Το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά ακύρωσε πρόστιμο 81.000 ευρώ και δεκαετή αποκλεισμό για αυθαίρετες κατασκευές σε αιγιαλό της Λίνδου

• Οι κυρώσεις κρίθηκαν πλημμελώς αιτιολογημένες, καθώς πουθενά δεν τεκμηριώνεται ότι η ξενοδοχειακή εταιρεία σε βάρος της οποίας επιβλήθηκαν ήταν αυτή που κατασκεύασε το επίμαχο υπερυψωμένο δάπεδο. Η υπόθεση επιστρέφει στην Κτηματική Υπηρεσία για νέα, ειδικώς αιτιολογημένη κρίση

Σημαντική δικαστική εξέλιξη σε υπόθεση αυθαίρετων κατασκευών σε κοινόχρηστο χώρο αιγιαλού στην ευρύτερη περιοχή της Λίνδου καταγράφεται με την υπ’ αριθμόν 136/2026 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά.
Το δικαστήριο έκανε εν μέρει δεκτή αίτηση ακυρώσεως ξενοδοχειακής εταιρείας και ακύρωσε τόσο την πράξη επιβολής προστίμου ύψους 81.000 ευρώ όσο και την πράξη αποκλεισμού της από κάθε διαδικασία παραχώρησης αιγιαλού και παραλίας για 10 έτη, αναπέμποντας την υπόθεση στη Διοίκηση προκειμένου να κριθεί εκ νέου, με πλήρη αιτιολογία, ποιο πρόσωπο φέρει πράγματι την ιδιότητα του παραβάτη.
Η αυτοψία και οι κυρώσεις της Κτηματικής Υπηρεσίας
Η υπόθεση ξεκίνησε από αυτοψία που διενήργησαν στις 13 Ιουνίου 2025 υπάλληλοι της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσων Α΄. Όπως προκύπτει από την έκθεση αυτοψίας της 29ης Σεπτεμβρίου 2025, διαπιστώθηκε ότι τμήμα ξύλινου υπερυψωμένου δαπέδου επιφάνειας 135 τ.μ., από συνολική κατασκευή 282 τ.μ., με ξύλινα σκαλοπάτια πρόσβασης και τοίχους επενδεδυμένους με πέτρα, επί του οποίου τοποθετούνταν σετ ομπρελών και ξαπλωστρών, βρισκόταν εντός της ζώνης ξηράς που βρέχεται από τις συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων, δηλαδή εντός κοινόχρηστου χώρου αιγιαλού του Δημοσίου, έμπροσθεν ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων.
Με βάση το πόρισμα αυτό, ο αναπληρωτής προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας εξέδωσε στις 20 Οκτωβρίου 2025 σειρά πράξεων, μεταξύ των οποίων πρωτόκολλο κατεδάφισης, πράξη άμεσης απομάκρυνσης με διαταγή σφράγισης και διακοπής λειτουργίας, πράξη επιβολής προστίμου 81.000 ευρώ και πράξη αποκλεισμού της εταιρείας από κάθε διαδικασία παραχώρησης αιγιαλού έως τον Οκτώβριο του 2035. Το πρόστιμο υπολογίστηκε κατ’ εφαρμογή του άρθρου 19 του ν. 5092/2024, με βάση την έκταση των 135 τ.μ., το τετραπλάσιο του ανταλλάγματος και βάθος πενταετίας, καθώς από δορυφορικές λήψεις προέκυπτε ότι οι κατασκευές προϋπήρχαν ήδη από το 2019.

Το κρίσιμο κενό στην αιτιολογία
Η εταιρεία προέβαλε δέσμη λόγων ακυρώσεως, αμφισβητώντας τόσο την αρμοδιότητα της Κτηματικής Υπηρεσίας όσο και την οριοθέτηση του αιγιαλού. Οι ισχυρισμοί αυτοί απορρίφθηκαν στο σύνολό τους ως αβάσιμοι, με το δικαστήριο να κρίνει ότι η παρεμπίπτουσα κρίση της υπηρεσίας για τα όρια του αιγιαλού ήταν επαρκώς αιτιολογημένη και ότι νομίμως εφαρμόστηκε το νέο νομοθετικό πλαίσιο.
Εκείνο όμως που έκρινε τελικά την έκβαση της δίκης ήταν ο ισχυρισμός περί του προσώπου του παραβάτη. Η εταιρεία υποστήριξε ότι η μόνη διασύνδεσή της με τις επίμαχες κατασκευές ήταν η αναφορά της έκθεσης αυτοψίας σε «φορολογικό στοιχείο» που ελήφθη επιτόπου, χωρίς να προσδιορίζεται από ποιον, με ποια ιδιότητα και για ποια παροχή. Επικαλέστηκε επιπλέον ότι το υπερυψωμένο δάπεδο εδράζεται σε υδραύλακα της ΔΕΥΑΡ, ο οποίος είχε ανακατασκευαστεί από την επιχείρηση μεταξύ των ετών 2013 και 2016, προσκομίζοντας τοπογραφικό διάγραμμα με αεροφωτογραφίες του 2013 από τις οποίες, όπως διατείνεται, προκύπτει ότι η κατασκευή προϋπήρχε της αποδιδόμενης σε αυτήν πενταετίας.
Το δικαστήριο δέχθηκε τον λόγο αυτόν ως βάσιμο. Όπως επισημαίνεται στην απόφαση, οι κυρώσεις του άρθρου 19 παρ. 1 περ. α΄ του ν. 5092/2024, δηλαδή το πρόστιμο και ο δεκαετής αποκλεισμός, επιβάλλονται σε βάρος του παραβάτη, ήτοι εκείνου που προέβη στην αυθαίρετη κατασκευή ή διαμόρφωση. Στην προκειμένη περίπτωση, ούτε στις προσβαλλόμενες πράξεις ούτε στην έκθεση αυτοψίας αναγράφεται ότι η αιτούσα ήταν αυτή που κατασκεύασε το επίδικο έργο. Κατά συνέπεια, οι κυρώσεις επιβλήθηκαν με μη νόμιμη αιτιολογία και ακυρώθηκαν, ενώ η υπόθεση αναπέμφθηκε στη Διοίκηση για νέα κρίση ως προς το πρόσωπο του παραβάτη. Κατά τα λοιπά η αίτηση απορρίφθηκε, με το πρωτόκολλο κατεδάφισης και την πράξη άμεσης απομάκρυνσης να παραμένουν σε ισχύ.
Η απόφαση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα Δωδεκάνησα, όπου ισχύει παράλληλα με τη γενική νομοθεσία και ο Κτηματολογικός Κανονισμός Δωδεκανήσου του 1929, βάσει του οποίου ο αιγιαλός εκτός αστικών κέντρων περιλαμβάνει και πρόσθετη ζώνη 12 μέτρων πέραν του ορίου του μεγίστου συνήθους χειμερίου κύματος. Το δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι η Κτηματική Υπηρεσία διατηρεί πλήρη ελεγκτική και κυρωτική αρμοδιότητα επί των εκτάσεων αυτών και ότι η ιδιότητα μιας λωρίδας ξηράς ως αιγιαλού αποτελεί συνάρτηση φυσικών φαινομένων και όχι διοικητικής πράξης.