Μάριος Κλωνάρης: «Η Ρόδος και τα άλλα νησιά πρέπει να γίνουν τόπος που οι γιατροί θα θέλουν να μείνουν»

Στην τε­λευ­ταία συ­νε­δρί­α­σή του, το Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο Νο­τί­ου Αι­γαί­ου έλαβε απο­φά­σεις για την ενί­σχυ­ση κι­νή­τρων ώστε να προ­σελ­κύ­σει για­τρούς και νο­ση­λευ­τές. Είναι προς τη σωστή κα­τεύ­θυν­ση οι ενέρ­γειες της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Αρχής;

Απο­λύ­τως. Όταν ένα πρό­βλη­μα έχει φτά­σει σε ση­μείο που απει­λεί ακόμη και την εύ­ρυθ­μη λει­τουρ­γία του συ­στή­μα­τος υγεί­ας στα νησιά, δεν μπο­ρού­με ούτε να πε­ρι­μέ­νου­με να λυθεί από μόνο του ούτε να θε­ω­ρού­με ότι αφορά απο­κλει­στι­κά στο Υπουρ­γείο Υγεί­ας ή στις διοι­κή­σεις των νο­σο­κο­μεί­ων.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κάνει ένα ση­μα­ντι­κό βήμα, γιατί ανα­γνω­ρί­ζει στην πράξη ότι η υγειο­νο­μι­κή θω­ρά­κι­ση των νη­σιών απο­τε­λεί συλ­λο­γι­κή ευ­θύ­νη.

Με την τε­λευ­ταία από­φα­σή της, ενι­σχύ­ει με το ποσό των 450 ευρώ συ­νο­λι­κά 43 αγρο­τι­κούς ια­τρούς, εκ των οποί­ων 23 υπη­ρε­τούν στα Δω­δε­κά­νη­σα, καθώς και 46 επι­κου­ρι­κούς ια­τρούς, εκ των οποί­ων 24 επί­σης στο νομό μας.

Πα­ράλ­λη­λα, με την ίδια από­φα­ση, ενι­σχύ­ο­νται με το ποσό των 300 ευρώ συ­νο­λι­κά 170 νο­ση­λευ­τές σε όλη την Πε­ρι­φέ­ρεια, καθώς και 30 πλη­ρώ­μα­τα ασθε­νο­φό­ρων του ΕΚΑΒ. Για τους νο­ση­λευ­τές, μά­λι­στα, υπάρ­χει ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον, καθώς 70 αφο­ρούν στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, και από 15 ξε­χω­ρι­στά στα νο­σο­κο­μεία Καρ­πά­θου, Κω, Κα­λύ­μνου και Λέρου.

Τα οι­κο­νο­μι­κά κί­νη­τρα ασφα­λώς δεν μπο­ρούν να απο­τε­λέ­σουν τη μο­να­δι­κή λύση. Είναι, όμως, ένα πολύ ση­μα­ντι­κό πρώτο βήμα, ώστε η πα­ρα­μο­νή ενός για­τρού ή ενός νο­ση­λευ­τή σε ένα νησί να γίνει πε­ρισ­σό­τε­ρο ελ­κυ­στι­κή.

Και πρέ­πει να δούμε την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα χωρίς ωραιο­ποι­ή­σεις. Δεν αρκεί να έχου­με ένα νο­σο­κο­μείο, ένα Κέ­ντρο Υγεί­ας ή ένα ασθε­νο­φό­ρο. Χρειά­ζο­νται άν­θρω­ποι για να τα λει­τουρ­γή­σουν. Χρειά­ζο­νται για­τροί, νο­ση­λευ­τές, δια­σώ­στες, οδη­γοί ασθε­νο­φό­ρων και όλο το απα­ραί­τη­το προ­σω­πι­κό που στη­ρί­ζει κα­θη­με­ρι­νά το σύ­στη­μα υγεί­ας.

Ιδιαί­τε­ρα για τη Ρόδο και τα με­γά­λα του­ρι­στι­κά νησιά, η ανά­γκη αυτή είναι ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη. Τους κα­λο­και­ρι­νούς μήνες ο πλη­θυ­σμός πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται, αυ­ξά­νο­νται τα πε­ρι­στα­τι­κά και οι ανά­γκες για επεί­γου­σα και νο­σο­κο­μεια­κή φρο­ντί­δα, ενώ την ίδια στιγ­μή το προ­σω­πι­κό κα­λεί­ται να αντα­πο­κρι­θεί σε έναν πολύ με­γα­λύ­τε­ρο φόρτο ερ­γα­σί­ας.

