Το νέο πολιτικό παζλ και το στοίχημα της κυβερνησιμότητας προς τις εκλογές

• Ανα­κα­τα­τά­ξεις, νέα κόμματα και πρόσωπα που αλλά­ζουν τα δεδο­μένα • Στη «δ» μιλούν: Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος, Μιχάλης Λουλούς, Μιχάλης Μπα­ρια­νά­κης, Βασίλης Καρ­νά­βας, Σπύρος Σπυ­ρό­που­λος, Θανάσης Βυρίνης και Γιώργος Κατα­ξε­νός

Με τον πρω­θυ­πουργό Κυριάκο Μητσο­τάκη να επα­να­λαμ­βά­νει μέσα από το 16ο συνέ­δριο της Νέας Δημο­κρα­τίας ότι η κυβέρ­νηση θα εξα­ντλή­σει την τετρα­ε­τία και τη χώρα να οδη­γεί­ται σε εκλογές την άνοιξη του 2027, το πολι­τικό σκηνικό εισέρ­χε­ται ήδη σε μια μακρά προ­ε­κλο­γική περίοδο με έντονες διερ­γα­σίες, ανα­κα­τα­τά­ξεις και νέα δεδο­μένα. Η ΝΔ επι­μέ­νει στο αίτημα της αυτο­δυ­να­μίας ως εγγύηση στα­θε­ρό­τη­τας, το ΠΑΣΟΚ επι­χει­ρεί να ενι­σχύ­σει τον ρόλο του ως βασικός εκφρα­στής της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ οι συζη­τή­σεις γύρω από την επι­στροφή του Αλέξη Τσίπρα και το rebranding μέσα από τη δημιουρ­γία νέου πολι­τι­κού φορέα από τον πρώην πρω­θυ­πουργό, δια­μορ­φώ­νουν ένα σύνθετο και ρευστό πολι­τικό τοπίο.

Την ίδια ώρα, το υπό δια­μόρ­φωση κόμμα της Μαρία Καρυ­στια­νού, μετά και την ιδρυ­τική δια­κή­ρυξη, σε συν­δυα­σμό με τη διαρκή παρου­σία μικρό­τε­ρων προ­σω­πο­κε­ντρι­κών κομ­μά­των, ενι­σχύ­ουν την εικόνα ενός κατα­κερ­μα­τι­σμέ­νου πολι­τι­κού χάρτη. Το ερώτημα που κυριαρ­χεί είναι αν αυτή η πολυ­διά­σπαση μπορεί να δημιουρ­γή­σει συν­θή­κες πολι­τι­κής αστά­θειας ή αν απο­τε­λεί μια φυσιο­λο­γική έκφραση της δημο­κρα­τι­κής πολυ­φω­νίας.

Στη «δ» μιλούν πολι­τικά στελέχη και πρόσωπα της δημό­σιας ζωής, κατα­θέ­τουν τις απόψεις τους για το ενδε­χό­μενο ακυ­βερ­νη­σίας, τη δυνα­μική των συνερ­γα­σιών, αλλά και το κατά πόσο η κοι­νω­νία αναζητά πλέον νέα πολι­τικά πρόσωπα και δια­φο­ρε­τι­κές μορφές εκπρο­σώ­πη­σης.

Στο ερώτημα: «Η Νέα Δημο­κρα­τία ζητά ισχυρή εντολή για αυτο­δυ­να­μία για να μην οπι­σθο­χω­ρή­σει η χώρα, το ΠΑΣΟΚ διεκ­δι­κεί την πρω­το­κα­θε­δρία υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι έχει συγκρο­τη­μένη προ­γραμ­μα­τική πρόταση, ο ΣΥΡΙΖΑ ταλα­νί­ζε­ται από το φαι­νό­μενο Τσίπρα που είναι προ των πυλών, όπως και της Μαρίας Καρυ­στια­νού και τα μικρό­τερα προ­σω­πο­γενή κόμματα (Κων­στα­ντο­πού­λου, Βελό­που­λος, Λατι­νο­πού­λου, Κασ­σε­λά­κης) ποσοστό στις εκλογές. Σας ανη­συ­χεί ο πολυ­κερ­μα­τι­σμός ή δεν υπάρ­χουν αδιέ­ξοδα στην δημο­κρα­τία;» απα­ντούν οι: Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος, Μιχάλης Λουλούς, Μιχάλης Μπα­ρια­νά­κης, Βασίλης Καρ­νά­βας, Σπύρος Σπυ­ρό­που­λος, Θανάσης Βυρίνης και Γιώργος Κατα­ξε­νός.

Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος, πρό­ε­δρος Εργα­τι­κού Κέντρου Ρόδου

Ο Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος, πρό­ε­δρος Εργα­τι­κού Κέντρου Ρόδου, τονίζει ότι «η δημο­κρα­τία δεν φοβάται τις πολλές φωνές. Φοβάται την απα­ξί­ωση, την απο­γο­ή­τευση και την αίσθηση του κόσμου ότι κανείς δεν τον ακούει πραγ­μα­τικά. Ο πολυ­κερ­μα­τι­σμός που βλέ­πουμε σήμερα δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι απο­τέ­λε­σμα μιας κοι­νω­νίας που κου­ρά­στηκε από υπο­σχέ­σεις, από πολι­τικά παι­χνί­δια και από κόμματα που πολλές φορές θυμού­νται την καθη­με­ρι­νό­τητα του πολίτη μόνο πριν τις εκλογές.

Η Νέα Δημο­κρα­τία ζητά αυτο­δυ­να­μία στο όνομα της στα­θε­ρό­τη­τας. Το ΠΑΣΟΚ επι­χει­ρεί να εμφα­νι­στεί ως η σοβαρή εναλ­λα­κτική πρόταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα ψάχνει τα πατή­ματά του μέσα στις εσω­τε­ρι­κές του αντι­φά­σεις και τις συζη­τή­σεις γύρω από τον Τσίπρα. Την ίδια ώρα, πρόσωπα και μικρό­τερα κόμματα εκφρά­ζουν ένα κομμάτι της κοι­νω­νι­κής δυσα­ρέ­σκειας, είτε συμ­φω­νεί κανείς είτε δια­φω­νεί μαζί τους.

Το ζήτημα όμως δεν είναι πόσα κόμματα υπάρ­χουν. Το ζήτημα είναι αν υπάρχει πολι­τικό σύστημα που μπορεί να δώσει λύσεις. Γιατί όταν ο εργα­ζό­με­νος δεν βγάζει τον μήνα, όταν ο νέος δεν βλέπει προ­ο­πτική και όταν η περι­φέ­ρεια αισθά­νε­ται ξεχα­σμένη, τότε ο κόσμος θα ψάξει να βρει άλλες εκφρά­σεις και άλλες φωνές.

Αδιέ­ξοδα στη δημο­κρα­τία δεν υπάρ­χουν. Υπάρ­χουν όμως αδιέ­ξο­δες πολι­τι­κές. Και αυτές είναι που γεννούν την οργή, την αποχή και τον κατα­κερ­μα­τι­σμό. Η απά­ντηση λοιπόν δεν είναι ο φόβος απέ­να­ντι στις δια­φο­ρε­τι­κές επι­λο­γές. Η απά­ντηση είναι περισ­σό­τερη σοβα­ρό­τητα, περισ­σό­τερη αξιο­πι­στία και πραγ­μα­τική επαφή με την κοι­νω­νία».

Μιχάλης Λουλούς, συντο­νι­στής Αγρο­τι­κής Πολι­τι­κής Νήσων ΝΔ

Ο Μιχάλης Λουλούς, πρό­ε­δρος του Περι­φε­ρεια­κού Φυτω­ρίου Νοτίου Αιγαίου, συντο­νι­στής Αγρο­τι­κής Πολι­τι­κής Νήσων Νέας Δημο­κρα­τίας της γραμ­μα­τείας αγρο­τι­κών φορέων και υπεύ­θυ­νος του Τομέα Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης και Περι­βάλ­λο­ντος της ΔΕΕΠ Δωδε­κα­νή­σου της ΝΔ, δηλώνει: «Δεν με ανη­συ­χεί ο πολυ­κερ­μα­τι­σμός, γιατί στη δημο­κρα­τία δεν υπάρ­χουν αδιέ­ξοδα. Οι πολίτες απο­φα­σί­ζουν και δίνουν πάντα τις λύσεις. Η Νέα Δημο­κρα­τία ζητά ισχυρή εντολή αυτο­δυ­να­μίας και πιστεύω ότι θα πάρει ξανά την εντολή δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας, γιατί απέ­δειξε όλα αυτά τα χρόνια ότι μπορεί να αντα­πο­κρι­θεί απο­τε­λε­σμα­τικά σε όλα τα επίπεδα, τόσο στο εσω­τε­ρικό όσο και στο εξω­τε­ρικό.

Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής δεν μπορεί να μιλά για πρω­το­κα­θε­δρία, όταν οι εξε­λί­ξεις γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα δημιουρ­γούν νέα δεδο­μένα στην Κεντρο­α­ρι­στερά και οδηγούν τον ΣΥΡΙΖΑ – Προ­ο­δευ­τική Συμ­μα­χία σε εσω­τε­ρι­κές δια­δι­κα­σίες και νέο κατα­κερ­μα­τι­σμό.

Τα μικρό­τερα προ­σω­πο­κε­ντρικά κόμματα και πρόσωπα εκφρά­ζουν κυρίως μια καθαρά αντι­πο­λι­τευ­τική στάση, χωρίς ολο­κλη­ρω­μένη πρόταση δια­κυ­βέρ­νη­σης. Σε κάθε περί­πτωση, δεν θεωρώ ότι υπάρχει λόγος ανη­συ­χίας για τη στα­θε­ρό­τητα της χώρας ή της δημο­κρα­τίας», σημειώ­νει κατα­λή­γο­ντας.

Μιχάλης Μπα­ρια­νά­κης, μέλος ΝΔ

Ο Μιχάλης Μπα­ρια­νά­κης, στέ­λε­χος της Νέας Δημο­κρα­τίας και πρώην αυτο­διοι­κη­τι­κός, τονίζει από την πλευρά του ότι: «αν και έχουμε ακόμα χρόνο σύμφωνα με τις εξαγ­γε­λίες του πρω­θυ­πουρ­γού, ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετρα­ε­τίας! Μπορεί ίσως να αλλά­ξουν τα ποσοστά που δίνουν οι δημο­σκο­πή­σεις.

Εκτιμώ ότι δύσκολα θα έχει αυτο­δυ­να­μία στις εκλογές η Νέα Δημο­κρα­τία. Αν τα ποσοστά της Νέας Δημο­κρα­τίας είναι πολύ κοντά με την αυτο­δυ­να­μία ο Μητσο­τά­κης θα πάει με σιγου­ριά σε δεύ­τε­ρες εκλογές. Πιστεύω ήταν μεγάλο λάθος του ΠΑΣΟΚ να πάρει απόφαση στο συνέ­δριό του ότι δεν θα συνερ­γα­στεί με την Νέα Δημο­κρα­τία! Γιατί θεωρώ ότι όταν ανα­κοι­νω­θούν τα κόμματα που θα πάρουν μέρος στις εκλογές και με τις δημο­σκο­πή­σεις που έχουμε σίγουρα θα υπάρ­ξουν συνερ­γα­σίες γιατί δεν πρό­κει­ται να μείνει ακυ­βέρ­νητη η χώρα.

Όσα νέα κόμματα θα συμ­με­τέ­χουν στις εκλογές δεν θα μπο­ρέ­σουν να πάρουν τέτοια ποσοστά που θα εκλέ­ξουν τόσους βου­λευ­τές που θα μπο­ρούσε να συγκυ­βερ­νή­σουν 2 κόμματα για να υπάρξει το σύνολο των 151 βου­λευ­τών. Οπότε θα υπάρξει Κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας με 3-4 κόμματα! Και με το δεδο­μένο ότι από 1η Ιουλίου 2027 η Ελλάδα ανα­λαμ­βά­νει την Προ­ε­δρία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, θα είναι μονό­δρο­μος η Κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Βασίλης Καρ­νά­βας, μέλος της ΝΟΕΣ νότιου συγκρο­τή­μα­τος ΠΑΣΟΚ

