Ευαγγελίστρα Λαουντού: Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι μία, να κρατήσουμε το νησί μας ζωντανό

Από τις 19 Ιου­νί­ου 2026 η Ευαγ­γε­λί­στρα Λα­ου­ντού βρί­σκε­ται στο τι­μό­νι του Δήμου Λει­ψών. Η νεαρή εκ­παι­δευ­τι­κός (μα­θη­μα­τι­κός), έχει ωστό­σο πο­λύ­χρο­νη εμπει­ρία στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, αφού από την ηλι­κία των 22 ετών (!), είναι εκλεγ­μέ­νη δη­μο­τι­κή σύμ­βου­λος. Απο­δέ­χθη­κε την τι­μη­τι­κή πρό­τα­ση-πρό­κλη­ση των συ­να­δέλ­φων της δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων που την εξέ­λε­ξαν ομο­φώ­νως, όπως και την πα­ρό­τρυν­ση των συν­δη­μο­τών της, να ηγη­θεί του Δήμου, μετά την απο­χώ­ρη­ση του Φώτη Μάγ­γου, ο οποί­ος πα­ραι­τή­θη­κε ανα­λαμ­βά­νο­ντας κα­θή­κο­ντα Γ.Γ. Αι­γαί­ου και Νη­σιω­τι­κής Πο­λι­τι­κής. Η κα Λα­ου­ντού γί­νε­ται η δεύ­τε­ρη γυ­ναί­κα δή­μαρ­χος Δω­δε­κα­νή­σου στην πα­ρού­σα αυ­το­διοι­κη­τι­κή θη­τεία, η οποία εξε­λέ­γη σε ψη­φο­φο­ρία του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Λει­ψών. Ως τη λήξη της σχο­λι­κής χρο­νιάς και μέχρι την ημέρα που ανα­δεί­χθη­κε δή­μαρ­χος, υπη­ρε­τού­σε ως ανα­πλη­ρώ­τρια στο Γε­νι­κό Λύ­κειο Καλ­λί­πο­λης στον Πει­ραιά. Σή­με­ρα μι­λά­ει στη «δ» για τους στό­χους της, για την υγεία, τις συ­γκοι­νω­νί­ες, την παι­δεία, την δια­σφά­λι­ση των υδά­τι­νων πόρων κ.λπ., την άρι­στη συ­νερ­γα­σία της με τον προ­κά­το­χό της Φ. Μάγγο, αλλά και την με­γά­λη της αγάπη για το νησί της.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Δή­μαρ­χε, ποια ήταν τα πρώτα συ­ναι­σθή­μα­τά σας όταν ανα­λά­βα­τε το αξί­ω­μα, γιατί από την ψη­φο­φο­ρία απο­δεί­χθη­κε ότι είχαν όλοι συμ­φω­νή­σει στο πρό­σω­πο σας;

