ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αυριανισμός: Επιζεί και έχει εξαπλωθεί

news room 2 λεπτά ανάγνωση
655

Ο νεκρός δεδι­καί­ω­ται. Το έργο του όμως μένει. Κι αυτό το έργο που άφησε πίσω του ο Γιώργος Κουρής,  είναι εδώ,  δίπλα μας. Στις ημέρες μας τυπώ­νο­νται πρω­το­σέ­λιδα που είναι πολύ πιο χυδαία από εκείνα  της «Αυρια­νής». Απλώς σήμερα συνη­θι­σμέ­νοι στην αισθη­τική και στην ακρό­τητα του αυρια­νι­σμού τα «τρώμε» αμάσητα. Γι’ αυτό το έργο, που μας από­μεινε μετα­πο­λι­τευ­τική κλη­ρο­νο­μιά, το παρα­κάτω από­σπα­σμα από  εύστοχο άρθρο της «Καθη­με­ρι­νής»:

«Χαμερ­πής ομο­φυ­λό­φι­λος. Κνώδαλο. Σκου­λη­κια­σμένο τομάρι. Κάθαρμα. Εκμαυ­λι­στής. Από­βρα­σμα. Οχι, το απάν­θι­σμα δεν προ­έρ­χε­ται από άλλον ένα δημόσιο καβγά στο Faceboρok. Μπορεί να έχει όλα τα χαρα­κτη­ρι­στικά αυτού που οι ειδικοί στα νέα media έχουν ορίσει ως shitstorm. Αλλά είναι πολύ αρχαϊκό shitstorm. Προ­έρ­χε­ται από την τόσο μακρινή και τόσο κοντινή δεκα­ε­τία του ’80. Η «πλατ­φόρμα» της δια­πό­μπευ­σης ήταν η εφη­με­ρίδα «Αυριανή». Και ο στόχος ήταν ο Μάνος Χατζι­δά­κις. Στην αντι­πα­ρά­θεση του συνθέτη με την εφη­με­ρίδα, που με δια­κυ­μάν­σεις κράτησε σχεδόν όλο το δεύτερο μισό της δεκα­ε­τίας του ’80, εντο­πί­ζε­ται όχι μόνο το είδος του λόγου που σήμερα έχουμε την τάση να ταυ­τί­ζουμε με την ψηφιακή δημόσια σφαίρα. Συνα­ντώ­νται και τα βασικά ρεύματα που εξα­κο­λου­θούν να δια­τρέ­χουν την ελλη­νική κοι­νω­νία. Με μια δόση ηθε­λη­μέ­νου ανα­χρο­νι­σμού, θα μπο­ρούσε κανείς να πει ότι στη σύγκρουση Χατζι­δάκι – «Αυρια­νής», η μία πλευρά εκπρο­σω­πούσε την εξω­στρεφή, ευρω­παϊκή Ελλάδα, που από τους αντι­πά­λους της ανα­θε­μα­τί­ζε­ται ως «συντη­ρη­τική ελίτ». Και η άλλη πλευρά εκπρο­σω­πούσε αυτό που αργό­τερα θα ονο­μα­ζό­ταν εθνο­λαϊ­κι­σμός, στην πιο επι­θε­τική εκδοχή του. Στην εκδοχή που θα αξιω­νό­ταν χωριστό λήμμα στο λεξικό της εγχώ­ριας πολι­τι­κής ιστο­ρίας: Αυρια­νι­σμός. Στο στό­χα­στρο της εφη­με­ρί­δας δεν είχε βρεθεί μόνο ο Χατζι­δά­κις. Είχε βρεθεί ο Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης που είχε συκο­φα­ντη­θεί με πρω­το­σέ­λιδη «φωτο­γρα­φία» ως συνερ­γά­της των ναζί. Είχε βρεθεί και ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης, που επι­χει­ρή­θηκε να στιγ­μα­τι­στεί ως μέλος της ΕΟΝ του Μεταξά στην εφηβεία του. Είχε στο τέλος βρεθεί ακόμη και ο ίδιος ο Ανδρέας Παπαν­δρέου, διά της συζύγου του, όταν το 1995 η εφη­με­ρίδα δημο­σί­ευε καθη­με­ρινά φωτο­γρα­φίες από την ιδιω­τική της ζωή. Είναι μεγάλος ο πει­ρα­σμός να ανα­ρω­τη­θεί κανείς σήμερα: Τελικά; Ποια από τα δύο ρεύματα επι­κρά­τησε; Ακριβώς τριάντα χρόνια μετά, η ερώτηση ακού­γε­ται απλοϊκή. Υπάρ­χουν όμως ορι­σμένα ίχνη. Η «Αυριανή» επιζεί. Οχι μόνο επειδή η εκδο­τική της κουλ­τούρα είναι ακόμη ενεργός στον Τύπο, υπό άλλον τίτλο. Αλλά επειδή ο αυρια­νι­σμός δείχνει να έχει εξα­πλω­θεί ως κοινή γλώσσα στα νέα Μέσα.» (ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ)

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.