Ο Βασίλης Καρ­νά­βας, μέλος της γραμ­μα­τείας ΝΟΕΣ νότιου συγκρο­τή­μα­τος του ΠΑΣΟΚ υπο­στη­ρί­ζει μιλώ­ντας στη «δ» ότι: «ο πολυ­κερ­μα­τι­σμός που παρα­τη­ρεί­ται στην πολι­τική σκηνή δεν είναι τίποτα περισ­σό­τερο από την πλέον τρανή από­δειξη ότι η ΝΔ και η κυβέρ­νηση αυτή με την απο­τυ­χη­μένη πολι­τική της δίνουν πολύ χώρο σε νέα κόμματα αλλά και σε πολι­τι­κούς που απέ­τυ­χαν στο παρελ­θόν να θέλουν να έχουν ρόλο στην βέβαιη πλέον επόμενη μέρα των εκλογών …αυτή είναι η δική μου πρώτη εκτί­μηση αλλά το πρό­βλημα είναι πολύ βαθύ­τερο και σίγουρα δεν γίνεται μέσα σε ένα σύντομο άρθρο να ανα­λυ­θεί… υπο­γραμ­μίζω μόνο την πολι­τική σιωπή του μεγάλου ποσο­στού των ψηφο­φό­ρων που σίγουρα οι διά­φο­ρες σφυγ­μο­με­τρή­σεις που φτάνουν στο φως της δημο­σιό­τη­τας δεν τον εκπρο­σω­πούν. ….Κυρία Παμπρή πλη­σιά­ζουμε προς την αρχή της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου και οι εκλογές αυτές θα δώσουν φωνή και στους πολίτες αυτής της χώρας να εκφρά­σουν την δυσμέ­νειά τους σε μια πολύ κακή κυβέρ­νηση που έχει απο­τύ­χει σχεδόν σε όλα αλλά κυρίως στην καθη­με­ρι­νό­τητα του πολίτη. Και για να απα­ντήσω και στην ερώτηση σας συμφωνώ στην δημο­κρα­τία δεν υπάρ­χουν αδιέ­ξοδα… Στο ΠΑΣΟΚ επεν­δύ­σαμε στην σοβα­ρό­τητα με θέσεις που θα δώσουν λύσεις στον δοκι­μα­ζό­μενο πολίτη, είμαστε πολύ προ­σε­κτι­κοί όταν ανα­φε­ρό­μα­στε σε σχήματα και σε πρόσωπα διότι όλοι κρι­νό­μα­στε από τους πολίτες …και στο τέλος αυτοί απο­φα­σί­ζουν. Εμείς θα συνε­χί­σουμε με στελέχη μας να δίνουμε απα­ντή­σεις στις προ­κλή­σεις της ΝΔ και των υπο­λοί­πων και είμαστε σίγου­ροι ότι μετά την δεύτερη Κυριακή το ΠΑΣΟΚ θα είναι κυβέρ­νηση.

Σπύρος Σπυ­ρό­που­λος

Ο Σπύρος Σπυ­ρό­που­λος, πρώην αντι­δή­μαρ­χος και μέλος της Νέας Αρχής Ρόδου, επι­ση­μαί­νει τα εξής: «Το ερώτημά σας αγγίζει τον πυρήνα της σύγ­χρο­νης πολι­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Δεν με ανη­συ­χεί ο πολυ­κερ­μα­τι­σμός ως αριθμός κομ­μά­των, αλλά η ποιό­τητα του δια­λό­γου που τον συνο­δεύει. Η Δημο­κρα­τία δεν απει­λεί­ται από την πολυ­φω­νία, αλλά από την αδυ­να­μία των πολι­τι­κών δυνά­μεων να συνα­ντη­θούν πάνω στα μεγάλα εθνικά δια­κυ­βεύ­ματα. Το στοί­χημα για το επόμενο διά­στημα είναι αν αυτός ο κατα­κερ­μα­τι­σμός θα γεν­νή­σει κάτι νέο και ελπι­δο­φόρο ή αν θα απο­τε­λέ­σει το προ­οί­μιο μιας περιό­δου παρα­τε­τα­μέ­νης αστά­θειας. Το πολι­τικό σκηνικό, όπως περι­γρά­φε­ται, αντι­κα­το­πτρί­ζει μια περίοδο έντονης μετά­βα­σης και ανα­ζή­τη­σης νέων ισορ­ρο­πιών. Ο «πολυ­κερ­μα­τι­σμός» που παρα­τη­ρούμε δεν είναι απλώς ένα στα­τι­στικό μέγεθος των δημο­σκο­πή­σεων, αλλά η απο­τύ­πωση μιας κοι­νω­νι­κής κόπωσης και μιας κρίσης εκπρο­σώ­πη­σης. Ο κίν­δυ­νος του πολυ­κερ­μα­τι­σμού έγκει­ται στην πιθανή δυστο­κία σχη­μα­τι­σμού στα­θε­ρών κυβερ­νή­σεων.