Η πρώτη σκέψη που έκανα κα. Πα­μπρή, ήταν ότι η εμπι­στο­σύ­νη των αν­θρώ­πων δεν είναι ποτέ δε­δο­μέ­νη. Είναι κάτι που κερ­δί­ζε­ται και, κυ­ρί­ως, κάτι που πρέ­πει να τιμάς κα­θη­με­ρι­νά. Ένιω­σα βαθιά συ­γκί­νη­ση, αλλά ταυ­τό­χρο­να και ένα πολύ με­γά­λο αί­σθη­μα ευ­θύ­νης. Δεν είδα αυτή τη στιγ­μή ως μια προ­σω­πι­κή επι­τυ­χία. Την είδα ως μια συλ­λο­γι­κή αρχή και ως μια με­γά­λη ευ­θύ­νη απέ­να­ντι στους αν­θρώ­πους που με εμπι­στεύ­τη­καν. Ίσως η ηλι­κία μου και η δια­φο­ρε­τι­κή δια­δρο­μή μου να δη­μιουρ­γούν την προσ­δο­κία μιας νέας μα­τιάς στα πράγ­μα­τα. Το αντι­λαμ­βά­νο­μαι και το θεωρώ ιδιαί­τε­ρη τιμή. Πι­στεύω ότι η ανα­νέ­ω­ση δεν ση­μαί­νει ρήξη με το πα­ρελ­θόν, αλλά συ­νέ­χεια με νέες ιδέες, με αξιο­ποί­η­ση της εμπει­ρί­ας όσων προη­γή­θη­καν και με διά­θε­ση να δη­μιουρ­γή­σου­με το μέλ­λον. Είμαι ένας άν­θρω­πος που αγαπά βαθιά τον τόπο του και επέ­λε­ξε συ­νει­δη­τά να επι­στρέ­ψει και να προ­σφέ­ρει. Δεν μπήκα στην αυ­το­διοί­κη­ση για τους τί­τλους. Μπήκα γιατί πι­στεύω ότι οι μι­κρές κοι­νω­νί­ες έχουν τε­ρά­στιες δυ­να­τό­τη­τες όταν υπάρ­χουν σχέ­διο, όραμα, συ­νερ­γα­σία και άν­θρω­ποι που είναι απο­φα­σι­σμέ­νοι να δου­λέ­ψουν κα­θη­με­ρι­νά για το κοινό καλό. Θέλω οι συ­μπο­λί­τες μου να αι­σθά­νο­νται ότι η πόρτα του Δη­μαρ­χεί­ου είναι πάντα ανοι­χτή και ότι ο δή­μαρ­χος βρί­σκε­ται δίπλα τους στις εύ­κο­λες, αλλά κυ­ρί­ως στις δύ­σκο­λες στιγ­μές.

• Ποια έργα θε­ω­ρεί­τε κα. Λα­ου­ντού ότι έχουν προ­χω­ρή­σει ικα­νο­ποι­η­τι­κά και ποια χρειά­ζο­νται επι­τά­χυν­ση στους Λει­ψούς;

Θα ήταν άδικο να μη σταθώ πρώτα στον προ­κά­το­χό μου. Ο τ. δή­μαρ­χος, Φώτης Μάγ­γος, υπήρ­ξε ένας από τους πιο επι­τυ­χη­μέ­νους δη­μάρ­χους που γνώ­ρι­σαν οι Λει­ψοί και αφή­νει πίσω του μια πολύ ση­μα­ντι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη. Πα­ρα­λαμ­βά­νου­με έναν Δήμο με ένα με­γά­λο χαρ­το­φυ­λά­κιο έργων σε εξέ­λι­ξη, απο­τέ­λε­σμα συ­στη­μα­τι­κής δου­λειάς και σω­στού σχε­δια­σμού. Για μένα αυτό δεν είναι μόνο μια πο­λύ­τι­μη κλη­ρο­νο­μιά· είναι και μια με­γά­λη ευ­θύ­νη. Δε­σμεύ­ο­μαι ότι αυτά τα έργα θα ολο­κλη­ρω­θούν με συ­νέ­πεια και ότι θα συ­νε­χί­σου­με να διεκ­δι­κού­με ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρα για τον τόπο μας. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια οι Λει­ψοί έχουν αλ­λά­ξει ση­μα­ντι­κά. Έχουν υλο­ποι­η­θεί και συ­νε­χί­ζουν να υλο­ποιού­νται με­γά­λα έργα που αφο­ρούν στην ύδρευ­ση, στις βα­σι­κές υπο­δο­μές, στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών και στη συ­νο­λι­κή ανα­βάθ­μι­ση του νη­σιού. Πρό­κει­ται για πα­ρεμ­βά­σεις που βελ­τιώ­νουν ου­σια­στι­κά την ποιό­τη­τα ζωής των κα­τοί­κων και ενι­σχύ­ουν τις προ­ο­πτι­κές ανά­πτυ­ξης. Πι­στεύω ότι, ανα­λο­γι­κά με το μέ­γε­θός μας, οι Λει­ψοί βρί­σκο­νται σή­με­ρα σε ένα ιδιαί­τε­ρα προ­χω­ρη­μέ­νο επί­πε­δο σε πολ­λούς το­μείς και αυτό είναι κάτι που μας κάνει όλους πε­ρή­φα­νους. Πάνω σε αυτή τη γερή βάση κα­λού­μα­στε τώρα να κά­νου­με το επό­με­νο βήμα. Η δική μου επι­θυ­μία είναι, πα­ράλ­λη­λα με την ολο­κλή­ρω­ση των ση­μα­ντι­κών έργων που βρί­σκο­νται σε εξέ­λι­ξη, να δώ­σου­με ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη έμ­φα­ση στην υγεία, στην παι­δεία και στη στε­λέ­χω­ση των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών. Για ένα μικρό ακρι­τι­κό νησί, η πα­ρου­σία για­τρών, εκ­παι­δευ­τι­κών, νο­ση­λευ­τών και επαρ­κούς προ­σω­πι­κού στις δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες δεν απο­τε­λεί απλώς μια διοι­κη­τι­κή ανά­γκη· απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για να μπο­ρεί ο τόπος να ανα­πτύσ­σε­ται και οι άν­θρω­ποί του να αι­σθά­νο­νται ασφά­λεια και προ­ο­πτι­κή. Τα έργα είναι η βάση της ανά­πτυ­ξης. Οι άν­θρω­ποι είναι ο σκο­πός της. Αυτή είναι η φι­λο­σο­φία με την οποία θέλω να πο­ρευ­τού­με τα επό­με­να χρό­νια.

