Στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδεκανήσου η υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων στη δομή φιλοξενίας της Λέρου

• Η Εισαγγελία Εφετών Δωδεκανήσου όρισε την 5η Οκτωβρίου 2026 ως ημερομηνία εκδίκασης σε δεύτερο βαθμό της υπόθεσης που συγκλόνισε τη δομή του Π.Ι.Κ.Π.Α. Λέρου, με τον καταδικασθέντα να αντιμετωπίζει ποινή κάθειρξης 26 ετών και 30 μηνών που επέβαλε σε πρώτο βαθμό το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο

Η βαριά σκιά μιας υπόθεσης που ξεκίνησε με μια καταγγελία το φθινόπωρο του 2020 συνεχίζει να πλανάται πάνω από τα δικαστικά έδρανα της Δωδεκανήσου. Η Εισαγγελία Εφετών Δωδεκανήσου προσδιόρισε την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου για την 5η Οκτωβρίου 2026, δηλαδή στην πρώτη δικάσιμο μετά τη λήξη των θερινών δικαστικών διακοπών. Η ημερομηνία δεν είναι τυχαία ως επιλογή χρονισμού, καθώς η υπόθεση εξακολουθεί να φέρει ολόκληρο το βάρος μιας πρωτόδικης καταδίκης που ανακλά τη σοβαρότητα των πράξεων για τις οποίες κρίθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος.

Ποινή σε πρώτο βαθμό και ο δρόμος  προς την Έφεση
Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο επέβαλε στον κατηγορούμενο, ημεδαπό που εργαζόταν στον χώρο καθαριότητας της δομής, συνολική ποινή κάθειρξης 26 ετών και 30 μηνών. Το κατηγορητήριο ήταν ιδιαίτερα εκτεταμένο και περιελάμβανε βιασμό κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή, γενετήσιες πράξεις με ανήλικο που δεν είχε συμπληρώσει τα 12 έτη κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή, κατάχρηση σε ασέλγεια κατ’ εξακολούθηση και ασέλγεια με κατάχρηση εξουσίας κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή. Το εύρος των αδικημάτων και η συστηματικότητα που διαπίστωσε το δικαστήριο οδήγησαν σε μία από τις βαρύτερες ποινές που έχουν εκδοθεί για αντίστοιχες υποθέσεις στη δικαστική περιφέρεια.
Η άσκηση έφεσης είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή εκτέλεσης της ποινής, ωστόσο ο κατηγορούμενος τελεί υπό αυστηρούς περιοριστικούς όρους που ορίστηκαν παράλληλα με την απόφαση.
Συγκεκριμένα, απαγορεύεται η έξοδός του από τη χώρα, ενώ υποχρεούται να εμφανίζεται μία φορά κάθε μήνα στο αστυνομικό τμήμα του τόπου κατοικίας του. Οι όροι αυτοί αντανακλούν την εκτίμηση των αρχών για τη βαρύτητα της κατηγορίας και τον κίνδυνο φυγής, παρά το γεγονός ότι η υπόθεση βρίσκεται ακόμη στον δεύτερο βαθμό.
Η αφετηρία μιας σκοτεινής υπόθεσης
Η υπόθεση ανήλθε στην επιφάνεια την 3η Νοεμβρίου 2020, όταν αλλοδαπή που διέμενε στο Π.Ι.Κ.Π.Α. Λέρου απευθύνθηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Δημοκρατικής», κατήγγειλε επαναλαμβανόμενη σεξουαλική προσβολή σε βάρος ανήλικου 17 ετών με διαγνωσμένη νοητική υστέρηση, καθώς και εξυβρίσεις σε βάρος άλλου παιδιού 4 ετών. Το στοιχείο που ενεργοποίησε άμεσα το θεσμικό μηχανισμό ήταν ότι η αναφορά δεν προήλθε από συγγενικό πρόσωπο αλλά από συγκάτοικη της δομής, γεγονός που αποδυνάμωσε εξαρχής κάθε επιχείρημα για σκοπιμότητες. Η διοίκηση της δομής, μόλις ενημερώθηκε, προχώρησε σε άμεση απόλυση του εργαζόμενου.
Τα παιδιά μπροστά στον ανακριτή και  τα ευρήματα  των εμπειρογνωμόνων
Η προδικασία υπήρξε εξαιρετικά απαιτητική, τόσο λόγω της ηλικίας των εμπλεκόμενων όσο και λόγω των επικοινωνιακών δυσκολιών που παρουσίαζαν ορισμένα από τα παιδιά. Ο 17χρονος εξετάστηκε παρουσία ψυχολόγου και περιέγραψε κατ’ επανάληψη πράξεις θώπευσης, τοποθετώντας συγκεκριμένο επεισόδιο στις 2 Νοεμβρίου 2020. Ανέφερε επίσης ότι ανάλογα περιστατικά υπέστησαν τα αδέλφια του.
Η ιατροδικαστική εξέταση επεκτάθηκε και στα 7 παιδιά της οικογένειας. Τα ευρήματα ήταν αποκαλυπτικά: σε 3 παιδιά διαπιστώθηκαν ευρήματα κακοποίησης και σε 1 ακόμη εντοπίστηκαν ενδείξεις, δημιουργώντας μια συνολική εικόνα που ενίσχυε τον ισχυρισμό περί συστηματικής δράσης. Ανάμεσα στα πιο δυνατά αποδεικτικά στοιχεία ξεχώρισε η κατάθεση ανήλικου με προβλήματα ακοής και ομιλίας. Ο ανήλικος αυτός, ενώπιον ανακριτή, αντέδρασε έντονα στην επίδειξη φωτογραφίας του κατηγορούμενου και στην απλή αναφορά του ονόματός του. Μέσω νοηματικής επιβεβαίωσε πράξεις θώπευσης και προσδιόρισε επανάληψη 3 φορών, με τρόπο που αξιολογήθηκε ως αυθόρμητος και αξιόπιστος από τους δικαστικούς.

