ΑΠΟΨΕΙΣ

Το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή

Τέρης Χατζηιωάννου
6 λεπτά ανάγνωση

«…Εγώ μεν εβά­πτισα υμάς εν ύδατι, αυτός βαπτί­σει υμάς εν Πνεύ­ματι Αγίω…»

(Μάρκου α΄ 8) Ρόδος MCDLXXXIV (1484)….

Μια μεγάλη πομπή από ιππότες ανε­βαί­νει την magna platea, δηλαδή τη σημε­ρινή Σωκρά­τους της Μεσαιω­νι­κής Πόλης.

Χιλιά­δες λαού έχουν παρα­τα­χθεί δεξιά-αριστερά του δρόμου και με ευλά­βεια προ­σκυ­νούν συγκι­νη­μέ­νοι.

Ο μεγάλος Μάγι­στρος Πιερ Ντ’ Ομπυσόν (Pierre d’Aubussson) έχει παρα­λά­βει ένα πολύ­τιμο δώρο, που φυλασ­σό­ταν σε κόκκινο βελού­δινο ύφασμα σε κυπα­ρισ­σέ­νια θήκη, πλούσια στο­λι­σμένη απ’ έξω με πολύ­τι­μες πέτρες.

Το δώρο έχει στείλει στον ηγού­μενο ο Σουλ­τά­νος Βαγια­ζήτ, ως ένδειξη ευγνω­μο­σύ­νης για τη συνθήκη που έχουν υπο­γρά­ψει οι δύο άνδρες.

Περιέ­χει το πολυ­τι­μό­τερο κει­μή­λιο για τους Ιωαν­νί­τες ιππότες.

Το δεξί χέρι του Ιωάννη του Βαπτι­στή.

Του Προ­στάτη του Τάγ­μα­τος.

Την αδιά­φθορη του Προ­δρό­μου που έδειξε και είπε: «…Ιδού ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ…»

Η συνθήκη που υπέ­γρα­ψαν Βαγια­ζήτ και Ντ’ Ομπυσόν αφο­ρούσε –προσχηματικά- στο δικαί­ωμα της εμπο­ρι­κής ελευ­θε­ρίας για τον οθω­μα­νικό στόλο.

Ουσια­στικά όμως, ήταν λύτρα (45.000 δουκάτα) για τον πρί­γκιπα Τζεμ.

Αδελφό του σουλ­τά­νου που διεκ­δι­κούσε το θρόνο και κρα­τούσε μακριά από την Κων­στα­ντι­νού­πολη, ο Μεγάλος Μάγι­στρος.

Πάπας και Βασι­λιά­δες διεκ­δι­κούν τον απόγονο των Οσμαν­λί­δων, μα ο Ντ΄Ομπυσόν ανα­δει­κνύ­ε­ται ικα­νό­τε­ρος διπλω­μά­της, παρά ιερο­μό­να­χος…

Την αυθε­ντι­κό­τητα του ιερού λει­ψά­νου επι­βε­βαί­ωσε ο απε­σταλ­μέ­νος του Μεγάλου Μάγι­στρου, υπο­κα­γκε­λά­ριος του τάγ­μα­τος Γου­λιέλ­μος Καουρ­σέν (G. Caoursin).

Ο Καουρ­σέν ήταν λόγιος, βαθιά μορ­φω­μέ­νος και τίμιος άνθρω­πος.

Ρόδιος -Φλαμανδικής κατα­γω­γής -έμενε κοντά στην εκκλη­σία της Πανα­γίας του Μπούρ­γκου, στην σημε­ρινή οδό Συμμίου, απέ­να­ντι από τη συνα­γωγή Καχάλ Σαλώμ, στη συνοι­κία της Οβρια­κής.

Το μαρ­μά­ρινο οικό­σημό του- ζώνη με οκτά­κτινο άστρο με τρία πουλιά- στέ­κε­ται αγέρωχο ακόμη πέντε αιώνες μετά.

Ο Καουρ­σέν αφού εξε­τά­ζει πολλά αξιό­πι­στα πρόσωπα που βρί­σκο­νταν στην Πόλη, κατά την εποχή της Άλωσης, δεν έμεινε καμία αμφι­βο­λία ότι το λείψανο ήταν το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτι­στή.