• Ποιες είναι οι με­γα­λύ­τε­ρες προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζουν σή­με­ρα οι Λει­ψοί;

Οι προ­κλή­σεις κα. Πα­μπρή, για ένα ακρι­τι­κό νησί είναι πολ­λές και κα­θη­με­ρι­νές. Είναι η δια­σφά­λι­ση των υδά­τι­νων πόρων, η στε­λέ­χω­ση των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών, η υγεία, η εκ­παί­δευ­ση, οι συ­γκοι­νω­νί­ες και η ακτο­πλοϊ­κή σύν­δε­ση. Είναι ζη­τή­μα­τα που για κά­ποιον στην ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα μπο­ρεί να θε­ω­ρού­νται αυ­το­νό­η­τα, αλλά για εμάς απαι­τούν συ­νε­χή σχε­δια­σμό, επι­μο­νή και διαρ­κή διεκ­δί­κη­ση. Ένα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα είναι το νερό. Σή­με­ρα οι Λει­ψοί δια­θέ­τουν σύγ­χρο­νη μο­νά­δα αφα­λά­τω­σης και δεν αντι­με­τω­πί­ζουν πρό­βλη­μα επάρ­κειας, ακόμη και κατά τους θε­ρι­νούς μήνες. Ωστό­σο, δεν επα­να­παυό­μα­στε. Η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, η αυ­ξα­νό­με­νη του­ρι­στι­κή κί­νη­ση και οι ανά­γκες του αύριο, μάς οδη­γούν στην εγκα­τά­στα­ση μίας ακόμη μο­νά­δας αφα­λά­τω­σης, ώστε να δια­σφα­λί­σου­με ότι το νησί μας θα συ­νε­χί­σει να είναι αυ­τάρ­κες και τα επό­με­να χρό­νια. Πι­στεύω βαθιά ότι η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση για έναν ακρι­τι­κό δή­μαρ­χο δεν είναι να δια­χει­ρί­ζε­ται τα προ­βλή­μα­τα της ημέ­ρας· είναι να προ­λαμ­βά­νει τα προ­βλή­μα­τα της επό­με­νης δε­κα­ε­τί­ας. Αυτή είναι και η αρχή που θα πρέ­πει να διέ­πει τη διοί­κη­ση των Λει­ψών, κατά την άποψη μου.

