Ζήτησαν από το δικαστήριο να εξηγήσει τι εννοούσε και εκείνο εξήγησε ότι εννοούσε ακριβώς αυτό

Η ΔΕΥΑΡ κατέ­θεσε στις 3 Δεκεμ­βρίου 2025 αίτηση να ερμη­νεύ­σει το δικα­στή­ριο μια προη­γού­μενη δική του απόφαση, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η δια­τύ­πωση δημιουρ­γούσε εύλογες αμφι­βο­λίες, με την κρυφή ελπίδα πως οι αμφι­βο­λίες αυτές θα λυθούν υπέρ της και θα ξεπα­γώ­σουν ανα­δρο­μικά όλοι οι λογα­ρια­σμοί. Το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πειραιά απά­ντησε με την Α201/2026 ότι καμία απο­λύ­τως ασάφεια δεν υπάρχει, ότι εννο­ούσε ακριβώς αυτό που έγραψε και ότι η απο­δέ­σμευση ισχύει μόνο για το μέλλον. Με απλά λόγια, η επι­χεί­ρηση ρώτησε «μήπως θέλατε να πείτε κάτι πιο γεν­ναιό­δωρο» και το δικα­στή­ριο απά­ντησε ευγε­νικά «όχι, αυτό ακριβώς θέλαμε να πούμε».

Το αστείο είναι πως η προ­στα­σία από τις κατα­σχέ­σεις λει­τουρ­γεί σαν ανα­στολή υπό όρους, αφού τη στιγμή που η ΔΕΥΑΡ στα­μα­τή­σει να πλη­ρώ­νει τις μηνιαίες δόσεις των 151.968,04 ευρώ, οι δεσμεύ­σεις επι­στρέ­φουν αυτο­μά­τως στη θέση τους. Και ενώ, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες του άρθρου, η επι­χεί­ρηση εμφα­νί­ζε­ται κερ­δο­φόρα κάθε χρόνο την τελευ­ταία πεντα­ε­τία, βρήκε τρόπο να υπο­στη­ρί­ξει ότι κιν­δυ­νεύει με βλάβη, την ώρα που η Περι­φέ­ρεια έχει ήδη εισπρά­ξει πάνω από 2.000.000 ευρώ από τα 6.537.312,36 που διεκ­δι­κεί. Η μεγάλη μάχη μετα­τέ­θηκε για τις 26 Μαρτίου 2027, οπότε μέχρι τότε η ΔΕΥΑΡ κέρδισε του­λά­χι­στον κάτι σημα­ντικό, μια ξεκά­θαρη επι­βε­βαί­ωση ότι τα δικα­στικά κείμενα δια­βά­ζο­νται όπως γρά­φο­νται και όχι όπως θα τα ήθελε κανείς.