Στο εδώλιο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων του Δήμου Ρόδου για τον θάνατο 34χρονου μοτοσικλετιστή

• Ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια δια παρα­λεί­ψεως απο­δί­δε­ται στον αρμόδιο αντι­δή­μαρχο, υπό την ιδιό­τητά του, για δυστύ­χημα που κόστισε τη ζωή σε αλλο­δαπό οδηγό δικύ­κλου τον Νοέμ­βριο του 2024. Η υπόθεση επι­κε­ντρώ­νε­ται στην κατά­σταση παρά­κτιου πεζο­δρο­μίου της πόλης, με τον κατη­γο­ρού­μενο να απορ­ρί­πτει κάθε ευθύνη επι­κα­λού­με­νος τον χρόνο κατα­σκευής του έργου

Ενώπιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου παρα­πέμ­φθηκε ο αντι­δή­μαρ­χος της Διεύ­θυν­σης Τεχνι­κών Έργων και Υπο­δο­μών, Πολε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού και Πολε­ο­δο­μι­κών Εφαρ­μο­γών του Δήμου Ρόδου, κ. Σταύρος Τσού­βα­λης, κατη­γο­ρού­με­νος για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια δια παρα­λεί­ψεως. Η ευθύνη του απο­δί­δε­ται όχι ως φυσικού αυτουρ­γού στο τιμόνι, αλλά εξαι­τίας της θέσης που κατέχει και των αρμο­διο­τή­των που απορ­ρέ­ουν από αυτήν, σε σχέση με ένα δυστύ­χημα που στοί­χισε τη ζωή σε έναν άνθρωπο πάνω σε ένα παρα­λιακό δρόμο της Ρόδου.

Πρό­κει­ται για μια υπόθεση που μετα­το­πί­ζει το βάρος της ποι­νι­κής ευθύνης από το συμβάν καθαυτό προς το ζήτημα της συντή­ρη­σης και της ασφά­λειας των δημο­τι­κών υπο­δο­μών, ανοί­γο­ντας ένα ευρύ­τερο πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης γύρω από τα όρια της ευθύνης ενός αιρετού για κατα­σκευές που προ­ϋ­πήρ­χαν της θητείας του.

Η κατη­γο­ρία και η ιδιό­τητα του παρα­πε­μπό­με­νου

Ο κατη­γο­ρού­με­νος ανέλαβε τα συγκε­κρι­μένα καθή­κο­ντα στις 16 Ιουλίου 2024, δυνάμει απο­φά­σεων του Δημάρ­χου Ρόδου. Λίγους μήνες αργό­τερα, η αρμο­διό­τητά του επί των τεχνι­κών έργων και των υπο­δο­μών βρέθηκε στο επί­κε­ντρο της δικα­στι­κής έρευνας για το θανα­τη­φόρο τροχαίο. Η απο­δι­δό­μενη μορφή ευθύνης, η ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια δια παρα­λεί­ψεως, προ­ϋ­πο­θέ­τει την ύπαρξη ιδιαί­τε­ρης νομικής υπο­χρέ­ω­σης δράσης, την οποία ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να παρέ­λειψε, με απο­τέ­λε­σμα να επέλθει το μοιραίο.

Η προ­α­νά­κριση για τα ακριβή αίτια και τις συν­θή­κες του δυστυ­χή­μα­τος διε­νερ­γή­θηκε από τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες της τρο­χαίας, ενώ καθο­ρι­στικό ρόλο στη δια­μόρ­φωση της κατη­γο­ρίας φέρεται να δια­δρα­μά­τισε γνω­μο­δο­τική μελέτη πραγ­μα­το­γνώ­μονα. Όπως προ­κύ­πτει, η εστίαση του ελέγχου στρά­φηκε στην κατά­σταση και στα τεχνικά χαρα­κτη­ρι­στικά του πεζο­δρο­μίου στο σημείο του δυστυ­χή­μα­τος.

Το δυστύ­χημα στις πρώτες πρωινές ώρες

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «Δημο­κρα­τι­κής», το συμβάν σημειώ­θηκε τα ξημε­ρώ­ματα της 6ης Νοεμ­βρίου 2024, λίγο μετά τις 4.15, επί της Ακτής Μιαούλη στη Ρόδο. Δίκυκλη μοτο­σι­κλέτα, την οποία οδη­γούσε 34χρονος Αλβανός υπήκοος, εξε­τράπη της πορείας της και ανε­τράπη, κάτω από συν­θή­κες που χαρα­κτη­ρί­στη­καν αδιευ­κρί­νι­στες. Ο οδηγός τραυ­μα­τί­στηκε θανά­σιμα.

