Πένθος στη Ρόδο για τη Δέσποινα Δελαπόρτα, τη γυναίκα που ανέστησε τον Ερυθρό Σταυρό στο νησί

Η Ρόδος αποχαιρετά μια σπουδαία Κυρία της προσφοράς – Η επί περίπου 3 δεκαετίες πρόεδρος του Περιφερειακού Τμήματος Ρόδου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και καθηγήτρια πιάνου έφυγε από τη ζωή, προκαλώντας κύμα συγκίνησης – Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026 στις 12 το μεσημέρι από τον Ιερό Ναό Ταξιαρχών.

Βαθιά θλίψη προκάλεσε στη Ρόδο η είδηση του θανάτου της κ. Δέσποινας Δελαπόρτα, μιας προσωπικότητας που ταυτίστηκε όσο λίγες με τον εθελοντισμό και την κοινωνική προσφορά στο νησί. Για σχεδόν 30 χρόνια βρέθηκε στο τιμόνι του Περιφερειακού Τμήματος Ρόδου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, το οποίο παρέλαβε σε κατάσταση διάλυσης και το ανέδειξε σε ένα από τα πλέον δραστήρια της χώρας. Παράλληλα, άφησε το δικό της αποτύπωμα και στη μουσική εκπαίδευση του τόπου, μέσα από τη μακρά πορεία της ως καθηγήτρια πιάνου. Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026 στις 12 το μεσημέρι από τον Ιερό Ναό Ταξιαρχών.

Η είδηση και τα πρώτα μηνύματα

Την είδηση του θανάτου της γνωστοποίησε με ανάρτησή της η κ. Πίτσα Φεσιλίογλου Χατζή, η οποία αποχαιρέτησε τη Δέσποινα Δελαπόρτα με θερμά λόγια, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην προσφορά της στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, τον οποίο υπηρέτησε επί περίπου 30 χρόνια με συνέπεια και αγάπη. «Ένας σπουδαίος άνθρωπος, μια υπέροχη γυναίκα που μας δίδαξε πολλά με το ήθος, την αγάπη της στον συνάνθρωπο και την ανιδιοτελή προσφορά της όλα αυτά τα χρόνια», ανέφερε μεταξύ άλλων.

Μέσα σε λίγες ώρες ακολούθησαν μηνύματα από τον πολιτικό κόσμο του νησιού και από φορείς του εθελοντισμού, που συγκλίνουν σε ένα κοινό συμπέρασμα: η Ρόδος αποχαιρετά μια γυναίκα που την τίμησε και που άφησε πίσω της έργο δυσαναπλήρωτο.

Καμπουράκης: «Μια αρχοντική ψυχή με σπάνιο ήθος»

Με δελτίο Τύπου της παράταξης «Με Δύναμη για τη Ρόδο», ο κ. Αντώνης Καμπουράκης αποχαιρέτησε τη Δέσποινα Δελαπόρτα ως «μια σπουδαία Κυρία της Ρόδου, μια αρχοντική ψυχή με σπάνιο ήθος, αξιοπρέπεια και έμφυτη ευγένεια». Όπως σημείωσε, η προσφορά της στον τόπο υπήρξε στάση ζωής και η παρακαταθήκη που αφήνει είναι ανεκτίμητη. «Η Ρόδος αποχαιρετά μια γυναίκα που την τίμησε όσο λίγοι», τόνισε.

Ο κ. Καμπουράκης έδωσε στο μήνυμά του και έναν έντονα προσωπικό τόνο, χαρακτηρίζοντας την απώλεια βαθιά προσωπική. Όπως ανέφερε, επί 30 χρόνια η κ. Δελαπόρτα τον τίμησε με τη φιλία της, την παρέα της και τις συζητήσεις τους, στιγμές που, όπως έγραψε, θα μείνουν για πάντα μέσα του «ως ένα πολύτιμο φυλαχτό». Το μήνυμα ολοκληρώνεται με την ευχή να είναι ελαφρύ το χώμα της ροδίτικης γης που θα την σκεπάσει, ενώ εκφράζονται θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους της.