Ο Καουρ­σέν επι­στρέ­φει στο νησί, κλεί­νε­ται στο αρχο­ντικό του και γράφει την ιστορία του λει­ψά­νου.

Ο Άγιος Λουκάς ο Ευαγ­γε­λι­στής, αφού ασπά­στηκε τη χρι­στια­νική πίστη, συνέ­λαβε την ιδέα να πάρει κρυφά το σώμα του Αγίου Ιωάννη που ήταν θαμμένο στην πόλη Σεβά­στεια.

Επειδή όμως σκέ­φτηκε ότι θα δυσκο­λεύ­ο­νταν να μετα­φέ­ρουν ολό­κληρο το σώμα χωρίς να γίνουν αντι­λη­πτοί και να πια­στούν, έκοψε το χέρι που είχε βαφτί­σει τον Χριστό, ως το πιο ιερό του σώματος και το μετέ­φερε στην Αντιό­χεια.

Το χέρι του Αγίου Ιωάννη ήταν συν­δε­μένο με θαύματα, όπως ανα­φέ­ρει ο Καουρ­σέν που επι­κα­λεί­ται τον Συμεών τον Μετα­φρα­στή.

Το Άγιο λείψανο υπήρξε σίγουρο σημάδι για την αφθονία ή την ακαρπία της γης.

Οι χρι­στια­νοί της Αντιό­χειας συνή­θι­ζαν να κάνουν λιτα­νεία έξω από την πόλη την ημέρα της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού.

Ο Πατριάρ­χης κρα­τούσε τη θήκη με το χέρι του Προ­δρό­μου κι όταν έφταναν σ’ ένα μικρό ύψωμα απ’ όπου φαι­νό­ταν η ύπαι­θρος, έβγαζε από τη θήκη το ιερό λείψανο και το σήκωνε πολύ ψηλά για να δει όλος ο λαός.

Αν η χρονιά θα’ ταν καλή, το άγιο χέρι έμενε τεντω­μένο και ακίνητο, αλλά αν η χρονιά θα΄ταν κακή και άκαρπη, το χέρι έκλεινε μόνο του.

Όταν τη βυζα­ντινή αυτο­κρα­το­ρία κυβερ­νούσε ο Κων­στα­ντί­νος ο Πορ­φυ­ρο­γέν­νη­τος, ηγε­μό­νας πιστός και πολύ αφο­σιω­μέ­νος στον Χριστό, του γεν­νή­θηκε η επι­θυ­μία να απο­κτή­σει το άγιο λείψανο.

Το όργανο τόσων θαυ­μά­των που η φήμη τους είχε εξα­πλω­θεί σε όλη την Ανατολή.

Ο Κων­στα­ντί­νος Ζ’ το τοπο­θέ­τησε στην εκκλη­σία του Αγ. Ιωάννη της Πέτρας.

Το άγιο λείψανο παρέ­μεινε στη μονή, ως την Άλωση της Πόλης από τον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή.

Τότε με εντολή του τοπο­θε­τή­θηκε στο αυτο­κρα­το­ρικό θησαυ­ρο­φυ­λά­κιο μαζί με άλλα ιερά λείψανα που οι θήκες τους ήταν πολύ­τι­μες.

Από κει το πήρε ο Βαγια­ζήτ για να το προ­σφέ­ρει στο Μεγάλο Μάγι­στρο.

Στη Ρόδο μόλις βεβαιώ­θη­καν ότι το άγιο λείψανο ήταν αυθε­ντικό, ο Ντ’ Ομπυσόν σκέ­φτηκε να το μετα­φέ­ρει με πομπή στην εκκλη­σία του Αγίου Ιωάννη.

Σε Συμ­βού­λιο απο­φα­σί­στηκε η τελετή να γίνει στις 23 Μαΐου, την ημέρα που τέσσερα χρόνια πριν η πόλη είχε πολιορ­κη­θεί από τους Οθω­μα­νούς.

Στη μεγάλη πλατεία είχε στηθεί μεγα­λό­πρε­πος θρόνος με ουρανό, που τα σκα­λο­πά­τια του ήταν σκε­πα­σμένα με χρυσά χαλιά.

