Πρόταση για ενιαίο δικαστικό συγκρότημα στη Ρόδο με αξιοποίηση του όμορου ακινήτου που στεγάζει τη Λέσχη Αξιωματικών

Το χρο­νί­ζον ζήτημα του Δικα­στι­κού Μεγάρου Ρόδου – Με δημόσια επι­στολή προς τον Πρόεδρο του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου επα­νέρ­χε­ται το αίτημα για ριζική ανα­καί­νιση του υφι­στά­με­νου Δικα­στι­κού Μεγάρου και επέ­κτασή του στο γει­το­νικό δημο­τικό ακίνητο, ώστε να προ­κύ­ψει ένα ενιαίο και σύγ­χρονο δικα­στικό συγκρό­τημα.

Το ζήτημα της κτι­ρια­κής στέ­γα­σης της Δικαιο­σύ­νης στη Ρόδο επα­νέρ­χε­ται στο προ­σκή­νιο, αυτή τη φορά μέσα από δημόσια επι­στολή που απευ­θύ­νει ο κ. Θεό­δω­ρος Παπα­γε­ωρ­γίου προς τον Πρόεδρο του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου κ. Β. Κατα­βε­νάκη. Αφορμή στάθηκε νέα προβολή του θέματος από την πλευρά του Συλ­λό­γου, η οποία επα­νέ­φερε στη συζή­τηση ένα πρό­βλημα που, όπως επι­ση­μαί­νε­ται, παρα­μέ­νει επί σειρά ετών σε εκκρε­μό­τητα, παρά τις αλλε­πάλ­λη­λες συσκέ­ψεις και τις κατά καιρούς φαι­νο­με­νικά ειλημ­μέ­νες απο­φά­σεις.

Στο επί­κε­ντρο της παρέμ­βα­σης βρί­σκε­ται μια συγκε­κρι­μένη πρόταση που, όπως ανα­φέ­ρε­ται, είχε δια­τυ­πω­θεί και στο παρελ­θόν. Πρό­κει­ται για την αξιο­ποί­ηση ακι­νή­του 1.305 τ.μ. που βρί­σκε­ται ακριβώς πίσω από το σημε­ρινό Δικα­στικό Μέγαρο και στο οποίο σήμερα στε­γά­ζε­ται η Λέσχη Αξιω­μα­τι­κών. Το ακίνητο, το πρώην ξενο­δο­χείο «Λίνδος Ρόδου», φέρεται να περι­ήλθε από το 2012, δυνάμει του Ν. 4049/2012, στην κυριό­τητα του Δήμου Ρόδου, μαζί με άλλα 7 ακίνητα φερό­με­νης κτη­μα­το­λο­γικά κυριό­τη­τας του Ε.Ο.Τ.

Η πρόταση συν­δυά­ζει την επι­σκευή και ριζική ανα­καί­νιση του υφι­στά­με­νου κτιρίου με την επέ­κταση στο όμορο δημο­τικό ακίνητο, ενώ προ­τεί­νο­νται και εναλ­λα­κτι­κές λύσεις για τη μετα­στέ­γαση της Λέσχης Αξιω­μα­τι­κών. Στόχος, όπως περι­γρά­φε­ται, είναι η δημιουρ­γία ενός χωρο­τα­ξικά ενιαίου και κεντρι­κού δικα­στι­κού συγκρο­τή­μα­τος, υπό ευρω­παϊκά πρότυπα, με χαμη­λό­τερο κόστος για το Δημόσιο. Ακο­λου­θεί αυτού­σιο το κείμενο της επι­στο­λής.

Δημόσια Επι­στολή προς τον Πρόεδρο του Δ.Σ.Ρ. κ. Β. Κατα­βε­νάκη:

Αγαπητέ κ. Πρόεδρε,

Για άλλη μια φορά, με προβολή εκ μέρους του Δ.Σ.Ρ., έχει έλθει στην επι­και­ρό­τητα το απα­ρα­δέ­κτως για το θεσμό της Δικαιο­σύ­νης σε απο­κα­λού­μενο Κράτος Δικαίου, απα­ξιω­μένο από τους σε κάθε επίπεδο πολι­τι­κούς ταγούς, θέμα του Δικα­στι­κού Μεγάρου Ρόδου.

