Ένα νοσοκομείο, μισό εκατομμύριο άνθρωποι και δύο χειρουργοί

Η εικόνα μιας Β’ Χειρουργικής που απομένει με 2 ενεργούς γιατρούς και συγχωνεύεται με την Α’ δεν είναι ατύχημα της στιγμής, είναι το προβλέψιμο τέλος μιας πορείας που όλοι έβλεπαν και κανείς δεν απέτρεψε. Όταν μια νόμιμη γονική άδεια αρκεί για να καταρρεύσει ολόκληρη κλινική, το πρόβλημα δεν είναι ο γιατρός που ασκεί το δικαίωμά του, είναι ότι το σύστημα στηρίζεται εδώ και χρόνια στην προσωπική εξάντληση λίγων ανθρώπων αντί σε στελέχωση. Η Ρόδος, που το καλοκαίρι φτάνει τις 500.000 ανθρώπους μαζί με τους επισκέπτες, εξυπηρετείται από ένα και μόνο νοσοκομείο, την ώρα που η Πάτρα, τα Ιωάννινα και η Λάρισα με αντίστοιχο πληθυσμό διαθέτουν δύο ή και τρία. Αυτή η ανισότητα δεν προέκυψε φέτος, απλώς φέτος έφτασε στο σημείο που το ντόμινο των συγχωνεύσεων απειλεί ακόμα και το Ακτινολογικό και τα Επείγοντα.

Ο διοικητής Νίκος Καραμαρίτης φέρεται να έχει στείλει τη μία έκθεση μετά την άλλη προειδοποιώντας για ακριβώς αυτό το αδιέξοδο, κάτι που σημαίνει πως η κατάρρευση δεν συνέβη στα κρυφά αλλά υπό πλήρη γνώση των αρμοδίων. Όταν ένα νησιωτικό σύμπλεγμα κινδυνεύει να μείνει χωρίς ασφαλή υποδοχή περιστατικών μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, το ζήτημα παύει να είναι διοικητικό και γίνεται πολιτική ευθύνη με ονοματεπώνυμο. Το δικαίωμα ενός ασθενούς στη Ρόδο να μην χρειάζεται να πετάξει στην Αθήνα για μια ακτινογραφία δεν χωράει σε καμία λογιστική στήλη περικοπών. Η πολιτεία προειδοποιήθηκε εγγράφως και εγκαίρως, οπότε ό,τι ακολουθήσει από εδώ και πέρα δεν θα μπορεί να ονομαστεί έκπληξη.