Ο πριόρης της εκκλη­σίας ανέβηκε στην εξέδρα, ξεγύ­μνωσε το χέρι που ήταν τυλιγ­μένο με κόκκινο ύφασμα και το έδειξε στο λαό, προ­τρέ­πο­ντάς τον με λίγα λόγια να γίνει άξιος της ιερής αυτής κατά­θε­σης, με ενάρετη ζωή- και τον ευλό­γησε τρεις φορές με το άγιο χέρι.

Στην λει­τουρ­γία που ακο­λού­θησε στην εκκλη­σία του Αγίου Ιωάννη του Κολ­λα­κίου, κλήρος, ιππότες και λαός ασπά­στη­καν το άγιο χέρι που βάφτισε τον Ιησού Χριστό.

Πέρασαν χρόνια, πολιορ­κίες, μπόρες, σεισμοί, λιμοί, κατα­στρο­φές.

Το ιερό λείψανο, το τμήμα του Τιμίου Σταυρού και η Παναγία της Φιλε­ρή­μου, προ­στά­τευαν Ρόδιους και Φρά­γκους.

Τριάντα οκτώ χρόνια αργό­τερα, το MDXXII (1522) ο εγγονός του σουλ­τά­νου Βαγια­ζήτ, Σου­λεϊ­μάν ο Μεγα­λο­πρε­πής πολιορ­κεί και κατακτά τη Ρόδο.

Ανήμερα Πρω­το­χρο­νιάς του 1523 (μετά από 213 χρόνια παρα­μο­νής τους στο νησί) οι ιππότες και 5000 Ροδίτες ανέ­βη­καν στις γαλέρες και έκαμαν πανιά σε -μια μακρά όπως αποδείχτηκε- μελαγ­χο­λική πορεία.

Σπι­να­λό­γκα, Χάν­δα­κας, Φρασκιά (Κρήτη) Μεσσήνη, Ποτσουόλι (Νάπολη) Τσι­βι­τα­βέ­κια, Ρώμη, Βιτέρ­μπο, Κορνέτο, Βιλα­φράνκα, Νίκαια, Συρα­κού­σες (Σικελία) ως ότου δέσουν μόνιμα στο λιμάνι της Μάλτας το 1530.

Οι αιώνες κυλούν και οι Ιωαν­νί­τες ιππότες εκδιώ­κο­νται από τον Ναπο­λέ­ο­ντα και τη Μάλτα το 1798.

Παρα­μέ­νουν όμως οι Ροδίτες, που στε­ρού­νται τα τρία ιερά κει­μή­λια.

Έχουν προ­νο­ή­σει όμως, να κτίσουν εκκλη­σιές για να στε­γά­σουν τις Πανα­γίες της εξορίας.

Την Δαμα­σκηνή και την Ελε­η­μο­νή­τρα.

Προς βοήθεια οι ιππότες του τάγ­μα­τος απευ­θύ­νο­νται στην δυνα­στεία των Ρομανώφ ανα­ζη­τώ­ντας επίγειο προ­στάτη.

Ο τσάρος Παύλος Α΄ εκλέ­γε­ται Μέγας Άρχων του Τάγ­μα­τος και στο Εθνό­σημο της Ρωσικής Αυτο­κρα­το­ρίας προ­στί­θε­ται η εικόνα του Σταυρού της Μάλτας.

Ο οκτά­γω­νος σταυρός συμ­βο­λί­ζει τους αντί­στοι­χους μακα­ρι­σμούς, της Επί του Όρους ομιλίας του Ιησού Χριστού.

Οι τέσ­σε­ρις ακίδες που δεί­χνουν προς το κέντρο συμ­βο­λί­ζουν τις τέσ­σε­ρις αρετές: Σοφία, Δικαιο­σύνη, Θάρρος, Μετριο­φρο­σύνη.

Ο Τσάρος δολο­φο­νεί­ται και τα ίχνη των ιερών κει­μή­λιων χάνο­νται…

Το 1978 το ανε­ξάρ­τητο πλέον κράτος του Μαυ­ρο­βού­νιου παρου­σιά­ζει στον κόσμο, τα τρία ιερά λείψανα της Ρόδου.