Από εκεί και πέρα, αν υπάρ­χει ένα ζή­τη­μα που με απα­σχο­λεί πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλο, αυτό είναι η υγεία. Για έναν κά­τοι­κο ενός μι­κρού νη­σιού, η αί­σθη­ση ασφά­λειας ξε­κι­νά από το να γνω­ρί­ζει ότι όταν χρεια­στεί ια­τρι­κή φρο­ντί­δα, αυτή θα είναι εκεί. Η επαρ­κής στε­λέ­χω­ση του ΠΠΙ με για­τρούς και νο­ση­λευ­τές απο­τε­λεί για μένα κο­ρυ­φαία προ­τε­ραιό­τη­τα και μια διαρ­κή διεκ­δί­κη­ση απέ­να­ντι στην Πο­λι­τεία. Το ίδιο ση­μα­ντι­κή είναι και η παι­δεία, αλλά και συ­νο­λι­κά η στε­λέ­χω­ση όλων των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών. Θέ­λου­με οι εκ­παι­δευ­τι­κοί, οι για­τροί, οι νο­ση­λευ­τές, οι δη­μό­σιοι λει­τουρ­γοί να επι­λέ­γουν τους Λει­ψούς και να έχουν πραγ­μα­τι­κά κί­νη­τρα να πα­ρα­μέ­νουν εδώ. Γιατί οι υπο­δο­μές από μόνες τους δεν αρ­κούν· χρειά­ζο­νται και οι άν­θρω­ποι που θα τις Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση είναι μία: να κρα­τή­σου­με το νησί μας ζω­ντα­νό. Να υπάρ­χουν παι­διά στα σχο­λεία, νέοι άν­θρω­ποι που θα επι­λέ­ξουν να μεί­νουν ή να επι­στρέ­ψουν, οι­κο­γέ­νειες που θα δη­μιουρ­γή­σουν το μέλ­λον τους εδώ και επαγ­γελ­μα­τί­ες που θα επεν­δύ­σουν στον τόπο τους. Αυτός είναι ο πιο ση­μα­ντι­κός δεί­κτης επι­τυ­χί­ας για κάθε δη­μο­τι­κή αρχή ενός μι­κρού ακρι­τι­κού νη­σιού.

Εξί­σου με­γά­λη πρό­κλη­ση είναι να δια­χει­ρι­στού­με με σύ­νε­ση την ανά­πτυ­ξη των Λει­ψών. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια και στο πλαί­σιο στο­χευ­μέ­νων ενερ­γειών, το νησί μας γνω­ρί­ζει ολο­έ­να και με­γα­λύ­τε­ρη ανα­γνώ­ρι­ση, κάτι που μας χα­ρο­ποιεί ιδιαί­τε­ρα. Όμως η ανά­πτυ­ξη για εμάς δεν είναι αυ­το­σκο­πός. Θέ­λου­με να είναι ελεγ­χό­με­νη, ισορ­ρο­πη­μέ­νη και από­λυ­τα εναρ­μο­νι­σμέ­νη με το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον, την το­πι­κή κουλ­τού­ρα, τον παλμό της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας και την αυ­θε­ντι­κό­τη­τα του τόπου μας. Πα­ράλ­λη­λα, πι­στεύω ότι έχει έρθει η ώρα να δούμε τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα με μια πιο σύγ­χρο­νη ματιά. Δεν μπο­ρούν όλοι οι νόμοι και όλες οι διοι­κη­τι­κές απαι­τή­σεις να εφαρ­μό­ζο­νται ορι­ζό­ντια είτε είναι ένας με­γά­λος αστι­κός δήμος, είτε ένας μι­κρός ακρι­τι­κός δήμος, όπως οι Λει­ψοί. Οι δυ­να­τό­τη­τες, οι ανά­γκες και οι αντι­κει­με­νι­κές δυ­σκο­λί­ες είναι δια­φο­ρε­τι­κές και αυτό πρέ­πει να απο­τυ­πώ­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο και στη νο­μο­θε­σία. Δεν ζη­τά­με ευ­νοϊ­κή με­τα­χεί­ρι­ση· ζη­τά­με δί­καιη με­τα­χεί­ρι­ση, ώστε να μπο­ρού­με να προ­σφέ­ρου­με στους κα­τοί­κους μας υπη­ρε­σί­ες αντί­στοι­χες με εκεί­νες που απο­λαμ­βά­νει κάθε πο­λί­της της χώρας, ανε­ξάρ­τη­τα από το πού επέ­λε­ξε να ζει. Όσο οι άν­θρω­ποι συ­νε­χί­ζουν να επι­λέ­γουν να ζουν, να δη­μιουρ­γούν και να ονει­ρεύ­ο­νται στους Λει­ψούς, θα ξέ­ρου­με ότι κι­νού­μα­στε προς τη σωστή κα­τεύ­θυν­ση.