Ιατρίδη: «Η Δέσποινα ήταν δικός μας άνθρωπος»

Η βουλευτής Δωδεκανήσου και αντιπρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής κ. Μίκα Ιατρίδη δήλωσε ότι η είδηση της απώλειας τη γέμισε βαθιά θλίψη. «Υπάρχουν άνθρωποι που συναντάμε στη ζωή μας και γίνονται δικοί μας άνθρωποι. Η Δέσποινα ήταν ένας από αυτούς», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με την κ. Ιατρίδη, η Δέσποινα Δελαπόρτα άφησε με τη διαδρομή και την πολυετή προσφορά της στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό ξεχωριστό αποτύπωμα στη Ρόδο και στην κοινωνία της, υπηρετώντας τον συνάνθρωπο με συνέπεια, αξιοπρέπεια και βαθιά αίσθηση προσφοράς. Η ίδια σημείωσε ότι θα τη θυμάται και για όσα μοιράστηκαν, για τις συζητήσεις τους, το χαμόγελο, την καλοσύνη και τη ζεστασιά της, καταλήγοντας με τη φράση «Καλό σου ταξίδι Δέσποινα μου».

Παππάς: «Ένα σημαντικό έργο και ένα δυσαναπλήρωτο κενό»

Ο βουλευτής Δωδεκανήσου της Νέας Δημοκρατίας κ. Γιάννης Παππάς αναφέρθηκε σε μια σπουδαία Ροδίτισσα που υπηρέτησε με συνέπεια, ήθος και ανιδιοτέλεια τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και την κοινωνία της Ρόδου για περίπου 3 δεκαετίες. Από τη θέση της προέδρου του Περιφερειακού Τμήματος Ρόδου, όπως τόνισε, προσέφερε πολύτιμο ανθρωπιστικό και εθελοντικό έργο, έχοντας πάντοτε στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Ο κ. Παππάς στάθηκε ιδιαίτερα και στη δεύτερη πλευρά της διαδρομής της, εκείνη της μουσικής. Όπως ανέφερε, ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συμβολή της στον πολιτισμό και τη μουσική παιδεία του τόπου, μέσα από τη μακρά και επιτυχημένη πορεία της ως καθηγήτρια πιάνου. «Η Δέσποινα Δελαπόρτα αφήνει πίσω της ένα σημαντικό έργο και ένα δυσαναπλήρωτο κενό», κατέληξε, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια και στους οικείους της.

Ο αποχαιρετισμός των εθελοντών αιμοδοτών

Συγκινητικό ήταν και το μήνυμα του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Ρόδου «Άγιος Εφραίμ», ο οποίος είναι αδελφοποιημένος φορέας με το Περιφερειακό Τμήμα Ρόδου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου κ. Βασίλης Νικολής έκανε λόγο για μια σπουδαία γυναίκα, μια ξεχωριστή προσωπικότητα και μια ακούραστη εθελόντρια, που για δεκαετίες υπηρέτησε με ήθος, συνέπεια και ανιδιοτέλεια τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και την κοινωνία της Ρόδου.

Όπως σημειώνεται στο μήνυμα, η πολυετής προσφορά της αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη για τον εθελοντισμό και την κοινωνική προσφορά στον τόπο, ενώ ο σύλλογος αισθάνεται ότι αποχαιρετά έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκε τις ίδιες αξίες, την αλληλεγγύη, την προσφορά, τον σεβασμό στον συνάνθρωπο και την έμπρακτη στήριξη της κοινωνίας. «Καλό της ταξίδι. Η προσφορά της θα παραμείνει ζωντανή στη μνήμη όλων μας», καταλήγει το μήνυμα, με συλλυπητήρια προς την οικογένεια, τους οικείους, αλλά και προς όλα τα μέλη, τους εθελοντές και τη Διοίκηση του Περιφερειακού Τμήματος Ρόδου.