Τα ακριβή αίτια της εκτρο­πής παρέ­μει­ναν, σύμφωνα με τα στοι­χεία, αντι­κεί­μενο διε­ρεύ­νη­σης. Δεν απο­σα­φη­νί­στηκε στο πλαίσιο της έρευνας ο λόγος για τον οποίο ο οδηγός απώλεσε τον έλεγχο του δικύ­κλου, στοι­χείο που, όπως απο­δεί­χθηκε στη συνέ­χεια, απο­τέ­λεσε κομβικό σημείο αντι­πα­ρά­θε­σης ανάμεσα στην κατη­γο­ρία και την υπε­ρά­σπιση.

Η γνω­μο­δο­τική και το ύψος του κρα­σπέ­δου

Το βάρος της κατη­γο­ρίας φέρεται να στη­ρί­ζε­ται σε γνω­μο­δο­τική μελέτη που συντά­χθηκε στις 21 Δεκεμ­βρίου 2024, καθώς και σε συμπλη­ρω­μα­τική έκθεση που ακο­λού­θησε. Το πόρισμα του πραγ­μα­το­γνώ­μονα εστιά­ζει στο ύψος του κρα­σπέ­δου του πεζο­δρο­μίου, παρα­πέ­μπο­ντας σε υπουρ­γική απόφαση η οποία καθό­ρισε τις σχε­τι­κές προ­δια­γρα­φές από το έτος 1997.

Στον πυρήνα της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται, επο­μέ­νως, το ερώτημα κατά πόσον η δια­μόρ­φωση του παρά­κτιου πεζο­δρο­μίου αντα­πο­κρι­νό­ταν στις τεχνι­κές απαι­τή­σεις και κατά πόσον τυχόν από­κλιση συν­δέ­ε­ται αιτιω­δώς με την εκτροπή και την ανα­τροπή του δικύ­κλου.

Η γραμμή υπε­ρά­σπι­σης του κατη­γο­ρου­μέ­νου

Απο­λο­γού­με­νος, ο αντι­δή­μαρ­χος είχε απο­κρού­σει με συγκε­κρι­μένα επι­χει­ρή­ματα κάθε από­πειρα από­δο­σης ευθύνης. Όπως υπο­στή­ριξε, τα παρά­κτια πεζο­δρό­μια στην περιοχή της Ακτής Κανάρη κατα­σκευά­στη­καν κατά τα έτη 1993 και 1994, δηλαδή πριν από το 1997, οπότε και ανα­μορ­φώ­θη­καν οι σχε­τι­κές οδηγίες και προ­δια­γρα­φές, μεταξύ των οποίων και η αναφορά για το ύψος των κρα­σπέ­δων.

Με δεδο­μένο αυτό το χρονικό, δια­τεί­νε­ται ότι κατά τον χρόνο κατα­σκευής δεν ίσχυαν οι μετα­γε­νέ­στε­ρες τεχνι­κές προ­δια­γρα­φές που θεσπί­στη­καν αργό­τερα. Επι­κα­λού­με­νος δε την απουσία νομικής υπο­χρέ­ω­σης εκ των υστέρων συμ­μόρ­φω­σης παλαιό­τε­ρων τεχνι­κών έργων με νεό­τε­ρους κανόνες, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν μπορεί να του απο­δο­θεί ποινική ή αστική ευθύνη για τη μη μετα­γε­νέ­στερη τρο­πο­ποί­ηση ή ανα­κα­τα­σκευή των συγκε­κρι­μέ­νων πεζο­δρο­μίων.

Η υπε­ρά­σπιση στρέ­φε­ται και κατά της ίδιας της γνω­μο­δό­τη­σης, την οποία θεωρεί ότι εμφα­νί­ζει ουσιώ­δεις ελλεί­ψεις. Όπως ανα­φέ­ρει ο κατη­γο­ρού­με­νος, η μελέτη παρα­πέ­μπει σε προ­δια­γρα­φές που τέθηκαν μόλις από το 1997, χωρίς όμως να προσ­διο­ρί­ζει το έτος κατα­σκευής του πεζο­δρο­μίου, στοι­χείο που χαρα­κτη­ρί­ζει απα­ραί­τητο για τη θεμε­λί­ωση οποιασ­δή­ποτε ευθύνης. Παράλ­ληλα, υπο­στη­ρί­ζει ότι το πόρισμα δεν εξηγεί τους λόγους για τους οποίους ο οδηγός απώλεσε τον έλεγχο της μοτο­σι­κλέ­τας, ούτε συνε­κτιμά τα απο­τε­λέ­σματα της νεκρο­ψίας και νεκρο­το­μής, η οποία, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, δεν είχε ολο­κλη­ρω­θεί. Για τον λόγο αυτό, δια­τεί­νε­ται ότι δεν μπορεί να συνα­χθεί ασφαλές συμπέ­ρα­σμα και ζήτησε να μην απαγ­γελ­θεί σε βάρος του καμία κατη­γο­ρία.