• Τι σας έχει δι­δά­ξει κα Λα­ου­ντού η εκ­παι­δευ­τι­κή σας πο­ρεία που θα αξιο­ποι­ή­σε­τε ως δή­μαρ­χος;

Η εκ­παί­δευ­ση δεν είναι απλώς το επάγ­γελ­μά μου. Είναι το λει­τούρ­γη­μά μου και ένα πολύ με­γά­λο κομ­μά­τι της ζωής μου. Μέχρι πριν ένα μήνα, είχα την τύχη να βρί­σκο­μαι κα­θη­με­ρι­νά μέσα στην τάξη, δίπλα σε παι­διά με δια­φο­ρε­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες, δια­φο­ρε­τι­κές ανά­γκες και δια­φο­ρε­τι­κά όνει­ρα. Αυτή η εμπει­ρία σε αλ­λά­ζει ως άν­θρω­πο. Σε μα­θαί­νει πρώτα να ακούς και μετά να μιλάς. Να κα­τα­νο­είς πριν κρί­νεις. Να ανα­ζη­τάς λύ­σεις, αντί να στέ­κε­σαι στα προ­βλή­μα­τα. Η παι­δεία δεν με­τα­δί­δει μόνο γνώ­σεις. Δια­μορ­φώ­νει χα­ρα­κτή­ρες. Η ενα­σχό­λη­σή μου με την ει­δι­κή αγωγή με δί­δα­ξε ίσως το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο μά­θη­μα: Ότι πίσω από κάθε ανά­γκη υπάρ­χει ένας άν­θρω­πος και πίσω από κάθε δυ­σκο­λία, υπάρ­χει μια δυ­να­τό­τη­τα που μπο­ρεί να ανα­δει­χθεί. Με έκανε να βλέπω πέρα από αριθ­μούς, έγ­γρα­φα και δια­δι­κα­σί­ες. Να ανα­ζη­τώ την ουσία και να θυ­μά­μαι ότι κάθε από­φα­ση που λαμ­βά­νε­ται έχει αντί­κτυ­πο στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα κά­ποιου αν­θρώ­που. Και πι­στεύω ότι αυτή είναι μια πο­λύ­τι­μη οπτι­κή για την αυ­το­διοί­κη­ση.