Άρα, το ζή­τη­μα δεν είναι μόνο «πώς θα φέ­ρου­με έναν για­τρό στη Ρόδο», αλλά και «πώς θα τον κρα­τή­σου­με στη Ρόδο».

Και για να γίνει αυτό, χρειά­ζε­ται ένα συ­νο­λι­κό πλέγ­μα κι­νή­τρων. Το οι­κο­νο­μι­κό βο­ή­θη­μα είναι ση­μα­ντι­κό, αλλά εξί­σου ση­μα­ντι­κά είναι η στέ­γα­ση, η δυ­να­τό­τη­τα με­τα­κί­νη­σης, η πρό­σβα­ση σε υπη­ρε­σί­ες, η υπο­στή­ρι­ξη της οι­κο­γέ­νειας, η ποιό­τη­τα ζωής και, βε­βαί­ως, οι συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας.

Ένας για­τρός ή ένας νο­ση­λευ­τής που έρ­χε­ται να ερ­γα­στεί σε ένα νησί με υψηλό κό­στος ζωής και ση­μα­ντι­κές δυ­σκο­λί­ες στη στέ­γα­ση, δεν αρκεί να αμεί­βε­ται λίγο κα­λύ­τε­ρα. Πρέ­πει να μπο­ρεί πραγ­μα­τι­κά να ζήσει και να ερ­γα­στεί με αξιο­πρέ­πεια.

Θα έλεγα, λοι­πόν, ότι χρειά­ζε­ται ένα «πα­κέ­το νη­σιω­τι­κής υγειο­νο­μι­κής θω­ρά­κι­σης», στο οποίο θα συμ­με­τέ­χουν η Πο­λι­τεία, η Πε­ρι­φέ­ρεια, οι Δήμοι, οι υγειο­νο­μι­κοί φο­ρείς, αλλά και η ίδια η το­πι­κή κοι­νω­νία.

Χρειά­ζε­ται συ­νερ­γα­σία όλων των πλευ­ρών, με συ­γκε­κρι­μέ­νο σχέ­διο, στα­θε­ρή χρη­μα­το­δό­τη­ση και μα­κρο­πρό­θε­σμη στρα­τη­γι­κή. Γιατί η υγειο­νο­μι­κή θω­ρά­κι­ση των νη­σιών δεν είναι μια πε­ρι­στα­σια­κή ανά­γκη. Είναι προ­ϋ­πό­θε­ση για την ασφά­λεια των κα­τοί­κων, των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των επι­σκε­πτών και, τε­λι­κά, για τη βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη των νη­σιών μας.

Την ίδια ώρα, ακού­σα­με τις επί­ση­μες εξαγ­γε­λί­ες από την Ένωση Ξε­νο­δό­χων Ρόδου που θα ενι­σχύ­σει με επί­σης οι­κο­νο­μι­κά κί­νη­τρα τους για­τρούς για να έρ­θουν στο νησί ενώ, στο ίδιο μήκος κύ­μα­τος κι­νή­θη­κε και ο Δήμος Ρόδου. Όλα αυτά μαζί μπο­ρούν να απο­τε­λέ­σουν εφαλ­τή­ριο για να έρ­θουν για­τροί;

Ναι, και θα έλεγα κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο, γιατί πρώτη φορά δη­μιουρ­γεί­ται ένα μέ­τω­πο γύρω από ένα κοινό πρό­βλη­μα.

Η Πε­ρι­φέ­ρεια δίνει κί­νη­τρα, ο Δήμος συμ­με­τέ­χει, η Ένωση Ξε­νο­δό­χων αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι η υγεία είναι προ­ϋ­πό­θε­ση και για τον του­ρι­σμό. Αυτό είναι πολύ ση­μα­ντι­κό.

Ο για­τρός που θα έρθει στη Ρόδο δεν πρέ­πει να αι­σθαν­θεί ότι έρ­χε­ται απλώς για να κα­λύ­ψει μια κενή θέση. Πρέ­πει να αι­σθαν­θεί ότι η Ρόδος τον θέλει, τον στη­ρί­ζει και δη­μιουρ­γεί συν­θή­κες για να μεί­νει.

Και εδώ βρί­σκε­ται το με­γά­λο στοί­χη­μα.

