Πένθος στη Ρόδο για τη Δέσποινα Δελαπόρτα, τη γυναίκα που ανέστησε τον Ερυθρό Σταυρό στο νησί

Η Ρόδος απο­χαι­ρετά μια σπου­δαία Κυρία της προ­σφο­ράς – Η επί περίπου 3 δεκα­ε­τίες πρό­ε­δρος του Περι­φε­ρεια­κού Τμή­μα­τος Ρόδου του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού και καθη­γή­τρια πιάνου έφυγε από τη ζωή, προ­κα­λώ­ντας κύμα συγκί­νη­σης – Η εξόδιος ακο­λου­θία θα τελε­στεί το Σάββατο 5 Σεπτεμ­βρίου 2026 στις 12 το μεση­μέρι από τον Ιερό Ναό Ταξιαρ­χών.

Βαθιά θλίψη προ­κά­λεσε στη Ρόδο η είδηση του θανάτου της κ. Δέσποι­νας Δελα­πόρτα, μιας προ­σω­πι­κό­τη­τας που ταυ­τί­στηκε όσο λίγες με τον εθε­λο­ντι­σμό και την κοι­νω­νική προ­σφορά στο νησί. Για σχεδόν 30 χρόνια βρέθηκε στο τιμόνι του Περι­φε­ρεια­κού Τμή­μα­τος Ρόδου του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού, το οποίο παρέ­λαβε σε κατά­σταση διά­λυ­σης και το ανέ­δειξε σε ένα από τα πλέον δρα­στή­ρια της χώρας. Παράλ­ληλα, άφησε το δικό της απο­τύ­πωμα και στη μουσική εκπαί­δευση του τόπου, μέσα από τη μακρά πορεία της ως καθη­γή­τρια πιάνου. Η εξόδιος ακο­λου­θία θα τελε­στεί το Σάββατο 5 Σεπτεμ­βρίου 2026 στις 12 το μεση­μέρι από τον Ιερό Ναό Ταξιαρ­χών.

Η είδηση και τα πρώτα μηνύ­ματα

Την είδηση του θανάτου της γνω­στο­ποί­ησε με ανάρ­τησή της η κ. Πίτσα Φεσι­λί­ο­γλου Χατζή, η οποία απο­χαι­ρέ­τησε τη Δέσποινα Δελα­πόρτα με θερμά λόγια, κάνο­ντας ιδιαί­τερη μνεία στην προ­σφορά της στον Ελλη­νικό Ερυθρό Σταυρό, τον οποίο υπη­ρέ­τησε επί περίπου 30 χρόνια με συνέ­πεια και αγάπη. «Ένας σπου­δαίος άνθρω­πος, μια υπέροχη γυναίκα που μας δίδαξε πολλά με το ήθος, την αγάπη της στον συνάν­θρωπο και την ανι­διο­τελή προ­σφορά της όλα αυτά τα χρόνια», ανέφερε μεταξύ άλλων.

Μέσα σε λίγες ώρες ακο­λού­θη­σαν μηνύ­ματα από τον πολι­τικό κόσμο του νησιού και από φορείς του εθε­λο­ντι­σμού, που συγκλί­νουν σε ένα κοινό συμπέ­ρα­σμα: η Ρόδος απο­χαι­ρετά μια γυναίκα που την τίμησε και που άφησε πίσω της έργο δυσα­να­πλή­ρωτο.

Καμπου­ρά­κης: «Μια αρχο­ντική ψυχή με σπάνιο ήθος»

Με δελτίο Τύπου της παρά­τα­ξης «Με Δύναμη για τη Ρόδο», ο κ. Αντώνης Καμπου­ρά­κης απο­χαι­ρέ­τησε τη Δέσποινα Δελα­πόρτα ως «μια σπου­δαία Κυρία της Ρόδου, μια αρχο­ντική ψυχή με σπάνιο ήθος, αξιο­πρέ­πεια και έμφυτη ευγέ­νεια». Όπως σημεί­ωσε, η προ­σφορά της στον τόπο υπήρξε στάση ζωής και η παρα­κα­τα­θήκη που αφήνει είναι ανε­κτί­μητη. «Η Ρόδος απο­χαι­ρετά μια γυναίκα που την τίμησε όσο λίγοι», τόνισε.