• Ποιο είναι το όραμά σας για τους Λει­ψούς τα επό­με­να χρό­νια;

Το όραμά μου για τους Λει­ψούς είναι ένα όραμα συ­νέ­χειας, εξέ­λι­ξης και ισορ­ρο­πί­ας. Πι­στεύω βαθιά ότι κα­νέ­νας τόπος δεν ξε­κι­νά από το μηδέν. Κάθε γενιά πα­ρα­λαμ­βά­νει μια πα­ρα­κα­τα­θή­κη από εκεί­νους που προη­γή­θη­καν και οφεί­λει να την προ­στα­τεύ­σει, να την εμπλου­τί­σει και να την πα­ρα­δώ­σει ακόμη πιο δυ­να­τή στις επό­με­νες γε­νιές. Οι Λει­ψοί έχουν κάνει τα τε­λευ­ταία χρό­νια σπου­δαία βή­μα­τα προ­ό­δου. Έχουν δη­μιουρ­γη­θεί ση­μα­ντι­κές υπο­δο­μές, έχουν υλο­ποι­η­θεί έργα που βελ­τιώ­νουν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των κα­τοί­κων και έχει δια­μορ­φω­θεί μια ισχυ­ρή ταυ­τό­τη­τα για το νησί μας. Το δικό μας κα­θή­κον είναι να συ­νε­χί­σου­με αυτή την πο­ρεία με σχέ­διο, συ­νέ­πεια και ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη προ­σπά­θεια. Θέλω να συ­νε­χί­σουν να απο­τε­λούν ένα νησί πρό­τυ­πο: Ένα νησί σύγ­χρο­νο, λει­τουρ­γι­κό, εξω­στρε­φές και φι­λι­κό προς τους κα­τοί­κους του, χωρίς όμως να χάσει ποτέ αυτό που το κάνει μο­να­δι­κό. Μέ­λη­μα μας πρέ­πει να είναι η ενί­σχυ­ση των πα­ρα­γω­γι­κών πυ­λώ­νων, με ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στην ανά­πτυ­ξη του πρω­το­γε­νούς τομέα. Η γε­ωρ­γία, η κτη­νο­τρο­φία, η αλιεία και η ανά­δει­ξη των ποιο­τι­κών το­πι­κών προ­ϊ­ό­ντων απο­τε­λούν κομ­μά­τια της ταυ­τό­τη­τας των Λει­ψών και μπο­ρούν να συμ­βά­λουν ου­σια­στι­κά στην οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη και στη δη­μιουρ­γία νέων ευ­και­ριών για τους κα­τοί­κους μας. Πα­ράλ­λη­λα, πι­στεύω βαθιά ότι η ανά­πτυ­ξη πρέ­πει να έχει μέτρο και κα­τεύ­θυν­ση. Η επι­τυ­χία μας δεν θα είναι να γί­νου­με κάτι άλλο, αλλά να εξε­λι­χθού­με πα­ρα­μέ­νο­ντας αυτό που εί­μα­στε. Θέ­λου­με μια ελεγ­χό­με­νη και βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη, που θα σέ­βε­ται το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Θέ­λου­με έναν ποιο­τι­κό του­ρι­σμό. Θέ­λου­με μια ισχυ­ρή το­πι­κή οι­κο­νο­μία και μια κοι­νω­νία που θα εξε­λίσ­σε­ται χωρίς να χάνει την ψυχή της.

• Τι θα λέ­γα­τε στους νέους αν­θρώ­πους του νη­σιού για να πα­ρα­μεί­νουν ή να επι­στρέ­ψουν στους Λει­ψούς;

