Συμβάσεις που υπάρχουν στα χαρτιά και πουθενά αλλού

Το νούμερο που μένει από τη συνέντευξη Τύπου του Θανάση Σταμούλη και του Γιώργου Χότζογλου δεν είναι οι 3 Έλληνες σε ξενοδοχείο 80 ατόμων, όσο εντυπωσιακό κι αν ακούγεται. Είναι η απόσταση ανάμεσα στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις που καλύπτουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και στην εφαρμογή τους που παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη. Όταν ο Χότζογλου λέει ότι οι εργοδότες λειτουργούν ανεξέλεγκτα επειδή δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι από περιορισμένοι έως ανύπαρκτοι, περιγράφει έναν κλάδο όπου ο νόμος υπάρχει σαν διακόσμηση. Η ψηφιακή κάρτα που υποτίθεται ότι θα τελείωνε τα 14ωρα και το επταήμερο, αντί να τα εξαλείψει τα επιβεβαίωσε.

Η πραγματική κατηγορία είναι αλλού. Τα 80.000 κενά κάθε χρόνο δίπλα σε ανεργία κοντά στο 10% δεν εξηγούνται με τίποτα άλλο πέρα από τους όρους που διώχνουν τον κόσμο, την εποχικότητα, τα εξαντλητικά ωράρια και την αδυναμία αξιοπρεπούς διαβίωσης τον χειμώνα. Η Επιθεώρηση Εργασίας διαπίστωσε παράβαση στη συγκεκριμένη ξενοδοχειακή μονάδα της Ρόδου και θα επιβληθούν τα προβλεπόμενα πρόστιμα. Ένα πρόστιμο μετά από συγκεκριμένες καταγγελίες είναι θετικό, δείχνει όμως και πόσο σπάνιος είναι ο έλεγχος.

Όταν ένας κλάδος χρειάζεται μετακλήσεις για να καλύψει κενά που ο ίδιος δημιουργεί, το ζητούμενο δεν είναι περισσότερα χέρια αλλά οι συνθήκες που τα διώχνουν.