Το 1997, ένα ξεκίνημα από το μηδέν

Η ιστορία της Δέσποινας Δελαπόρτα με τον Ερυθρό Σταυρό της Ρόδου ξεκίνησε το 1997, όταν η Κεντρική Διοίκηση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού της ζήτησε να αναλάβει το τοπικό παράρτημα, το οποίο λειτουργούσε από το 1946. Όπως είχε αφηγηθεί η ίδια σε συνέντευξή της στη «δημοκρατική» τον Οκτώβριο του 2017, δίστασε αρχικά, θεωρώντας την πρόταση μεγάλη τιμή αλλά αμφιβάλλοντας αν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις. Τελικά είπε το «ναι» και παρέλαβε ένα τμήμα υπό διάλυση. Την εικοσαετία 1977 έως 1997 το παράρτημα υπολειτουργούσε, χωρίς διοικητικό συμβούλιο και χωρίς καμία δραστηριότητα.

Το πρώτο της βήμα ήταν η οργάνωση ενός τμήματος νοσηλευτικής. Τρία χρόνια αργότερα συστάθηκε το πρώτο τμήμα Εθελοντών Σαμαρειτών και με τα χρόνια το παράρτημα έφτασε να διαθέτει 5 τμήματα νοσηλευτικής και 18 τμήματα Σαμαρειτών. Η ίδια είχε αποδώσει την ανάπτυξη αυτή στην εξωστρέφειά της. «Δεν έμεινα κλεισμένη σε ένα γραφείο, βγήκα έξω, χτύπησα πόρτες και βρήκα θετική ανταπόκριση», είχε πει, σημειώνοντας ότι το παράδειγμά της ακολούθησαν στη συνέχεια και άλλοι σύλλογοι του νησιού. Στην ίδια συνέντευξη είχε επισημάνει ότι πριν από 20 χρόνια μόνο ο Ερυθρός Σταυρός συγκέντρωνε τρόφιμα και χρήματα για τις ανάγκες του συνανθρώπου, ενώ αργότερα δημιουργήθηκαν πολλές αντίστοιχες δομές, όπως το Κοινωνικό Παντοπωλείο.

Καθημερινή παρουσία δίπλα σε όσους είχαν ανάγκη

Το έργο του παραρτήματος υπό την προεδρία της απλώθηκε σε πολλά μέτωπα. Όπως είχε περιγράψει η ίδια το 2017, καθημερινά 40 οικογένειες λάμβαναν τρόφιμα και ρούχα, ενώ τα Χριστούγεννα και το Πάσχα μοιράζονταν κιβώτια με τρόφιμα σε 500 οικογένειες. Ψωμί και αρτοσκευάσματα από τους αρτοποιούς, λαχανικά και φρούτα από τη λαϊκή, γάλα, κουβέρτες και μαξιλάρια συγκεντρώνονταν και διανέμονταν σε όποιον είχε ανάγκη. Η κ. Δελαπόρτα είχε επισημάνει ότι από τα 100 άτομα που προσέρχονταν στο παράρτημα, τα 98 προσκόμιζαν μηδενικό εκκαθαριστικό, θέτοντας το ερώτημα πώς είναι δυνατό να ζουν τόσοι άνθρωποι σε συνθήκες φτώχειας. «Πώς μπορείς λοιπόν να μη συνεχίζεις τον αγώνα προσφοράς στον συνάνθρωπο; Δεν θα στερέψει ποτέ η ανάγκη για αγάπη, αλληλεγγύη και προσφορά», είχε δηλώσει.

Ο Ερυθρός Σταυρός της Ρόδου είχε σταθερή παρουσία στα ιδρύματα του νησιού, ενώ τα τελευταία χρόνια της θητείας της ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τους πρόσφυγες. Οι Εθελοντές Σαμαρείτες διατηρούσαν σταντ σε 24ωρη βάση στην πρόχειρη δομή φιλοξενίας στα παλιά σφαγεία, οι εθελόντριες νοσηλεύτριες ήταν διαρκώς εκεί και το παράρτημα εφοδίαζε τον καταυλισμό με κρεβάτια, κουβέρτες και τρόφιμα. Η ίδια είχε υπογραμμίσει ότι ο οργανισμός δεν έκλεινε την πόρτα σε κανέναν, υποδεχόμενος Ροδίτες, Ρομά και αλλοδαπούς, στο πλαίσιο των αρχών του ανθρωπισμού και της ανιδιοτελούς προσφοράς που διέπουν τον Ερυθρό Σταυρό διεθνώς.