Θα τους έλεγα πρώτα απ’ όλα να τολ­μή­σουν να ονει­ρευ­τούν. Να μορ­φω­θούν, να τα­ξι­δέ­ψουν, να γνω­ρί­σουν τον κόσμο, να απο­κτή­σουν εμπει­ρί­ες και εφό­δια. Το να φύγει κά­ποιος από έναν μικρό τόπο για να ανα­ζη­τή­σει νέες γνώ­σεις και ευ­και­ρί­ες δεν είναι απο­μά­κρυν­ση από τις ρίζες του. Αντί­θε­τα, πολ­λές φορές είναι ο τρό­πος για να επι­στρέ­ψει πιο δυ­να­τός και πιο έτοι­μος να προ­σφέ­ρει. Το λέω αυτό και από προ­σω­πι­κή εμπει­ρία. Ένα νησί δεν είναι μόνο οι δρό­μοι, τα κτή­ρια ή οι υπο­δο­μές του. Είναι κυ­ρί­ως οι άν­θρω­ποί του, και ιδιαί­τε­ρα οι νέες γε­νιές που θα γρά­ψουν το επό­με­νο κε­φά­λαιο της ιστο­ρί­ας του. Ταυ­τό­χρο­να, ως δη­μο­τι­κή αρχή έχου­με ευ­θύ­νη να δη­μιουρ­γή­σου­με τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε οι νέοι να μπο­ρούν πραγ­μα­τι­κά να επι­λέ­ξουν να μεί­νουν. Δεν αρκεί να τους ζη­τά­με να επι­στρέ­ψουν. Πρέ­πει να τους προ­σφέ­ρου­με ένα πε­ρι­βάλ­λον με κα­λύ­τε­ρες υπη­ρε­σί­ες, ποιο­τι­κή εκ­παί­δευ­ση, πρό­σβα­ση στην υγεία, δυ­να­τό­τη­τες επαγ­γελ­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και μια κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα που να αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανά­γκες τους. Ο στό­χος μας δεν είναι ένας τόπος που κρατά τους νέους πίσω από υπο­χρέ­ω­ση. Είναι ένας τόπος που τους κάνει να θέ­λουν να επι­στρέ­ψουν από επι­λο­γή. Ένας τόπος που θα μπο­ρούν να δη­μιουρ­γή­σουν οι­κο­γέ­νεια, να ανα­πτύ­ξουν τις ιδέες τους και να αι­σθά­νο­νται ότι το μέλ­λον τους μπο­ρεί να βρί­σκε­ται εδώ.

• Η του­ρι­στι­κή σεζόν πώς εξε­λίσ­σε­ται στο νησί;

Από την αρχή της χρο­νιάς, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη το ευ­ρύ­τε­ρο διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον και τις εξε­λί­ξεις που δια­μορ­φώ­νο­νταν στην πα­γκό­σμια σκηνή, με τις γε­ω­πο­λι­τι­κές εντά­σεις και τις πο­λε­μι­κές συ­γκρού­σεις που δη­μιούρ­γη­σαν ένα κλίμα αβε­βαιό­τη­τας και προ­βλη­μα­τι­σμού διε­θνώς, ήμα­σταν ιδιαί­τε­ρα συ­γκρα­τη­μέ­νοι στις εκτι­μή­σεις μας για την του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο. Γνω­ρί­ζα­με ότι τέ­τοιες συν­θή­κες μπο­ρούν να επη­ρε­ά­σουν τη διά­θε­ση και τη δυ­να­τό­τη­τα των αν­θρώ­πων να τα­ξι­δέ­ψουν. Αυτή η συ­γκρα­τη­μέ­νη προ­σέγ­γι­ση επι­βε­βαιώ­θη­κε κατά τους πρώ­τους μήνες του κα­λο­και­ριού. Εί­χα­με επι­σκέ­πτες στο νησί, η του­ρι­στι­κή κί­νη­ση υπήρ­χε, όμως δεν ήταν στα επί­πε­δα που θα πε­ρι­μέ­να­με σε μια δια­φο­ρε­τι­κή διε­θνή συ­γκυ­ρία, ούτε αντί­στοι­χη με ορι­σμέ­νες προη­γού­με­νες χρο­νιές. Ωστό­σο, στα­δια­κά η ει­κό­να αλ­λά­ζει. Τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες βλέ­που­με ση­μα­ντι­κή ενί­σχυ­ση της κί­νη­σης, η επι­σκε­ψι­μό­τη­τα αυ­ξά­νε­ται και πλέον μπο­ρού­με να βλέ­που­με με με­γα­λύ­τε­ρη αι­σιο­δο­ξία τη συ­νέ­χεια της κα­λο­και­ρι­νής πε­ριό­δου. Οι Λει­ψοί, όμως, δεν αντα­γω­νί­ζο­νται άλ­λους προ­ο­ρι­σμούς με βάση τους αριθ­μούς.

