Ακυρώθηκε κατάσχεση ακινήτου στη Ρόδο επειδή η εταιρεία διαχείρισης δεν διευκρίνισε για ποια οφειλή την επέβαλε

Ενα ζευγάρι που είδε το ακίνητό του να οδη­γεί­ται σε ανα­γκα­στικό πλει­στη­ρια­σμό την 1η Ιουλίου 2026 κατά­φερε να ανα­τρέ­ψει τη δια­δι­κα­σία στο τελευ­ταίο στάδιο, βρί­σκο­ντας δίκιο σε ένα σημείο που συχνά περνά απα­ρα­τή­ρητο: τον τρόπο με τον οποίο η επι­σπεύ­δουσα εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων προσ­διό­ρισε το ποσό για το οποίο επέβαλε την κατά­σχεση. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η ασάφεια αυτή ήταν αρκετή για να κατα­στή­σει άκυρη ολό­κληρη την πράξη εκτέ­λε­σης.

Η υπόθεση εκδι­κά­στηκε ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου. Αντι­κεί­μενό της ήταν ανακοπή κατά της εκτέ­λε­σης, την οποία κατέ­θεσε ένα ζευγάρι, ημε­δα­πός και ημεδαπή, κάτοι­κοι Ρόδου, κατά εται­ρείας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων από δάνεια και πιστώ­σεις, η οποία ενερ­γούσε ως δια­χει­ρί­στρια των απαι­τή­σεων εται­ρείας ειδικού σκοπού με έδρα την Ιρλαν­δία.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», οι ανα­κό­πτο­ντες ζητού­σαν να ακυ­ρω­θεί η έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης ακι­νή­του, που είχε συντα­χθεί στις 24 Νοεμ­βρίου 2025 από δικα­στικό επι­με­λητή του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, καθώς και η σχετική περί­ληψη, βάσει των οποίων είχε δρο­μο­λο­γη­θεί δημό­σιος ανα­γκα­στι­κός ηλε­κτρο­νι­κός πλει­στη­ρια­σμός ανοι­κτού πλειο­δο­τι­κού τύπου για την 1 Ιουλίου 2026. Παράλ­ληλα, ζητού­σαν να επι­βλη­θούν τα δικα­στικά έξοδα σε βάρος της αντί­δι­κης πλευράς.

Τους ανα­κό­πτο­ντες εκπρο­σώ­πησε ο πλη­ρε­ξού­σιος δικη­γό­ρος κ. Φώτιος Ρωμαίος.

Το κεντρικό επι­χεί­ρημα της πλευράς που προ­σέ­φυγε εστίαζε στο ποσό της κατά­σχε­σης. Όπως υπο­στή­ρι­ξαν οι ανα­κό­πτο­ντες, στην προ­σβαλ­λό­μενη έκθεση είχε επι­βλη­θεί κατά­σχεση επί του ακι­νή­του για το ποσό των 50.000 ευρώ και μόνο, με ρητή σημεί­ωση ότι αυτό γινόταν προς περιο­ρι­σμό των εξόδων εκτε­λέ­σεως της επι­σπεύ­δου­σας. Η εται­ρεία δια­τη­ρούσε ταυ­τό­χρονα ρητή επι­φύ­λαξη για την είσπραξη του υπο­λοί­που του επι­τα­χθέ­ντος ποσού, εντόκως και μέχρι την πλήρη εξό­φληση, με άλλη ανα­γκα­στική εκτέ­λεση ή με αναγ­γε­λία στον ίδιο ή σε άλλο πλει­στη­ρια­σμό.

Το πρό­βλημα, κατά τους ανα­κό­πτο­ντες, ήταν ότι αυτός ο περιο­ρι­σμός δεν απο­σα­φή­νιζε σε τι ακριβώς συνί­στατο. Με δεδο­μένο ότι το συνο­λικά επι­τα­χθέν ποσό με την επιταγή έφτανε τις 191.266,53 ευρώ, η αναφορά στο ποσό των 50.000 ευρώ άφηνε ανοιχτό το ερώτημα αν αυτό αφο­ρούσε μέρος του κεφα­λαίου, τόκους, τόκους υπε­ρη­με­ρίας, κεφα­λαιο­ποι­η­μέ­νους τόκους, έξοδα ή κάποιον συν­δυα­σμό τους. Όπως υπο­στή­ρι­ξαν, το ποσό της κατά­σχε­σης δεν ταυ­τι­ζό­ταν με κανένα από τα επι­μέ­ρους κον­δύ­λια, ούτε υπήρχε αίτημα για κατά ποσοστό επι­δί­καση του καθενός.

