Ολοκληρώθηκε το 28ο Διεθνές Συμπόσιο της Σύμης: Καμία δημοκρατία δεν είναι ασφαλής όταν η εξουσία δεν ελέγχεται

Ολο­κλη­ρώ­θη­κε το 28ο Διε­θνές Συ­μπό­σιο της Σύμης που φέτος το Ίδρυ­μα Αν­δρέα Γ. Πα­παν­δρέ­ου διορ­γά­νω­σε στην Ολυ­μπία, με κε­ντρι­κό θέμα «Η Οργή του Αχιλ­λέα και η Προει­δο­ποί­η­ση της Κασ­σάν­δρας: Εν­δυ­να­μώ­νο­ντας τη Δη­μο­κρα­τία, Θέ­το­ντας Όρια στην Εξου­σία».

Το βα­σι­κό μή­νυ­μα του Συ­μπο­σί­ου ήταν ξε­κά­θα­ρο: «η δη­μο­κρα­τία σή­με­ρα δεν απει­λεί­ται μόνο από εξω­τε­ρι­κούς εχθρούς. Απει­λεί­ται από τη στα­δια­κή διά­βρω­ση στο εσω­τε­ρι­κό της. Από την εξου­σία που συ­γκε­ντρώ­νε­ται χωρίς έλεγ­χο. Από θε­σμούς που απο­δυ­να­μώ­νο­νται. Από την αί­σθη­ση ότι κά­ποιοι απο­φα­σί­ζουν για τους πολ­λούς, χωρίς τους πολ­λούς».

Όπως ανα­φέ­ρε­ται σε σχε­τι­κή ανα­κοί­νω­ση, η «οργή του Αχιλ­λέα» είναι η σύγ­χρο­νη ει­κό­να μιας εξου­σί­ας που ξεχνά ότι υπη­ρε­τεί και δεν κυ­ριαρ­χεί, είναι οι απο­φά­σεις πίσω από κλει­στές πόρ­τες, η αδια­φά­νεια που βα­φτί­ζε­ται απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα, η δια­φθο­ρά που κα­νο­νι­κο­ποιεί­ται. Η «προει­δο­ποί­η­ση της Κασ­σάν­δρας» είναι «οι φωνές που η εξου­σία επι­λέ­γει να αγνο­εί»: οι επι­στή­μο­νες που προει­δο­ποιούν για την κλι­μα­τι­κή κρίση, οι νέοι που αι­σθά­νο­νται απο­κλει­σμέ­νοι από τις απο­φά­σεις που κα­θο­ρί­ζουν το μέλ­λον τους, οι κοι­νω­νί­ες που βλέ­πουν τον πλού­το να συ­γκε­ντρώ­νε­ται ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο και τις ευ­και­ρί­ες να πε­ριο­ρί­ζο­νται, οι πο­λί­τες που ζη­τούν δια­φά­νεια και λο­γο­δο­σία και συχνά συ­να­ντούν σιωπή.

«Η Ελ­λά­δα, ως κοι­τί­δα της δη­μο­κρα­τι­κής ιδέας, έχει ιδιαί­τε­ρη ευ­θύ­νη, η δη­μο­κρα­τία δεν είναι μνη­μείο του πα­ρελ­θό­ντος, αλλά «κα­θη­με­ρι­νή πράξη και χρειά­ζε­ται θε­σμούς που λει­τουρ­γούν, ενη­μέ­ρω­ση που ελέγ­χει την εξου­σία και όχι εξου­σία που ελέγ­χει την ενη­μέ­ρω­ση, πο­λί­τες με πραγ­μα­τι­κή συμ­με­το­χή και κρά­τος που λο­γο­δο­τεί», το­νί­ζε­ται χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Επι­ση­μαί­νε­ται ότι το πα­ρά­δο­ξο της επο­χής μας είναι να στέλ­νου­με στον κόσμο την Ολυ­μπια­κή Φλόγα ως σύμ­βο­λο ει­ρή­νης, δι­καιο­σύ­νης και αν­θρω­πιάς, ενώ την ίδια στιγ­μή πολ­λές δη­μο­κρα­τί­ες δο­κι­μά­ζο­νται από την ανι­σό­τη­τα, την απα­ξί­ω­ση των θε­σμών και την απο­μά­κρυν­ση των πο­λι­τών από τα κέ­ντρα λήψης απο­φά­σε­ων. Ση­μειώ­νε­ται, άλ­λω­στε, πως η Ολυ­μπια­κή ιδέα αφορά και στη βα­θύ­τε­ρη αρχή της ισχύ­ος του δι­καί­ου και όχι του δί­κιου του ισχυ­ρού, πως «οι αγώ­νες έχουν αξία επει­δή στη­ρί­ζο­νται σε κοι­νούς κα­νό­νες που ισχύ­ουν για όλους».

Σε αυτό το πλαί­σιο, ση­μειώ­νε­ται ότι «αυτή η αρχή απο­τε­λεί τον πυ­ρή­να κάθε δη­μο­κρα­τι­κής κοι­νω­νί­ας: οι κα­νό­νες δεν υπάρ­χουν για να υπη­ρε­τούν τους ισχυ­ρούς, αλλά για να προ­στα­τεύ­ουν την ισο­νο­μία, την εμπι­στο­σύ­νη και τη δι­καιο­σύ­νη» και υπο­γραμ­μί­ζε­ται πως για να τι­μή­σου­με το μή­νυ­μα της Ολυ­μπί­ας πρέ­πει αυτό να εφαρ­μο­στεί.

Στο Συ­μπό­σιο της Σύμης, που δι­ήρ­κη­σε πέντε ημέ­ρες, πε­ρισ­σό­τε­ροι από 150 συμ­με­τέ­χο­ντες από 35 χώρες – πο­λι­τι­κοί ηγέ­τες, επι­στή­μο­νες, δη­μο­σιο­γρά­φοι, καλ­λι­τέ­χνες, εκ­πρό­σω­ποι της κοι­νω­νί­ας των πο­λι­τών και νέοι – συ­ζή­τη­σαν τις με­γά­λες προ­κλή­σεις της επο­χής: τη δη­μο­κρα­τι­κή κρίση, τη σχέση πλού­του και εξου­σί­ας, την τε­χνη­τή νοη­μο­σύ­νη, την κλι­μα­τι­κή κρίση, την ενερ­γεια­κή με­τά­βα­ση, τη νέα θέση της Ευ­ρώ­πης στον κόσμο και την ανά­γκη ανα­νέ­ω­σης των δη­μο­κρα­τι­κών θε­σμών.

Το Συ­μπό­σιο ολο­κλη­ρώ­θη­κε με προ­σω­πι­κές δε­σμεύ­σεις των συμ­με­τε­χό­ντων, με ορί­ζο­ντα τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του Λος Άν­τζε­λες το 2028.

«Το μή­νυ­μα της Ολυ­μπί­ας πα­ρα­μέ­νει επί­και­ρο: καμία δη­μο­κρα­τία δεν είναι ασφα­λής όταν η εξου­σία δεν ελέγ­χε­ται, όταν οι πο­λί­τες δεν ακού­γο­νται και όταν η αλή­θεια γί­νε­ται αντι­κεί­με­νο δια­χεί­ρι­σης. Το Συ­μπό­σιο ολο­κλη­ρώ­θη­κε. Η μάχη για πε­ρισ­σό­τε­ρη δη­μο­κρα­τία, όμως, συ­νε­χί­ζε­ται», το­νί­ζε­ται χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Πηγή: in.gr