Ακυρώθηκε η κατάσχεση ακινήτου επειδή η διαταγή πληρωμής είχε εκδοθεί από αναρμόδιο δικαστήριο

Έναν δημόσιο αναγκαστικό πλειστηριασμό που είχε ήδη οριστεί ανέτρεψε στην πράξη η υπ’ αριθμ. 420/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, το οποίο, δικάζοντας κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, έκρινε ότι ο εκτελεστός τίτλος βάσει του οποίου είχε ξεκινήσει η διαδικασία πάσχει, καθώς προήλθε από δικαστήριο που δεν είχε την κατά τόπον αρμοδιότητα να τον εκδώσει. Η κρίση αυτή οδήγησε στην ακύρωση της κατασχετήριας έκθεσης που βάραινε το ακίνητο ημεδαπού δανειολήπτη.
Η αφετηρία της διαφοράς βρίσκεται σε διαταγή πληρωμής που είχε εκδοθεί το 2023 από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Με αυτήν ο δανειολήπτης υποχρεωνόταν να καταβάλει, βάσει σύμβασης στεγαστικού δανείου και των μεταγενέστερων τροποποιητικών της πράξεων, ποσό 111.580,64 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων.
Στη συνέχεια, αντίγραφο του πρώτου εκτελεστού απογράφου της διαταγής επιδόθηκε στον οφειλέτη με επιταγή προς εκτέλεση της 25ης Σεπτεμβρίου 2025, με την οποία αυτός επιτασσόταν να καταβάλει συνολικά 142.590,58 ευρώ, ποσό που περιελάμβανε κεφάλαιο, τόκους, δικαστική δαπάνη και έξοδα. Η διαχειρίστρια εταιρεία προχώρησε ακολούθως σε αναγκαστική κατάσχεση του ακινήτου, για ποσό 80.000 ευρώ, ενώ ο δημόσιος αναγκαστικός πλειστηριασμός είχε προσδιοριστεί για τις 22 Ιουλίου 2026.
Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη ο δανειολήπτης άσκησε ανακοπή, ζητώντας να ακυρωθούν η έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης και η επιταγή προς πληρωμή, καθώς και κάθε περαιτέρω πράξη εκτέλεσης που θα στηριζόταν στον ίδιο τίτλο.
Οι λόγοι που προέβαλε ο οφειλέτης
Στο δικόγραφό του ο ανακόπτων ανέπτυξε περισσότερους λόγους. Με τον πρώτο υποστήριζε ότι η εταιρεία που επέσπευσε την εκτέλεση, ενεργώντας ως διαχειρίστρια της απαίτησης, δεν νομιμοποιούνταν ενεργητικά να κινήσει τη διαδικασία, καθώς, όπως ισχυριζόταν, δεν είχε συγκοινοποιήσει με την επιταγή το σύνολο των εγγράφων που τεκμηριώνουν τη μεταβίβαση της οφειλής.
Με τρίτο, ωστόσο, λόγο, που τελικά αποδείχθηκε καθοριστικός, ο δανειολήπτης διατεινόταν ότι η αρχική διαταγή πληρωμής είχε εκδοθεί από κατά τόπον αναρμόδιο δικαστήριο. Όπως υποστήριζε, αρμόδια να επιληφθούν ήταν τα δικαστήρια του τόπου υπογραφής της δανειακής σύμβασης, και όχι το δικαστήριο της πρωτεύουσας που εξέδωσε τον τίτλο.
Το δικαστήριο υπενθύμισε ότι η έκδοση διαταγής πληρωμής από αναρμόδιο δικαστή συνιστά παραβίαση διαδικαστικής προϋπόθεσης και μπορεί να επιφέρει την ακύρωσή της, ανεξάρτητα από το αν τα στοιχεία της αναρμοδιότητας είχαν τεθεί υπόψη του δικαστή που την εξέδωσε ή του διέφυγαν.
Στην προκειμένη περίπτωση, το βάρος να αποδείξει ότι υφίστατο έγκυρη συμφωνία παρέκτασης υπέρ των δικαστηρίων της πρωτεύουσας έφερε η καθ’ ης η ανακοπή, η οποία, ως επισπεύδουσα, βρισκόταν δικονομικά στη θέση της ενάγουσας. Από τα στοιχεία που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου, ωστόσο, δεν προέκυψε τέτοια ρήτρα. Η διαχειρίστρια εταιρεία προσκόμισε μόνο τα νομιμοποιητικά της έγγραφα, χωρίς να καταθέσει κάποιο από τα στοιχεία που είχε λάβει υπόψη ο δικαστής για την έκδοση της διαταγής, ενώ υποστήριξε ότι η ερμηνεία των σχετικών όρων της σύμβασης αποτελεί αντικείμενο της άλλης, εκκρεμούς δίκης. Το επιχείρημα αυτό δεν έγινε δεκτό. Καθώς δεν αποδείχθηκε συμφωνία υπέρ των δικαστηρίων της πρωτεύουσας, το δικαστήριο έκρινε ότι η καθ’ ης δεν ανταποκρίθηκε στο βάρος απόδειξης της αρμοδιότητας του δικαστηρίου που εξέδωσε τον τίτλο, και δέχθηκε τον τρίτο λόγο ως ουσιαστικά βάσιμο.
Τον ανακόπτοντα δανειολήπτη εκπροσώπησε ο κ. Νικόλαος Μάριος Μουτσάκης