα­πέ­μπει σε εργα­στη­ριακή έκθεση σύμφωνα με την οποία δεν εντο­πί­στηκε γενε­τικό του υλικό.

Σε βάρος του 69χρονου ασκή­θηκε ποινική δίωξη για κατά­χρηση ανί­κα­νου προς αντί­σταση σε γενε­τή­σια πράξη κατ’ εξα­κο­λού­θηση, για γενε­τή­σιες πράξεις με ανήλικο κατ’ εξα­κο­λού­θηση και για σωμα­τική βλάβη αδύ­να­μου ατόμου κατ’ εξα­κο­λού­θηση.