Το μαύρο δε σβήνει με το πάτημα ενός κουμπιού

Προχθές το πρωί, έβλεπα την μετα­τροπή on air, της ΝΕΡΙΤ σε ΕΡΤ, με υπό­κρουση του γνωστού «τσο­πα­νά­κου» και του Εθνικού Υμνου.

Συγκι­νη­τικό ομο­λο­γου­μέ­νως, όταν σου έχει τύχει πάλι on air, έτσι ξαφνικά μια μαύρη οθόνη.

Δεν κράτησε πολύ η συγκί­νηση.

Με πρώτο καλε­σμένο τον εκπρό­σωπο της ΠΡΟΣΠΕΡΤ σου περνά αμέσως.

Και μόνο σημειο­λο­γικά, η εικόνα του κ. Καλ­φα­γιάννη ως πρώτη εικόνα της νέας ΕΡΤ, δεν μπορεί να σταθεί ως ενθαρ­ρυ­ντικό δείγμα για μια ανε­ξάρ­τητη δημόσια ραδιο­τη­λε­ό­ραση.

Πόσω μάλλον, όταν ακο­λου­θεί­ται από την εικόνα της προ­έ­δρου της Βουλής Ζωής Κων­στα­ντο­πού­λου.

Στο σημείο αυτό, άρχισα να κατε­βαίνω σιγά-σιγά από το ροζ συν­νε­φάκι μου, μετά και τον διάλογο : Κων­στα­ντο­πού­λου προς δημο­σιο­γράφο ΕΡΤ: ” (…) δεν έχω καμία αμφι­βο­λία ότι θα αρθείτε στο ύψος των απαι­τή­σεων (…)»

Δημο­σιο­γρά­φος ΕΡΤ προς Κων­στα­ντο­πού­λου: «Δίνετε πολλές μάχες καθη­με­ρινά, σας παρα­κο­λουθώ και – καλά να είστε – σας βλέπω έτσι, με ψυχραι­μία, να αντι­με­τω­πί­ζετε πολύ δύσκο­λες κατα­στά­σεις. Δεν είναι φιλο­φρό­νηση τώρα αυτό. Θα ήθελα όμως… που το βρί­σκε­ται το σθένος, πραγ­μα­τικά; (…) Δεν ξέρω αν θα μπο­ρού­σαμε όλοι να έχουμε το ίδιο σθένος. Είναι κάτι που σας χαρα­κτη­ρί­ζει έτσι… πάντα… το ανα­πτύ­ξατε;».

Μετά από αυτό, ακο­λού­θησε παρέ­λαση του μισού υπουρ­γι­κού συμ­βου­λίου.

Η ημέρα πλέον , ήταν «σαν να μην πέρασε μια μέρα», βγαλ­μένη από τα παλιά, με τις ασθέ­νειες του παρελ­θό­ντος που πρώτη η Αρι­στερά κατα­δί­καζε.

΄Ισως, θα πρέπει να δια­βά­σουν όλοι όσα έγραψε ο νέος παρου­σια­στής του κεντρι­κού δελτίου ειδή­σεων, σε μια συγκι­νη­τική επι­στολή, απο­χαι­ρε­τώ­ντας τους συνα­δέλ­φους του πολε­μι­κούς αντα­πο­κρι­τές.

‘ Ενας αξιό­λο­γος, και από τους πλέον σοβα­ρούς που υπη­ρε­τούν την δημο­σιο­γρα­φία ο Πάνος Χαρίτος, πολύ καλός στον ρόλο που του ανα­τέ­θηκε, να μας παρου­σιά­σει δηλαδή τα γεγο­νότα της ημέρας, χωρίς θετικά ή αρνη­τικά πρόσημα για τίποτε και για κανέναν, αφή­νο­ντάς μας να βγά­λουμε εμείς τα συμπε­ρά­σματά μας – ας ελπί­σουμε ότι θα τον αφήσουν… διά­φο­ροι να κάνει τη δουλειά του- γράφει μεταξύ άλλων :

Ο «απο­χαι­ρε­τι­σμός στα όπλα» δεν ήταν μια αβα­σά­νι­στη απόφαση. Ωστόσο, το ειδικό βάρος του εγχει­ρή­μα­τος της επα­να­λει­τουρ­γίας της ΕΡΤ απο­τε­λεί αδιαμ­φι­σβή­τητη πρό­κληση. Ο απο­χαι­ρε­τι­σμός αυτός δεν συνε­πά­γε­ται παραί­τηση από αρχές και τις αξίες που προ­έ­βαλα και υπη­ρέ­τησα στη δημο­σιο­γρα­φική μου δια­δρομή. Ο απο­χαι­ρε­τι­σμός στα όπλα δεν συνε­πά­γε­ται παραί­τηση από τη μάχιμη δημο­σιο­γρα­φία. Στη μετά το μαύρο εποχή της ΕΡΤ, το στοί­χημα που καλού­μα­στε να κερ­δί­σουμε είναι μεγα­λύ­τερο από οποια­δή­ποτε άλλη πρό­κληση. Το μαύρο δεν σβήνει με το πάτημα ενός κου­μπιού. Η ΕΡΤ δεν μετα­τρέ­πε­ται από κρατική σε δημόσια με την αλλαγή του σήματος και των προ­σώ­πων. Αυτός είναι ο δικός μας ο ρόλος. Να δια­σφα­λί­σουμε την αντι­κει­με­νι­κό­τητα και τον πλου­ρα­λι­σμό στην ενη­μέ­ρωση, ώστε να δια­τη­ρή­σουμε την επαγ­γελ­μα­τική μας αξιο­πρέ­πεια.»

Kαι μ’ αυτό το ωραίο, ας ελπί­σουμε, ότι κάτι η συγκί­νηση, κάτι η αϋπνία των ημερών προ­ε­τοι­μα­σίας, κάτι η τούρτα που μπορεί να τους έπεσε βαριά, ήταν οι αιτίες για τις ατυ­χέ­στα­τες στιγμές της πρώτης ημέρας, αφιε­ρω­μέ­νης σε μια τελετή «υπέρ προ­σω­πι­κού». Θα δούμε. Υποθέτω πως από το φθι­νό­πωρο και εφεξής, θα δείξει…