Η με­γα­λύ­τε­ρη δύ­να­μή μας είναι η ποιό­τη­τα της εμπει­ρί­ας που προ­σφέ­ρου­με. Όποιος έρ­χε­ται εδώ ανα­ζη­τά κάτι δια­φο­ρε­τι­κό: ηρε­μία, αυ­θε­ντι­κό­τη­τα, κα­θα­ρές θά­λασ­σες, όμορ­φες πα­ρα­λί­ες χωρίς υπερ­βο­λές, καλό φα­γη­τό, αν­θρώ­πι­νη φι­λο­ξε­νία και την αί­σθη­ση ότι για λίγες ημέ­ρες γί­νε­ται μέλος της το­πι­κής μας κοι­νω­νί­ας. Αυτό είναι το με­γά­λο συ­γκρι­τι­κό μας πλε­ο­νέ­κτη­μα. Οι επι­σκέ­πτες δεν έρ­χο­νται μόνο για να δουν έναν όμορ­φο τόπο. Έρ­χο­νται για να ζή­σουν μια εμπει­ρία. Και είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό ότι πολ­λοί από αυ­τούς επι­στρέ­φουν κάθε χρόνο. Αυτό ση­μαί­νει ότι κάτι κά­νου­με σωστά. Πα­ράλ­λη­λα, η διε­θνής και η εγ­χώ­ρια προ­βο­λή που έχει γνω­ρί­σει τα τε­λευ­ταία χρό­νια το νησί μας – σε με­γά­λο βαθμό με πρω­το­βου­λί­ες του Δήμου, με σύ­στη­μα και πλάνο – έχει συμ­βά­λει ώστε οι Λει­ψοί να γί­νο­νται γνω­στοί σε αν­θρώ­πους που ανα­ζη­τούν έναν δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο δια­κο­πών, πιο αυ­θε­ντι­κό, πιο ήρεμο και πιο κοντά στη φύση και τον άν­θρω­πο. Την ίδια στιγ­μή, πρέ­πει να βλέ­που­με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με υπευ­θυ­νό­τη­τα. Ο του­ρι­σμός απο­τε­λεί σή­με­ρα τον βα­σι­κό πυ­λώ­να της οι­κο­νο­μί­ας των Λει­ψών. Ωστό­σο, είναι ένας το­μέ­ας δυ­να­μι­κός και ευ­με­τά­βλη­τος, που επη­ρε­ά­ζε­ται από πα­ρα­μέ­τρους οι οποί­οι πολ­λές φορές ξε­περ­νούν τα όρια ενός μι­κρού νη­σιού. Η φε­τι­νή χρο­νιά μάς υπεν­θυ­μί­ζει ακρι­βώς αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Αυτό που μπο­ρού­με να κά­νου­με εμείς είναι να συ­νε­χί­σου­με να επεν­δύ­ου­με στην ποιό­τη­τα, στις υπο­δο­μές, στη φι­λο­ξε­νία και στη μο­να­δι­κή εμπει­ρία που προ­σφέ­ρουν οι Λει­ψοί. Η δική μας ευ­θύ­νη είναι να δια­χει­ρι­στού­με αυτή την ανά­πτυ­ξη με σο­βα­ρό­τη­τα και όραμα. Γιατί η με­γα­λύ­τε­ρη πε­ριου­σία των Λει­ψών δεν είναι μόνο το φυ­σι­κό τους κάλ­λος. Είναι η αυ­θε­ντι­κό­τη­τά τους, η ποιό­τη­τα ζωής και η μο­να­δι­κή σχέση αν­θρώ­που και τόπου. Και αυτή είναι μια κλη­ρο­νο­μιά που έχου­με χρέος να δια­φυ­λά­ξου­με. λει­τουρ­γή­σουν.