Ο κ. Καμπου­ρά­κης έδωσε στο μήνυμά του και έναν έντονα προ­σω­πικό τόνο, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας την απώλεια βαθιά προ­σω­πική. Όπως ανέφερε, επί 30 χρόνια η κ. Δελα­πόρτα τον τίμησε με τη φιλία της, την παρέα της και τις συζη­τή­σεις τους, στιγμές που, όπως έγραψε, θα μείνουν για πάντα μέσα του «ως ένα πολύ­τιμο φυλαχτό». Το μήνυμα ολο­κλη­ρώ­νε­ται με την ευχή να είναι ελαφρύ το χώμα της ροδί­τι­κης γης που θα την σκε­πά­σει, ενώ εκφρά­ζο­νται θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οικο­γέ­νεια και στους οικεί­ους της.

Ιατρίδη: «Η Δέσποινα ήταν δικός μας άνθρω­πος»

Η βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου και αντι­πρό­ε­δρος της Διαρ­κούς Επι­τρο­πής Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων της Βουλής κ. Μίκα Ιατρίδη δήλωσε ότι η είδηση της απώ­λειας τη γέμισε βαθιά θλίψη. «Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που συνα­ντάμε στη ζωή μας και γίνο­νται δικοί μας άνθρω­ποι. Η Δέσποινα ήταν ένας από αυτούς», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Σύμφωνα με την κ. Ιατρίδη, η Δέσποινα Δελα­πόρτα άφησε με τη δια­δρομή και την πολυετή προ­σφορά της στον Ελλη­νικό Ερυθρό Σταυρό ξεχω­ρι­στό απο­τύ­πωμα στη Ρόδο και στην κοι­νω­νία της, υπη­ρε­τώ­ντας τον συνάν­θρωπο με συνέ­πεια, αξιο­πρέ­πεια και βαθιά αίσθηση προ­σφο­ράς. Η ίδια σημεί­ωσε ότι θα τη θυμάται και για όσα μοι­ρά­στη­καν, για τις συζη­τή­σεις τους, το χαμό­γελο, την καλο­σύνη και τη ζεστα­σιά της, κατα­λή­γο­ντας με τη φράση «Καλό σου ταξίδι Δέσποινα μου».

Παππάς: «Ένα σημα­ντικό έργο και ένα δυσα­να­πλή­ρωτο κενό»

Ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου της Νέας Δημο­κρα­τίας κ. Γιάννης Παππάς ανα­φέρ­θηκε σε μια σπου­δαία Ροδί­τισσα που υπη­ρέ­τησε με συνέ­πεια, ήθος και ανι­διο­τέ­λεια τον Ελλη­νικό Ερυθρό Σταυρό και την κοι­νω­νία της Ρόδου για περίπου 3 δεκα­ε­τίες. Από τη θέση της προ­έ­δρου του Περι­φε­ρεια­κού Τμή­μα­τος Ρόδου, όπως τόνισε, προ­σέ­φερε πολύ­τιμο ανθρω­πι­στικό και εθε­λο­ντικό έργο, έχοντας πάντοτε στο επί­κε­ντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Ο κ. Παππάς στάθηκε ιδιαί­τερα και στη δεύτερη πλευρά της δια­δρο­μής της, εκείνη της μου­σι­κής. Όπως ανέφερε, ιδιαί­τερα σημα­ντική υπήρξε η συμβολή της στον πολι­τι­σμό και τη μουσική παιδεία του τόπου, μέσα από τη μακρά και επι­τυ­χη­μένη πορεία της ως καθη­γή­τρια πιάνου. «Η Δέσποινα Δελα­πόρτα αφήνει πίσω της ένα σημα­ντικό έργο και ένα δυσα­να­πλή­ρωτο κενό», κατέ­ληξε, εκφρά­ζο­ντας τα συλ­λυ­πη­τή­ριά του στην οικο­γέ­νεια και στους οικεί­ους της.

Ο απο­χαι­ρε­τι­σμός των εθε­λο­ντών αιμο­δο­τών

Συγκι­νη­τικό ήταν και το μήνυμα του Συλ­λό­γου Εθε­λο­ντών Αιμο­δο­τών Ρόδου «Άγιος Εφραίμ», ο οποίος είναι αδελ­φο­ποι­η­μέ­νος φορέας με το Περι­φε­ρειακό Τμήμα Ρόδου του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού. Ο πρό­ε­δρος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου κ. Βασίλης Νικολής έκανε λόγο για μια σπου­δαία γυναίκα, μια ξεχω­ρι­στή προ­σω­πι­κό­τητα και μια ακού­ρα­στη εθε­λό­ντρια, που για δεκα­ε­τίες υπη­ρέ­τησε με ήθος, συνέ­πεια και ανι­διο­τέ­λεια τον Ελλη­νικό Ερυθρό Σταυρό και την κοι­νω­νία της Ρόδου.