Ο αμύ­θη­τος θησαυ­ρός δεν είχε χαθεί.

Το κουβάρι ξετυ­λί­γε­ται και «απο­κα­λύ­πτε­ται» ο ταρα­χώ­δης δρόμος που ακο­λού­θη­σαν στην ιστορία.

Μάλτα, Τερ­γέ­στη, Αγία Πετρού­πολη, Μόσχα, Κοπεγ­χάγη, Βερο­λίνο, Βελι­γράδι.

Λίγο μετά τους βομ­βαρ­δι­σμούς των Γερ­μα­νών στο Βελι­γράδι τον Απρίλιο του 1941, ο Βασι­λιάς Πέτρος Β’ Καρα­τζόρν­τσε­βιτς μετα­φέ­ρει τα ιερά λείψανα στο μονα­στήρι του Oστρογκ, πριν εγκα­τα­λεί­ψει τη χώρα.

Όταν ο Μέγας Ναπο­λέων κατέ­λαβε τη Μάλτα το 1798, κατά τις επι­θέ­σεις των ληστών στα παλάτια και τις εκκλη­σίες, αφαι­ρέ­θη­καν από τα τρία ιερά κει­μή­λια τα πολύ­τιμα καλύμ­ματά τους.

Όταν έφθασαν στη Ρωσία, ο οίκος των Ρομανώφ τα υπο­δέ­χτηκε με τιμές.

Στα κει­μή­λια τοπο­θε­τή­θη­καν νέα χρυσά καλύμ­ματα, που δια­κο­σμή­θη­καν με πολύ­τιμα δια­μά­ντια, ρου­μπί­νια και ζαφεί­ρια.

Το 1978 η κυβέρ­νηση του Μαυ­ρο­βου­νίου παρέ­δωσε τα δεξί χέρι του Προ­δρό­μου και το τμήμα του Τιμίου Σταυρού στην Μητρό­πολη (σήμερα βρί­σκο­νται στο μονα­στήρι του Τσέ­τι­νιε – Cetinje) ενώ την εικόνα την παρέ­δωσε στο μουσείο.

Ιούνιος 2006, για μια περίοδο δύο εβδο­μά­δων, το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτι­στή ταξι­δεύει στη Ρωσία και εκτί­θε­ται στον καθε­δρικό ναό Χριστού Σωτήρα στη Μόσχα.

Πλη­βείοι και πένητες, μικρά παιδιά και ηλι­κιω­μέ­νοι, χιλιά­δες άνθρω­ποι στή­νο­νται ατέ­λειω­τες ώρες στην ουρά για να προ­σκυ­νή­σουν το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννη.

Τους πλημ­μυ­ρί­ζει, το ασίγητο πάθος ενός χρι­στια­νι­κού λαού που σταυ­ρο­κο­πιέ­ται με κατά­νυξη και λιβα­νί­ζει με ευλά­βεια τα ιερά και όσια της πίστεως του.

Μετά τη Μόσχα, το άγιο χέρι του Προ­δρό­μου προ­σκύ­νη­σαν και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ρωσίας, Λευ­κο­ρω­σίας και Ουκρα­νίας.

Αιώνες μετά τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς, οι προ­βλη­μα­τι­σμοί ως προς την έκθεση των ιερών κει­μή­λιων στο Μαυ­ρο­βού­νιο, συνε­χί­ζο­νται.

Εκκλη­σία και Κράτος ερίζουν και για την ιδιο­κτη­σία των λατρευ­τι­κών αντι­κεί­με­νων, καθώς τόσο η συμ­βο­λική, όσο και η οικο­νο­μική τους αξία είναι ανυ­πο­λό­γι­στη.

Τα αγια­σμένα κει­μή­λια, μνημεία πίστης και μέρος της πολι­τι­στι­κής παρά­δο­σης της Ρόδου και της Χρι­στια­νο­σύ­νης φωτί­ζουν τις καρδιές των ανθρώ­πων.

Καντή­λια ελπίδας και προσ­δο­κίας.

Το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτι­στή, συγκλο­νί­ζει…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.