Ο χώρος που δεν επέτρεπε να φτάσει το φως
Κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση του αποδεικτικού πλαισίου έπαιξε και ο προσδιορισμός του τόπου τέλεσης των πράξεων. Μάρτυρες περιέγραψαν νυχτερινή δραστηριότητα σε απομονωμένο σημείο πίσω από κτήριο με στέγαστρο και μανδρότοιχο, σημείο που δεν καλυπτόταν από προσωπικό ασφαλείας. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις ώρες κατά τις οποίες φέρεται να συνέβαιναν τα επεισόδια, έδωσε απάντηση στο ερώτημα πώς ήταν δυνατόν να διαφεύγουν της προσοχής οι συγκεκριμένες συμπεριφορές σε μια δομή περιορισμένης έκτασης.
Το επιχείρημα αυτό αξιοποίησε στη θέση του και ο ίδιος ο κατηγορούμενος, υποστηρίζοντας ότι το μικρό μέγεθος της δομής καθιστούσε οποιαδήποτε τέτοια πράξη αδύνατη. Το δικαστήριο δεν αποδέχθηκε τον συλλογισμό, εκτιμώντας ότι η συγκεκριμένη χωρική απομόνωση παρείχε ακριβώς τη δυνατότητα εκείνη που διεκδικούσε ο κατηγορούμενος ότι απουσίαζε.

Ο ισχυρισμός περί σκοπιμότητας και  η κρίση του δικαστηρίου
Η υπεράσπιση, πέρα από την πλήρη άρνηση των πράξεων, επέμεινε στο επιχείρημα ότι οι καταγγελίες υπαγορεύθηκαν από επιδιώξεις που σχετίζονταν με μετεγκατάσταση των οικογενειών που διέμεναν στη δομή. Το δικαστήριο δεν έκρινε πειστικό τον ισχυρισμό, επισημαίνοντας ότι η πρώτη αναφορά στις αρχές δεν έγινε από μέλος της οικογένειας που επικαλούνταν όφελος αλλά από άλλη διαμένουσα, χωρίς προφανή εξάρτηση από την εξέλιξη της υπόθεσης μετεγκατάστασης. Σε αυτό προστέθηκε η σύμπτωση των μαρτυρικών καταθέσεων με τα ιατροδικαστικά πορίσματα και με τις περιγραφές για τον χώρο και τον χρόνο, η οποία δεν άφηνε στο δικαστήριο πολλά ερείσματα για αμφιβολία.
Ως συνήγορος υπεράσπισής του παρίσταται ο κ. Παναγιώτης Αβρίθης.