Όπως σημειώ­νε­ται στο μήνυμα, η πολυ­ε­τής προ­σφορά της απο­τε­λεί σημα­ντική παρα­κα­τα­θήκη για τον εθε­λο­ντι­σμό και την κοι­νω­νική προ­σφορά στον τόπο, ενώ ο σύλ­λο­γος αισθά­νε­ται ότι απο­χαι­ρετά έναν άνθρωπο με τον οποίο μοι­ρά­στηκε τις ίδιες αξίες, την αλλη­λεγ­γύη, την προ­σφορά, τον σεβασμό στον συνάν­θρωπο και την έμπρα­κτη στήριξη της κοι­νω­νίας. «Καλό της ταξίδι. Η προ­σφορά της θα παρα­μεί­νει ζωντανή στη μνήμη όλων μας», κατα­λή­γει το μήνυμα, με συλ­λυ­πη­τή­ρια προς την οικο­γέ­νεια, τους οικεί­ους, αλλά και προς όλα τα μέλη, τους εθε­λο­ντές και τη Διοί­κηση του Περι­φε­ρεια­κού Τμή­μα­τος Ρόδου.

Το 1997, ένα ξεκί­νημα από το μηδέν

Η ιστορία της Δέσποι­νας Δελα­πόρτα με τον Ερυθρό Σταυρό της Ρόδου ξεκί­νησε το 1997, όταν η Κεντρική Διοί­κηση του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού της ζήτησε να ανα­λά­βει το τοπικό παράρ­τημα, το οποίο λει­τουρ­γούσε από το 1946. Όπως είχε αφη­γη­θεί η ίδια σε συνέ­ντευξή της στη «δημο­κρα­τική» τον Οκτώ­βριο του 2017, δίστασε αρχικά, θεω­ρώ­ντας την πρόταση μεγάλη τιμή αλλά αμφι­βάλ­λο­ντας αν θα μπο­ρούσε να αντε­πε­ξέλ­θει στις υπο­χρε­ώ­σεις. Τελικά είπε το «ναι» και παρέ­λαβε ένα τμήμα υπό διάλυση. Την εικο­σα­ε­τία 1977 έως 1997 το παράρ­τημα υπο­λει­τουρ­γούσε, χωρίς διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο και χωρίς καμία δρα­στη­ριό­τητα.

Το πρώτο της βήμα ήταν η οργά­νωση ενός τμή­μα­τος νοση­λευ­τι­κής. Τρία χρόνια αργό­τερα συστά­θηκε το πρώτο τμήμα Εθε­λο­ντών Σαμα­ρει­τών και με τα χρόνια το παράρ­τημα έφτασε να δια­θέ­τει 5 τμήματα νοση­λευ­τι­κής και 18 τμήματα Σαμα­ρει­τών. Η ίδια είχε απο­δώ­σει την ανά­πτυξη αυτή στην εξω­στρέ­φειά της. «Δεν έμεινα κλει­σμένη σε ένα γραφείο, βγήκα έξω, χτύπησα πόρτες και βρήκα θετική αντα­πό­κριση», είχε πει, σημειώ­νο­ντας ότι το παρά­δειγμά της ακο­λού­θη­σαν στη συνέ­χεια και άλλοι σύλ­λο­γοι του νησιού. Στην ίδια συνέ­ντευξη είχε επι­ση­μά­νει ότι πριν από 20 χρόνια μόνο ο Ερυθρός Σταυρός συγκέ­ντρωνε τρόφιμα και χρήματα για τις ανάγκες του συναν­θρώ­που, ενώ αργό­τερα δημιουρ­γή­θη­καν πολλές αντί­στοι­χες δομές, όπως το Κοι­νω­νικό Παντο­πω­λείο.