Η Νέα Δημο­κρα­τία επεν­δύει στο επι­χεί­ρημα της «στα­θε­ρό­τη­τας» και της «αυτο­δυ­να­μίας», φοβού­μενη ότι ένας κατα­κερ­μα­τι­σμέ­νος πολι­τι­κός χάρτης μπορεί να οδη­γή­σει σε ακυ­βερ­νη­σία ή σε ετε­ρό­κλη­τες συμ­μα­χίες που θα επι­βρα­δύ­νουν τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Από την άλλη πλευρά, η ανάδυση πολλών μικρό­τε­ρων προ­σω­πο­πα­γών κομ­μά­των (Βελό­που­λος, Κων­στα­ντο­πού­λου, Λατι­νο­πού­λου) ανα­δει­κνύει μια στροφή προς την «πολι­τική των προ­σώ­πων» παρά των προ­γραμ­μά­των. Αυτά τα σχήματα συχνά λει­τουρ­γούν ως υπο­δο­χείς δια­μαρ­τυ­ρίας, συγκε­ντρώ­νο­ντας πολίτες που νιώθουν ότι το παρα­δο­σιακό πολι­τικό σύστημα δεν τους ακούει. Το ΠΑΣΟΚ προ­σπα­θεί να επα­να­κτή­σει τον ρόλο του βασικού πόλου με προ­γραμ­μα­τικό λόγο, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ βρί­σκε­ται σε μια υπαρ­ξιακή δίνη. Η συζή­τηση γύρω από πρόσωπα με ισχυρό συμ­βο­λικό φορτίο —είτε πρό­κει­ται για την επι­στροφή Τσίπρα είτε για την ηθική φόρτιση που φέρει η περί­πτωση της Μαρίας Καρυ­στια­νού— δείχνει ότι το εκλο­γικό σώμα αναζητά «σημαίες» και συναι­σθη­μα­τική ταύτιση σε μια εποχή που η στεγνή τεχνο­κρα­τική δια­κυ­βέρ­νηση φαί­νε­ται να μην επαρκεί.

Η κλασική ρήση ότι «στη Δημο­κρα­τία δεν υπάρ­χουν αδιέ­ξοδα» παρα­μέ­νει επί­καιρη, αλλά με μια υπο­ση­μεί­ωση: η Δημο­κρα­τία έχει τους μηχα­νι­σμούς να παράγει λύσεις, αρκεί να υπάρχει πολι­τική ωρι­μό­τητα. Ο πολυ­κερ­μα­τι­σμός μπορεί να είναι «δημιουρ­γι­κός» εάν οδη­γή­σει σε κουλ­τούρα συνερ­γα­σιών και συν­θέ­σεων —κάτι που λείπει από την ελλη­νική πολι­τική παρά­δοση. Αν όμως οδη­γή­σει σε έναν διαρκή «εμφύλιο» μικρών συμ­φε­ρό­ντων και προ­σω­πι­κών στρα­τη­γι­κών, τότε η χώρα κιν­δυ­νεύει με θεσμική βαλ­κα­νιο­ποί­ηση», λέει κατα­λή­γο­ντας.

Θανάσης Βυρίνης, μέλος κόμ­μα­τος «Δημο­κρά­τες»

Ο Θανάσης Βυρίνης, μέλος του κόμ­μα­τος «Δημο­κρά­τες» του Στέ­φα­νου Κασ­σε­λάκη, πρώην αντι­δή­μαρ­χος και μέλος της Νέας Αρχής Ρόδου, δηλώνει στη «δ» ότι: «Ο πολυ­κερ­μα­τι­σμός δεν είναι απα­ραί­τητα ένδειξη πολι­τι­κής αστά­θειας. Αντι­θέ­τως, μπορεί να λει­τουρ­γή­σει ως πεδίο σύν­θε­σης, δια­λό­γου και ελέγχου της εξου­σίας. Σε μια εποχή όπου έχει διαρ­ρα­γεί η σχέση εμπι­στο­σύ­νης ανάμεσα στους πολίτες και το πολι­τικό σύστημα, η πολυ­κομ­μα­τική Βουλή δεν απο­τε­λεί πρό­βλημα, αλλά πιθα­νό­τατα λύση. Επο­μέ­νως, μπορεί να είναι και έκφραση μιας κοι­νω­νίας που αναζητά νέες ισορ­ρο­πίες, μεγα­λύ­τερη εκπρο­σώ­πηση και ουσια­στι­κό­τερη δημο­κρα­τική λει­τουρ­γία.

