Το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά ακύρωσε πρόστιμο 81.000 ευρώ και δεκαετή αποκλεισμό για αυθαίρετες κατασκευές σε αιγιαλό της Λίνδου

• Οι κυ­ρώ­σεις κρί­θη­καν πλημ­με­λώς αι­τιο­λο­γη­μέ­νες, καθώς που­θε­νά δεν τεκ­μη­ριώ­νε­ται ότι η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία σε βάρος της οποί­ας επι­βλή­θη­καν ήταν αυτή που κα­τα­σκεύ­α­σε το επί­μα­χο υπε­ρυ­ψω­μέ­νο δά­πε­δο. Η υπό­θε­ση επι­στρέ­φει στην Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία για νέα, ει­δι­κώς αι­τιο­λο­γη­μέ­νη κρίση

Ση­μα­ντι­κή δι­κα­στι­κή εξέ­λι­ξη σε υπό­θε­ση αυ­θαί­ρε­των κα­τα­σκευών σε κοι­νό­χρη­στο χώρο αι­για­λού στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της Λίν­δου κα­τα­γρά­φε­ται με την υπ’ αριθ­μόν 136/2026 από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιά.

Το δι­κα­στή­ριο έκανε εν μέρει δεκτή αί­τη­ση ακυ­ρώ­σε­ως ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας και ακύ­ρω­σε τόσο την πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου ύψους 81.000 ευρώ όσο και την πράξη απο­κλει­σμού της από κάθε δια­δι­κα­σία πα­ρα­χώ­ρη­σης αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας για 10 έτη, ανα­πέ­μπο­ντας την υπό­θε­ση στη Διοί­κη­ση προ­κει­μέ­νου να κρι­θεί εκ νέου, με πλήρη αι­τιο­λο­γία, ποιο πρό­σω­πο φέρει πράγ­μα­τι την ιδιό­τη­τα του πα­ρα­βά­τη.

Η αυ­το­ψία και οι κυ­ρώ­σεις της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας

Η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε από αυ­το­ψία που διε­νήρ­γη­σαν στις 13 Ιου­νί­ου 2025 υπάλ­λη­λοι της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας Δω­δε­κα­νή­σων Α΄. Όπως προ­κύ­πτει από την έκ­θε­ση αυ­το­ψί­ας της 29ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2025, δια­πι­στώ­θη­κε ότι τμήμα ξύ­λι­νου υπε­ρυ­ψω­μέ­νου δα­πέ­δου επι­φά­νειας 135 τ.μ., από συ­νο­λι­κή κα­τα­σκευή 282 τ.μ., με ξύ­λι­να σκα­λο­πά­τια πρό­σβα­σης και τοί­χους επεν­δε­δυ­μέ­νους με πέτρα, επί του οποί­ου το­πο­θε­τού­νταν σετ ομπρε­λών και ξα­πλω­στρών, βρι­σκό­ταν εντός της ζώνης ξηράς που βρέ­χε­ται από τις συ­νή­θεις ανα­βά­σεις των κυ­μά­των, δη­λα­δή εντός κοι­νό­χρη­στου χώρου αι­για­λού του Δη­μο­σί­ου, έμπρο­σθεν ξε­νο­δο­χεια­κών εγκα­τα­στά­σε­ων.

Με βάση το πό­ρι­σμα αυτό, ο ανα­πλη­ρω­τής προϊ­στά­με­νος της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας εξέ­δω­σε στις 20 Οκτω­βρί­ου 2025 σειρά πρά­ξε­ων, με­τα­ξύ των οποί­ων πρω­τό­κολ­λο κα­τε­δά­φι­σης, πράξη άμε­σης απο­μά­κρυν­σης με δια­τα­γή σφρά­γι­σης και δια­κο­πής λει­τουρ­γί­ας, πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου 81.000 ευρώ και πράξη απο­κλει­σμού της εται­ρεί­ας από κάθε δια­δι­κα­σία πα­ρα­χώ­ρη­σης αι­για­λού έως τον Οκτώ­βριο του 2035. Το πρό­στι­μο υπο­λο­γί­στη­κε κατ’ εφαρ­μο­γή του άρ­θρου 19 του ν. 5092/2024, με βάση την έκτα­ση των 135 τ.μ., το τε­τρα­πλά­σιο του ανταλ­λάγ­μα­τος και βάθος πε­ντα­ε­τί­ας, καθώς από δο­ρυ­φο­ρι­κές λή­ψεις προ­έ­κυ­πτε ότι οι κα­τα­σκευ­ές προ­ϋ­πήρ­χαν ήδη από το 2019.