Σε αντί­θεση με άλλες περιο­χές της Χώρας που κοσμού­νται από σύγ­χρονα Δικα­στικά Μέγαρα, στα κέντρα των πόλεών τους, η Ρόδος και μαζί η Δωδε­κά­νη­σος δια­τη­ρούν, χρόνια τώρα, σε υπο­βάθ­μιση το θέμα, με επι­φα­νεια­κές χρο­νί­ζου­σες συζη­τή­σεις, συσκέ­ψεις επί συσκέ­ψεων, αλλά και φαι­νο­με­νικά ειλημ­μέ­νες απο­φά­σεις του παρελ­θό­ντος επί­λυ­σης του ζητή­μα­τος, είτε δια επέ­κτα­σής, είτε δια μετα­στέ­γα­σης του σημε­ρι­νού Δικα­στι­κού Μεγάρου.

Όπως λ.χ. άλλοτε στις εγκα­τα­στά­σεις του παλαιού Κτη­μα­το­λο­γίου και της Πυρο­σβε­στι­κής Υπη­ρε­σίας Ρόδου, με μετα­στέ­γαση της τελευ­ταίας εκτός κέντρου για προ­φα­νείς λει­τουρ­γι­κούς λόγους, που άπτο­νται της δημό­σιας ασφά­λειας, άλλοτε του εγκα­τα­λειμ­μέ­νου Παλαιού Νοσο­κο­μείου Ρόδου, για το οποίο με επί­μο­νες ενέρ­γειες του αεί­μνη­στου Προ­έ­δρου του Δ.Σ.Ρ. Κ. Σαρρή, έχουν μάλιστα εκδοθεί και σχε­τι­κές πράξεις του αρμο­δίου επί της κυριό­τη­τας του κτιρίου Υπουρ­γού Υγείας, που σήμερα περιέρ­γως παρα­βλέ­πο­νται και τίθε­νται άλλες αντι­κει­με­νικά δευ­τε­ρεύ­ου­σες «προ­τε­ραιό­τη­τες».

Κατόπιν αυτών στο βήμα ήδη κατα­τε­θέ­ντων και άλλων σοβαρών προ­τά­σεων και απόψεων εναλ­λα­κτι­κών λύσεων, επιθυμώ να σας θέσω υπόψη και την εξής πρόταση, η οποία εξ άλλου είχε τεθεί και στο παρελ­θόν:

Από το έτος 2012 δυνάμει της διά­τα­ξης του άρθρου 36 του Ν. 4049/2012 (ΦΕΚ Α΄32/23-02-2012) παρα­χω­ρή­θη­καν στον Δήμο Ρόδου οκτώ ακίνητα φερό­με­νης κτη­μα­το­λο­γικά κυριό­τη­τας του Ε.Ο.Τ. και συγκε­κρι­μένα, όπως ακριβώς περι­γρά­φο­νται στον νόμο, το Πάρκο «Θέρμαι», το Γήπεδο Αντι­σφαί­ρι­σης Ρόδου, το Του­ρι­στικό Περί­πτερο Φιλε­ρή­μου, οι Πετα­λού­δες Ρόδου, οι Ιαμα­τι­κές Πηγές Καλ­λι­θέας, το Ακταίον Ρόδου, το Αθλη­τικό Κέντρο Κανα­μάτι και το πρώην ξενο­δο­χείο «Λίνδος Ρόδου».

Από τα παρα­πάνω ακίνητά, τα οποία από το έτος 2012, κατά αυτο­δί­καιη περιέ­λευση, όπως ο νόμος ορίζει, είναι ιδιο­κτη­σίας του Δήμου Ρόδου, το πρώην ξενο­δο­χείο «Λίνδος Ρόδου», που δεν είναι άλλο, παρά το ακριβώς πίσω νοτιο­δυ­τικά του σημε­ρι­νού Δικα­στι­κού Μεγάρου, εμβαδού 1.305 τ.μ. ακίνητο, στο οποίο, όπως είναι γνωστό, στε­γά­ζε­ται η «Λέσχη Αξιω­μα­τι­κών» Ρόδου.