Η συνέ­πεια, δια­τεί­νο­νταν, ήταν ουσια­στική και όχι τυπική. Από τη στιγμή που δεν προσ­διο­ρι­ζό­ταν ποια ακριβώς απαί­τηση καλού­νταν να εξο­φλή­σουν, δεν μπο­ρού­σαν να γνω­ρί­ζουν ποια οφεί­λουν και ποια δικαιού­νται να αμφι­σβη­τή­σουν. Και επειδή οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις γένεσης, τοκο­φο­ρίας και παρα­γρα­φής δια­φέ­ρουν ανάλογα με το είδος κάθε κον­δυ­λίου, η σύγχυση αυτή έπληττε ευθέως τη δυνα­τό­τητά τους να αμυν­θούν.

Το δικα­στή­ριο έκανε δεκτό το επι­χεί­ρημα. Δέχθηκε ότι ο πρώτος λόγος της ανα­κο­πής ήταν νόμιμος και ουσια­στικά βάσιμος, κατα­λή­γο­ντας ότι ο αόρι­στος αυτός περιο­ρι­σμός μετέ­τρεψε στην ουσία την παροχή σε ανεκ­κα­θά­ρι­στη.

Στο σκε­πτικό του τονί­ζε­ται ότι ο περιο­ρι­σμός της κατά­σχε­σης σε μικρό­τερο ποσό δεν καθιστά από μόνος του ανεκ­κα­θά­ρι­στη την απαί­τηση. Στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση όμως, καθώς η επι­σπεύ­δουσα χαρα­κτή­ριζε στην έκθεση το σύνολο των ποσών ως «επι­τα­χθέν ποσό» και στη συνέ­χεια περιό­ριζε την απαί­τησή της χωρίς να διευ­κρι­νί­ζει αν αυτό αφο­ρούσε κεφά­λαιο, τόκους ή έξοδα, καθί­στατο ασαφές για ποιο κον­δύ­λιο διε­νερ­γείτο πλέον η εκτέ­λεση. Έτσι, σύμφωνα με την απόφαση, έμενε απροσ­διό­ρι­στο το ακριβές ποσό που έπρεπε να ανα­φέ­ρε­ται κατά τις οικείες δια­τά­ξεις και για το οποίο γινόταν η κατά­σχεση.

Η κρίση αυτή στη­ρί­χθηκε στην αρχή ότι ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θεση για την εγκυ­ρό­τητα της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης είναι ο πλήρης προσ­διο­ρι­σμός, στον ίδιο τον εκτε­λε­στό τίτλο, της έκτασης, του είδους και του περιε­χο­μέ­νου της αξίωσης που ενσω­μα­τώ­νει. Προ­ϋ­πό­θεση που, όπως σημειώ­θηκε, δεν πλη­ρού­ται όταν δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται αν ο περιο­ρι­σμός αφορά το κεφά­λαιο ή κάποιο άλλο κον­δύ­λιο. Επί του σημείου αυτού, το δικα­στή­ριο παρέ­πεμψε και σε πρό­σφατη νομο­λο­γία του Αρείου Πάγου.

Με την παρα­δοχή του βάσιμου λόγου της ανα­κο­πής, το δικα­στή­ριο ακύρωσε την έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης της 24 Νοεμ­βρίου 2025 και τη σχετική με αυτή περί­ληψη.

Πρα­κτικά, η ακύρωση της κατά­σχε­σης σημαί­νει ότι η βάση πάνω στην οποία στη­ρι­ζό­ταν ο πλει­στη­ρια­σμός της 1 Ιουλίου 2026 καταρ­ρέει, αφού η περί­ληψη που τον προ­κή­ρυσσε ακο­λου­θεί την τύχη της πράξης από την οποία απορ­ρέει.