Το κρί­σι­μο κενό στην αι­τιο­λο­γία

Η εται­ρεία προ­έ­βα­λε δέσμη λόγων ακυ­ρώ­σε­ως, αμ­φι­σβη­τώ­ντας τόσο την αρ­μο­διό­τη­τα της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας όσο και την οριο­θέ­τη­ση του αι­για­λού. Οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί απορ­ρί­φθη­καν στο σύ­νο­λό τους ως αβά­σι­μοι, με το δι­κα­στή­ριο να κρί­νει ότι η πα­ρε­μπί­πτου­σα κρίση της υπη­ρε­σί­ας για τα όρια του αι­για­λού ήταν επαρ­κώς αι­τιο­λο­γη­μέ­νη και ότι νο­μί­μως εφαρ­μό­στη­κε το νέο νο­μο­θε­τι­κό πλαί­σιο.

Εκεί­νο όμως που έκρι­νε τε­λι­κά την έκ­βα­ση της δίκης ήταν ο ισχυ­ρι­σμός περί του προ­σώ­που του πα­ρα­βά­τη. Η εται­ρεία υπο­στή­ρι­ξε ότι η μόνη δια­σύν­δε­σή της με τις επί­μα­χες κα­τα­σκευ­ές ήταν η ανα­φο­ρά της έκ­θε­σης αυ­το­ψί­ας σε «φο­ρο­λο­γι­κό στοι­χείο» που ελή­φθη επι­τό­που, χωρίς να προσ­διο­ρί­ζε­ται από ποιον, με ποια ιδιό­τη­τα και για ποια πα­ρο­χή. Επι­κα­λέ­στη­κε επι­πλέ­ον ότι το υπε­ρυ­ψω­μέ­νο δά­πε­δο εδρά­ζε­ται σε υδραύ­λα­κα της ΔΕΥΑΡ, ο οποί­ος είχε ανα­κα­τα­σκευα­στεί από την επι­χεί­ρη­ση με­τα­ξύ των ετών 2013 και 2016, προ­σκο­μί­ζο­ντας το­πο­γρα­φι­κό διά­γραμ­μα με αε­ρο­φω­το­γρα­φί­ες του 2013 από τις οποί­ες, όπως δια­τεί­νε­ται, προ­κύ­πτει ότι η κα­τα­σκευή προ­ϋ­πήρ­χε της απο­δι­δό­με­νης σε αυτήν πε­ντα­ε­τί­ας.

Το δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε τον λόγο αυτόν ως βά­σι­μο. Όπως επι­ση­μαί­νε­ται στην από­φα­ση, οι κυ­ρώ­σεις του άρ­θρου 19 παρ. 1 περ. α΄ του ν. 5092/2024, δη­λα­δή το πρό­στι­μο και ο δε­κα­ε­τής απο­κλει­σμός, επι­βάλ­λο­νται σε βάρος του πα­ρα­βά­τη, ήτοι εκεί­νου που προ­έ­βη στην αυ­θαί­ρε­τη κα­τα­σκευή ή δια­μόρ­φω­ση. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, ούτε στις προ­σβαλ­λό­με­νες πρά­ξεις ούτε στην έκ­θε­ση αυ­το­ψί­ας ανα­γρά­φε­ται ότι η αι­τού­σα ήταν αυτή που κα­τα­σκεύ­α­σε το επί­δι­κο έργο. Κατά συ­νέ­πεια, οι κυ­ρώ­σεις επι­βλή­θη­καν με μη νό­μι­μη αι­τιο­λο­γία και ακυ­ρώ­θη­καν, ενώ η υπό­θε­ση ανα­πέμ­φθη­κε στη Διοί­κη­ση για νέα κρίση ως προς το πρό­σω­πο του πα­ρα­βά­τη. Κατά τα λοιπά η αί­τη­ση απορ­ρί­φθη­κε, με το πρω­τό­κολ­λο κα­τε­δά­φι­σης και την πράξη άμε­σης απο­μά­κρυν­σης να πα­ρα­μέ­νουν σε ισχύ.

Η από­φα­ση πα­ρου­σιά­ζει ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον για τα Δω­δε­κά­νη­σα, όπου ισχύ­ει πα­ράλ­λη­λα με τη γε­νι­κή νο­μο­θε­σία και ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Κα­νο­νι­σμός Δω­δε­κα­νή­σου του 1929, βάσει του οποί­ου ο αι­για­λός εκτός αστι­κών κέ­ντρων πε­ρι­λαμ­βά­νει και πρό­σθε­τη ζώνη 12 μέ­τρων πέραν του ορίου του με­γί­στου συ­νή­θους χει­με­ρί­ου κύ­μα­τος. Το δι­κα­στή­ριο επι­βε­βαί­ω­σε ότι η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία δια­τη­ρεί πλήρη ελεγ­κτι­κή και κυ­ρω­τι­κή αρ­μο­διό­τη­τα επί των εκτά­σε­ων αυτών και ότι η ιδιό­τη­τα μιας λω­ρί­δας ξηράς ως αι­για­λού απο­τε­λεί συ­νάρ­τη­ση φυ­σι­κών φαι­νο­μέ­νων και όχι διοι­κη­τι­κής πρά­ξης.