Όπως είναι πρόδηλο και κοινός τόπος για τη κοινή λογική, εμπρός στην άμεση και κατε­πεί­γουσα ανάγκη επί­τευ­ξης της επι­τέ­λους ορι­στι­κής επί­λυ­σης του κρί­σι­μου κτι­ρια­κού ζητή­μα­τος του Δικα­στι­κού Μεγάρου Ρόδου, που επέρ­χε­ται ταχύ­τατα και πλη­ρέ­στατα με την επισκευή-ριζική ανα­καί­νιση του υφι­στά­με­νου και επέ­κταση και εργα­σίες μετα­σκευής στο παρα­πάνω όμορο ακίνητό του, δεν δικαιο­λο­γεί­ται επου­δενί κάθε ισχυ­ρι­σμός ότι η «Λέσχη Αξιω­μα­τι­κών», έχει προ­τε­ραιό­τητα και πρέπει να παρα­μεί­νει στο κέντρο της πόλης, δεσμεύ­ο­ντας δημο­τικό ακίνητο. Πιο συγκε­κρι­μένα, εφόσον υπάρχει η κρατική θέληση, είναι προ­φα­νές ότι θα υπάρχει και η αντί­στοιχη του Δήμου Ρόδου, ώστε με μια απλή απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, ανα­κα­λώ­ντας κάθε τυχόν άλλη, όπως ο Δημο­τι­κός και Κοι­νο­τι­κός Κώδικας ακριβώς προ­βλέ­πει, με παρα­χώ­ρηση στο Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης, να επι­λυ­θεί άμεσα και κατα­φα­νώς λιγό­τερα κοστο­βόρα, η παρα­πάνω ζωτική και εξυ­πη­ρε­τούσα λόγους δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, δημόσια ανάγκη (παρ. 1 άρθρου 185 Ν. 3463/2006 Δ.Κ.Κ.).

Άλλωστε, η εξυ­πη­ρέ­τηση των αναγκών της «Λέσχης Αξιω­μα­τι­κών», ικα­νο­ποιεί­ται, αν όχι σε καλύ­τερο, σε εξ ίσου ίδιο βαθμό, με τη μετα­στέ­γαση αυτής σε άλλα δημόσια ακίνητά, όπως π.χ. είτε στις υπε­ραρ­κού­σες για την στέγαση και της Λέσχης Αξιω­μα­τι­κών της 95 Α.Δ.Τ.Ε.Α εγκα­τα­στά­σεις στέ­γα­σης των ολι­γά­ριθ­μων αξιω­μα­τι­κών της Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας (πρώην Κ.Α.Β.Α) στον Άγιο Φρα­γκί­σκο, με συστέ­γαση ή παρα­χώ­ρηση αυτο­τε­λούς τμή­μα­τος του κτιρίου, είτε ακόμη και στα παρα­πλή­σια πρώην ξενο­δο­χεία «Θέρμαι» ή «Ηλιος» (Soleil) του Ε.Ο.Τ. με παρα­χώ­ρηση αρκού­ντων πτε­ρύ­γων αυτών, που αφήνουν ανε­πη­ρέ­α­στες τις λει­τουρ­γίες των Σχολών του Ε.Ο.Τ. στις άλλες πτέ­ρυ­γες, ενώ βεβαίως η κοινή λει­τουρ­γία των ξενο­δο­χεια­κών/εστια­το­ρι­κών παροχών, αντι­κει­με­νικά συμ­βά­λει και στα προ­γράμ­ματα σπουδών (εκτός αν θεω­ρεί­ται ότι αυτές πρέπει να τις παρέ­χουν απο­κλει­στικά στρα­τιώ­τες που υπη­ρε­τούν τη θητεία τους, εκπαι­δευό­με­νοι έτσι καλύ­τερα στην άμυνα της χώρας…).

Τέλος, με τη παρα­πάνω πρόταση, επι­τυγ­χά­νε­ται άμεσα και άκρως απο­τε­λε­σμα­τικά και για τις δημο­σιο­νο­μι­κές προ­κλή­σεις του Κράτους, ένα χωρο­τα­ξικά ενιαίο και κεντρικό συγκρό­τημα Δικα­στι­κού Μεγάρου, υπό τα ευρω­παϊκά πρότυπα ενός σύγ­χρο­νου “Campus of Justice” στην μεγα­λύ­τερη πόλη και Δήμο της Περι­φέ­ρειας του Νότιου Αιγαίου.

Αισθα­νό­με­νος την Υπο­χρέ­ωση κατά­θε­σης της Πρό­τα­σης, πλην χωρίς ιδιαί­τερη αισιο­δο­ξία σοβαρής αντι­με­τώ­πι­σης του θέματος από τους «αρμο­δί­ους», γνω­ρί­ζο­ντάς, δυστυ­χώς εμπει­ρικά, ότι η Δικαιο­σύνη δεν είναι στις πρώτες προ­τε­ραιό­τη­τες και θα επι­κρα­τή­σουν όπως πάντα, αντιρ­ρή­σεις πιο «ειδικών» και πιο «πατριω­τών» και άλλες βαρύ­γδου­πες, πλην επι­φα­νεια­κές και αλυ­σι­τε­λείς ανε­φάρ­μο­στες προ­τά­σεις.

Θεό­δω­ρος Παπα­γε­ωρ­γίου