Γιατί δεν θέ­λου­με μόνο να προ­σελ­κύ­σου­με έναν για­τρό για έναν χρόνο. Θέ­λου­με να δη­μιουρ­γή­σου­με τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε να πει: «Ήρθα στη Ρόδο και αξί­ζει να μείνω».

Τα οι­κο­νο­μι­κά κί­νη­τρα μπο­ρούν να ανοί­ξουν την πόρτα. Οι συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας, η στέ­γα­ση, η ποιό­τη­τα ζωής και η προ­ο­πτι­κή είναι αυτά που θα τον κρα­τή­σουν μέσα.

Άρα, ναι, αυτό μπο­ρεί να είναι εφαλ­τή­ριο. Αρκεί να μην είναι μια συ­γκυ­ρια­κή προ­σπά­θεια αλλά να γίνει μια μό­νι­μη συμ­μα­χία της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας για την υγεία.

Με την ευ­και­ρία θα ήθελα να μας μι­λή­σε­τε για το Κοι­νω­νι­κό Πα­ντο­πω­λείο, πώς εξε­λίσ­σο­νται οι δια­δι­κα­σί­ες και ποια τα επό­με­να βή­μα­τα;

Το Κοι­νω­νι­κό Πα­ντο­πω­λείο είναι μια δομή της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου που εξυ­πη­ρε­τεί σή­με­ρα που μι­λά­με του­λά­χι­στον 788 επω­φε­λού­με­νους από τη Ρόδο, τη Σύμη, την Τήλο και τη Χάλκη και, ως εντε­ταλ­μέ­νος Κοι­νω­νι­κής Συ­νο­χής Δω­δε­κα­νή­σου, έχω ιδιαί­τε­ρη ευ­θύ­νη ώστε αυτή η δομή να λει­τουρ­γεί με τρόπο ου­σια­στι­κό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό.

Για εμάς δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου δια­νέ­μο­νται τρό­φι­μα και είδη πρώ­της ανά­γκης. Είναι ένας μη­χα­νι­σμός κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας και αξιο­πρέ­πειας.

Οι δια­δι­κα­σί­ες προ­χω­ρούν με στόχο να ορ­γα­νώ­σου­με ακόμη κα­λύ­τε­ρα τη λει­τουρ­γία του και να δια­σφα­λί­σου­με ότι η στή­ρι­ξη θα φτά­νει στους αν­θρώ­πους που πραγ­μα­τι­κά την έχουν ανά­γκη.

Και θέλω να το­νί­σω ότι η κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή δεν με­τριέ­ται μόνο σε αριθ­μούς και κι­βώ­τια. Με­τριέ­ται στον άν­θρω­πο που αι­σθά­νε­ται ότι η Πο­λι­τεία και η Αυ­το­διοί­κη­ση είναι δίπλα του όταν δυ­σκο­λεύ­ε­ται.

Το επό­με­νο διά­στη­μα θέ­λου­με να ενι­σχύ­σου­με τις συ­νερ­γα­σί­ες με φο­ρείς, επι­χει­ρή­σεις και την ίδια την κοι­νω­νία της Ρόδου, γιατί όσο με­γα­λύ­τε­ρο είναι το δί­κτυο αλ­λη­λεγ­γύ­ης, τόσο με­γα­λύ­τε­ρη είναι και η δυ­να­τό­τη­τά μας να στη­ρί­ξου­με πε­ρισ­σό­τε­ρες οι­κο­γέ­νειες.

Και αυτό είναι το μή­νυ­μα που θέλω να πε­ρά­σου­με: κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν πρέ­πει να αι­σθά­νε­ται αό­ρα­τος. Η Πε­ρι­φέ­ρεια πρέ­πει να είναι πα­ρού­σα εκεί όπου υπάρ­χει ανά­γκη.

Μι­λή­στε μας για τον ΙΣΡ. Ποιες οι επό­με­νες δρά­σεις που προ­γραμ­μα­τί­ζε­τε μέχρι το τέλος του έτους και ποια θέ­μα­τα θα προ­τά­ξε­τε;

Ο Ια­τρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου θέ­λου­με να είναι ένας Σύλ­λο­γος παρών, χρή­σι­μος και πα­ρεμ­βα­τι­κός. Πρέ­πει να έχει φωνή, τεκ­μη­ριω­μέ­νες θέ­σεις και απο­τέ­λε­σμα. Δεν αρκεί να δια­πι­στώ­νου­με τα προ­βλή­μα­τα. Πρέ­πει να κα­τα­θέ­του­με προ­τά­σεις που μπο­ρούν να εφαρ­μο­στούν.