Η λογική της «αυτο­δυ­να­μίας πάση θυσία» απο­δεί­χθηκε τα προη­γού­μενα χρόνια ότι συχνά καλ­λιερ­γεί αλα­ζο­νεία και αίσθηση πολι­τι­κής ασυλίας. Η κυβέρ­νηση της Νέας Δημο­κρα­τίας επι­κα­λέ­στηκε επα­νει­λημ­μένα το περί­φημο «41%» ως πολι­τικό άλλοθι απέ­να­ντι σε σοβαρές κοι­νω­νι­κές αντι­δρά­σεις, θεσμικά ατο­πή­ματα και κυβερ­νη­τι­κές αστο­χίες. Όμως το ποσοστό αυτό, αν συνυ­πο­λο­γί­σει κανείς την αποχή, δεν αντι­στοι­χεί ούτε καν στην πλειο­ψη­φία του εκλο­γι­κού σώματος. Άρα χρειά­ζε­ται περισ­σό­τερη πολι­τική ταπει­νό­τητα και όχι μονο­φω­νία εξου­σίας.

Πιστεύω ότι μια κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας προ­ο­δευ­τι­κών δυνά­μεων, με σαφές προ­γραμ­μα­τικό πλαίσιο, μπορεί να είναι πιο αντι­προ­σω­πευ­τική των πραγ­μα­τι­κών κοι­νω­νι­κών αναγκών και πιο κοντά στην έννοια του δημο­κρα­τι­κού πλου­ρα­λι­σμού. Οι συνερ­γα­σίες δεν είναι αδυ­να­μία. Απε­να­ντίας, είναι ώριμη ευρω­παϊκή πολι­τική πρα­κτική, όταν βασί­ζο­νται σε αρχές, δια­φά­νεια και προ­γραμ­μα­τι­κές συγκλί­σεις. Το ζητού­μενο σήμερα δεν είναι απλώς ποιος θα κυβερ­νή­σει, αλλά πώς, με ποια ποιό­τητα δημο­κρα­τίας, με ποιο σεβασμό στους θεσμούς, ώστε να απο­κα­τα­στή­σει την «πλη­γω­μένη» σχέση εμπι­στο­σύ­νης απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία. Και αυτό απαιτεί ανα­νέ­ωση πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού, λογο­δο­σία και κουλ­τούρα συνερ­γα­σιών, όχι λευκές επι­τα­γές εξου­σίας.

Ο ελλη­νι­κός λαός πρέπει να αφεθεί να εκφρα­στεί ελεύ­θερα, χωρίς εκβια­στικά διλήμ­ματα περί «χάους» ή «ακυ­βερ­νη­σίας», χωρίς κλίμα φόβου και χωρίς κατα­σκευα­σμέ­νες βεβαιό­τη­τες μέσω επι­κοι­νω­νια­κών μηχα­νι­σμών. Πρώτα απο­φα­σί­ζει και επι­λέ­γει απε­ρί­σπα­στα η κοι­νω­νία και στη συνέ­χεια προ­κύ­πτει η κυβερ­νη­σι­μό­τητα. Άλλωστε, η δημο­κρα­τία δεν έχει αδιέ­ξοδα».

Γιώργος Κατα­ξε­νός

Ο Γιώργος Κατα­ξε­νός, ενεργός πολίτης, πρό­ε­δρος του Φιλαν­θρω­πι­κού Σωμα­τείου «Ελε­η­μο­νή­τρια», δηλώνει τέλος τα εξής: «Προ­σω­πικά πιστεύω ότι μόνο οι αυτο­δύ­να­μες κυβερ­νή­σεις μπορούν να πετύ­χουν και να προ­χω­ρή­σουν σημα­ντι­κές αλλαγές για τη χώρα. Θεωρώ ακρά­δα­ντα ότι οι κυβερ­νή­σεις συνερ­γα­σίας, με τη νοο­τρο­πία και την πολι­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα που επι­κρα­τεί σήμερα στην Ελλάδα, δύσκολα μπορούν να λει­τουρ­γή­σουν απο­τε­λε­σμα­τικά και με στα­θε­ρό­τητα. Ο πολυ­κερ­μα­τι­σμός του πολι­τι­κού σκη­νι­κού σίγουρα δημιουρ­γεί προ­βλη­μα­τι­σμό και πολλές φορές οδηγεί σε αβε­βαιό­τητα. Ναι μεν στη Δημο­κρα­τία δεν υπάρ­χουν αδιέ­ξοδα όπως συνήθως λέμε, όμως προ­σω­πικά θα προ­τι­μούσα μία αυτο­δύ­ναμη κυβέρ­νηση, ώστε να υπάρχει στα­θε­ρό­τητα, ξεκά­θαρη κατεύ­θυνση και δυνα­τό­τητα παρα­γω­γι­κού έργου».