Το «Αριστείον Τιμής» του Δήμου Ρόδου

Η προσφορά της αναγνωρίστηκε επίσημα από την τοπική κοινωνία τη Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017, όταν το Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου της απένειμε «Αριστείον Τιμής» με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων στο τιμόνι του παραρτήματος. Η τελετή πραγματοποιήθηκε σε κλίμα σεμνότητας και συγκίνησης, παρουσία σύσσωμου του Δημοτικού Συμβουλίου, εκπροσώπων της Εκκλησίας, των Σωμάτων Ασφαλείας, της Περιφέρειας και των εθελοντικών σωματείων του Δήμου.

Ο αείμνηστος δήμαρχος Ρόδου Φώτης Χατζηδιάκος επικαλέστηκε τη φράση του Ισοκράτη «Πολλῶν χρημάτων κρείττων ὁ παρὰ τῆς πόλεως ἔπαινος», τονίζοντας ότι η αναγνώριση αυτή διακρίνει τις αξιοκρατικές πολιτείες και δημιουργεί πρότυπα ζωής. Όπως είχε αναφέρει, στο πρόσωπο της κ. Δελαπόρτα συγκεντρώνονταν οι αρετές του υπεύθυνου πολίτη, που με την κοινωνική της δράση, την ευγένεια, την καλοσύνη, την ευαισθησία και πάνω από όλα την προσφορά της είχε κατακτήσει ξεχωριστή θέση στη συνείδηση των συμπολιτών της.

Η ίδια είχε ομολογήσει αργότερα ότι δεν περίμενε τη βράβευση και ότι χρειάστηκε αρκετή ώρα για να πιστέψει όσα είχαν προηγηθεί. Στη διάρκεια της τελετής, όπως είχε πει, περνούσαν από τα μάτια της «σαν κινηματογραφική ταινία» τα παιδικά της βιώματα και σκηνές των δικών της ανθρώπων, που ήταν ταγμένοι στην υπηρεσία του συνανθρώπου. Κινητήρια δύναμη για εκείνη υπήρξε, όπως είχε δηλώσει, η αγάπη για τη Ρόδο και τους ανθρώπους της.

Από τη Θεσσαλονίκη στη Ρόδο, με ένα μωρό 40 ημερών

Η Δέσποινα Δελαπόρτα δεν γεννήθηκε στη Ρόδο. Έφτασε στο νησί τη δεκαετία του 1960 από τη Θεσσαλονίκη, κρατώντας στην αγκαλιά της ένα μωρό 40 ημερών. Στα πρώτα χρόνια, όπως είχε εξομολογηθεί, ένιωθε πολύ μακριά από τη γενέτειρά της και κάθε φορά που επέστρεφε εκεί φιλούσε το χώμα. Με τα χρόνια, το συναίσθημα αντιστράφηκε. «Πάρα πολύ αγάπησα τη Ρόδο. Εδώ δημιούργησα, εδώ προσέφερα», είχε πει, αναφερόμενη τόσο στην πορεία της ως καθηγήτρια πιάνου όσο και στη διαδρομή της στον Ερυθρό Σταυρό.

Ο δεσμός της με τον Ερυθρό Σταυρό είχε βαθιές ρίζες στην οικογενειακή της ιστορία. Ορόσημο, όπως είχε αφηγηθεί, υπήρξε η στολή της αδελφής της, εθελόντριας νοσηλευτικής του οργανισμού. Ο Ερυθρός Σταυρός είχε εντοπίσει τον θείο της, ο οποίος είχε χαθεί στη Μικρασιατική Καταστροφή, καθώς και τον πατέρα της, αιχμάλωτο στη Θεσσαλονίκη την περίοδο 1946 έως 1947. Οι αναζητήσεις ανθρώπων μέσω ραδιοφώνου, τις οποίες παρακολουθούσε ανελλιπώς ως παιδί, σφράγισαν, κατά την ίδια, τη συναισθηματική της ταύτιση με τον οργανισμό.