Συμβάσεις που υπάρχουν στα χαρτιά και πουθενά αλλού

Το νούμερο που μένει από τη συνέ­ντευξη Τύπου του Θανάση Στα­μούλη και του Γιώργου Χότζο­γλου δεν είναι οι 3 Έλληνες σε ξενο­δο­χείο 80 ατόμων, όσο εντυ­πω­σιακό κι αν ακού­γε­ται. Είναι η από­σταση ανάμεσα στις κλα­δι­κές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις που καλύ­πτουν εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες εργα­ζό­με­νους και στην εφαρ­μογή τους που παρα­μέ­νει σχεδόν ανύ­παρ­κτη. Όταν ο Χότζο­γλου λέει ότι οι εργο­δό­τες λει­τουρ­γούν ανε­ξέ­λεγ­κτα επειδή δεν έχουν τίποτα να φοβη­θούν και ότι οι ελεγ­κτι­κοί μηχα­νι­σμοί είναι από περιο­ρι­σμέ­νοι έως ανύ­παρ­κτοι, περι­γρά­φει έναν κλάδο όπου ο νόμος υπάρχει σαν δια­κό­σμηση. Η ψηφιακή κάρτα που υπο­τί­θε­ται ότι θα τελεί­ωνε τα 14ωρα και το επτα­ή­μερο, αντί να τα εξα­λεί­ψει τα επι­βε­βαί­ωσε.

Η πραγ­μα­τική κατη­γο­ρία είναι αλλού. Τα 80.000 κενά κάθε χρόνο δίπλα σε ανεργία κοντά στο 10% δεν εξη­γού­νται με τίποτα άλλο πέρα από τους όρους που διώ­χνουν τον κόσμο, την επο­χι­κό­τητα, τα εξα­ντλη­τικά ωράρια και την αδυ­να­μία αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης τον χειμώνα. Η Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας δια­πί­στωσε παρά­βαση στη συγκε­κρι­μένη ξενο­δο­χειακή μονάδα της Ρόδου και θα επι­βλη­θούν τα προ­βλε­πό­μενα πρό­στιμα. Ένα πρό­στιμο μετά από συγκε­κρι­μέ­νες καταγ­γε­λίες είναι θετικό, δείχνει όμως και πόσο σπάνιος είναι ο έλεγχος.

Όταν ένας κλάδος χρειά­ζε­ται μετα­κλή­σεις για να καλύψει κενά που ο ίδιος δημιουρ­γεί, το ζητού­μενο δεν είναι περισ­σό­τερα χέρια αλλά οι συν­θή­κες που τα διώ­χνουν.