Ένα νοσοκομείο, μισό εκατομμύριο άνθρωποι και δύο χειρουργοί

Η εικόνα μιας Β’ Χει­ρουρ­γι­κής που απο­μέ­νει με 2 ενερ­γούς για­τρούς και συγ­χω­νεύ­ε­ται με την Α’ δεν είναι ατύχημα της στιγμής, είναι το προ­βλέ­ψιμο τέλος μιας πορείας που όλοι έβλεπαν και κανείς δεν απέ­τρεψε. Όταν μια νόμιμη γονική άδεια αρκεί για να καταρ­ρεύ­σει ολό­κληρη κλινική, το πρό­βλημα δεν είναι ο γιατρός που ασκεί το δικαί­ωμά του, είναι ότι το σύστημα στη­ρί­ζε­ται εδώ και χρόνια στην προ­σω­πική εξά­ντληση λίγων ανθρώ­πων αντί σε στε­λέ­χωση. Η Ρόδος, που το καλο­καίρι φτάνει τις 500.000 ανθρώ­πους μαζί με τους επι­σκέ­πτες, εξυ­πη­ρε­τεί­ται από ένα και μόνο νοσο­κο­μείο, την ώρα που η Πάτρα, τα Ιωάν­νινα και η Λάρισα με αντί­στοιχο πλη­θυ­σμό δια­θέ­τουν δύο ή και τρία. Αυτή η ανι­σό­τητα δεν προ­έ­κυψε φέτος, απλώς φέτος έφτασε στο σημείο που το ντόμινο των συγ­χω­νεύ­σεων απειλεί ακόμα και το Ακτι­νο­λο­γικό και τα Επεί­γο­ντα.

Ο διοι­κη­τής Νίκος Καρα­μα­ρί­της φέρεται να έχει στείλει τη μία έκθεση μετά την άλλη προει­δο­ποιώ­ντας για ακριβώς αυτό το αδιέ­ξοδο, κάτι που σημαί­νει πως η κατάρ­ρευση δεν συνέβη στα κρυφά αλλά υπό πλήρη γνώση των αρμο­δίων. Όταν ένα νησιω­τικό σύμπλεγμα κιν­δυ­νεύει να μείνει χωρίς ασφαλή υποδοχή περι­στα­τι­κών μέσα στην καρδιά του καλο­και­ριού, το ζήτημα παύει να είναι διοι­κη­τικό και γίνεται πολι­τική ευθύνη με ονο­μα­τε­πώ­νυμο. Το δικαί­ωμα ενός ασθε­νούς στη Ρόδο να μην χρειά­ζε­ται να πετάξει στην Αθήνα για μια ακτι­νο­γρα­φία δεν χωράει σε καμία λογι­στική στήλη περι­κο­πών. Η πολι­τεία προει­δο­ποι­ή­θηκε εγγρά­φως και εγκαί­ρως, οπότε ό,τι ακο­λου­θή­σει από εδώ και πέρα δεν θα μπορεί να ονο­μα­στεί έκπληξη.