Ήδη έχου­με ανοί­ξει έναν ου­σια­στι­κό διά­λο­γο για τη νη­σιω­τι­κή υγεία και έχου­με κα­τα­θέ­σει συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις στον πρω­θυ­πουρ­γό και το υπουρ­γό Υγεί­ας, όταν μας επι­σκέ­φθη­καν.

Μέχρι το τέλος του έτους θα επι­κε­ντρω­θού­με σε πέντε απο­λύ­τως ρε­α­λι­στι­κούς στό­χους.

Πρώ­τον να στα­μα­τή­σου­με να προ­κη­ρύσ­σου­με θέ­σεις που πα­ρα­μέ­νουν άγο­νες και μετά να πε­ρι­μέ­νου­με το πρό­βλη­μα να λυθεί μόνο του. Θέ­λου­με ει­δι­κό κα­θε­στώς κι­νή­τρων για τη νη­σιω­τι­κή Ελ­λά­δα που θα αφορά στέ­γα­ση, οι­κο­νο­μι­κά κί­νη­τρα, φο­ρο­λο­γι­κές ελα­φρύν­σεις, μο­ριο­δό­τη­ση και πραγ­μα­τι­κές προ­ο­πτι­κές επαγ­γελ­μα­τι­κής εξέ­λι­ξης.

Δεύ­τε­ρον: να κρα­τή­σου­με τους για­τρούς που ήδη έχου­με. Είναι λάθος να μι­λά­με μόνο για προ­σέλ­κυ­ση νέων για­τρών. Πρέ­πει να ρω­τή­σου­με και αυ­τούς που υπη­ρε­τούν σή­με­ρα: «Τι χρειά­ζε­σαι για να μεί­νεις;».

Αν δεν κρα­τή­σου­με το υπάρ­χον αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό, θα κυ­νη­γά­με συ­νε­χώς νέες προ­σλή­ψεις.

Τρί­τον να στη­ρί­ξου­με τον ιδιώ­τη για­τρό. Ο ιδιώ­της για­τρός στη Ρόδο δεν είναι αντα­γω­νι­στής του δη­μό­σιου συ­στή­μα­τος. Είναι μέρος του συ­στή­μα­τος υγεί­ας του νη­σιού. Χρειά­ζο­νται βιώ­σι­μες συμ­βά­σεις με τον ΕΟΠΥΥ, πε­ριο­ρι­σμός των υπερ­βο­λι­κών επι­βα­ρύν­σε­ων από clawback και rebate και τα­χύ­τε­ρη απο­ζη­μί­ω­ση των πα­ρό­χων.

Τέ­ταρ­τον η Ρόδος δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με τα ίδια κρι­τή­ρια με μια πε­ριο­χή της ηπει­ρω­τι­κής Ελ­λά­δας. Έχου­με μό­νι­μο πλη­θυ­σμό, του­ρι­σμό, δια­κο­μι­δές από μι­κρό­τε­ρα νησιά και έναν τε­ρά­στιο επο­χι­κό φόρτο. Αυτό πρέ­πει να απο­τυ­πώ­νε­ται στον τρόπο με τον οποίο στε­λε­χώ­νο­νται και χρη­μα­το­δο­τού­νται οι δομές υγεί­ας.

Και πέμ­πτον να φέ­ρου­με τον Ια­τρι­κό Σύλ­λο­γο πιο κοντά στην κοι­νω­νία. Πρό­λη­ψη, ενη­μέ­ρω­ση, εθε­λο­ντι­σμός, κοι­νω­νι­κές δρά­σεις και συ­νερ­γα­σία με την Αυ­το­διοί­κη­ση και τους κοι­νω­νι­κούς φο­ρείς.

Γιατί πι­στεύω ότι ο Ια­τρι­κός Σύλ­λο­γος του 2026 δεν μπο­ρεί να είναι απλώς ένας συν­δι­κα­λι­στι­κός φο­ρέ­ας που αντι­δρά όταν υπάρ­χει ένα πρό­βλη­μα.

Πρέ­πει να είναι ένας φο­ρέ­ας που προ­βλέ­πει το πρό­βλη­μα, προ­τεί­νει τη λύση και πιέ­ζει μέχρι να την κάνει πράξη.

Και θα έλεγα κάτι ακόμη, η υγεία δεν είναι υπό­θε­ση μόνο των για­τρών. Είναι υπό­θε­ση ολό­κλη­ρης της κοι­νω­νί­ας.