Καθη­με­ρινή παρου­σία δίπλα σε όσους είχαν ανάγκη

Το έργο του παραρ­τή­μα­τος υπό την προ­ε­δρία της απλώ­θηκε σε πολλά μέτωπα. Όπως είχε περι­γρά­ψει η ίδια το 2017, καθη­με­ρινά 40 οικο­γέ­νειες λάμ­βα­ναν τρόφιμα και ρούχα, ενώ τα Χρι­στού­γεννα και το Πάσχα μοι­ρά­ζο­νταν κιβώτια με τρόφιμα σε 500 οικο­γέ­νειες. Ψωμί και αρτο­σκευά­σματα από τους αρτο­ποιούς, λαχα­νικά και φρούτα από τη λαϊκή, γάλα, κου­βέρ­τες και μαξι­λά­ρια συγκε­ντρώ­νο­νταν και δια­νέ­μο­νταν σε όποιον είχε ανάγκη. Η κ. Δελα­πόρτα είχε επι­ση­μά­νει ότι από τα 100 άτομα που προ­σέρ­χο­νταν στο παράρ­τημα, τα 98 προ­σκό­μι­ζαν μηδε­νικό εκκα­θα­ρι­στικό, θέτο­ντας το ερώτημα πώς είναι δυνατό να ζουν τόσοι άνθρω­ποι σε συν­θή­κες φτώ­χειας. «Πώς μπορείς λοιπόν να μη συνε­χί­ζεις τον αγώνα προ­σφο­ράς στον συνάν­θρωπο; Δεν θα στε­ρέ­ψει ποτέ η ανάγκη για αγάπη, αλλη­λεγ­γύη και προ­σφορά», είχε δηλώσει.

Ο Ερυθρός Σταυρός της Ρόδου είχε σταθερή παρου­σία στα ιδρύ­ματα του νησιού, ενώ τα τελευ­ταία χρόνια της θητείας της ασχο­λή­θηκε ιδιαί­τερα με τους πρό­σφυ­γες. Οι Εθε­λο­ντές Σαμα­ρεί­τες δια­τη­ρού­σαν σταντ σε 24ωρη βάση στην πρό­χειρη δομή φιλο­ξε­νίας στα παλιά σφαγεία, οι εθε­λό­ντριες νοση­λεύ­τριες ήταν διαρκώς εκεί και το παράρ­τημα εφο­δί­αζε τον καταυ­λι­σμό με κρε­βά­τια, κου­βέρ­τες και τρόφιμα. Η ίδια είχε υπο­γραμ­μί­σει ότι ο οργα­νι­σμός δεν έκλεινε την πόρτα σε κανέναν, υπο­δε­χό­με­νος Ροδίτες, Ρομά και αλλο­δα­πούς, στο πλαίσιο των αρχών του ανθρω­πι­σμού και της ανι­διο­τε­λούς προ­σφο­ράς που διέπουν τον Ερυθρό Σταυρό διεθνώς.

Το «Αρι­στείον Τιμής» του Δήμου Ρόδου

Η προ­σφορά της ανα­γνω­ρί­στηκε επίσημα από την τοπική κοι­νω­νία τη Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017, όταν το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο Ρόδου της απέ­νειμε «Αρι­στείον Τιμής» με αφορμή τη συμπλή­ρωση 20 χρόνων στο τιμόνι του παραρ­τή­μα­τος. Η τελετή πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε σε κλίμα σεμνό­τη­τας και συγκί­νη­σης, παρου­σία σύσ­σω­μου του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, εκπρο­σώ­πων της Εκκλη­σίας, των Σωμάτων Ασφα­λείας, της Περι­φέ­ρειας και των εθε­λο­ντι­κών σωμα­τείων του Δήμου.

Ο αεί­μνη­στος δήμαρ­χος Ρόδου Φώτης Χατζη­διά­κος επι­κα­λέ­στηκε τη φράση του Ισο­κράτη «Πολλῶν χρη­μά­των κρείτ­των ὁ παρὰ τῆς πόλεως ἔπαινος», τονί­ζο­ντας ότι η ανα­γνώ­ριση αυτή δια­κρί­νει τις αξιο­κρα­τι­κές πολι­τείες και δημιουρ­γεί πρότυπα ζωής. Όπως είχε ανα­φέ­ρει, στο πρόσωπο της κ. Δελα­πόρτα συγκε­ντρώ­νο­νταν οι αρετές του υπεύ­θυ­νου πολίτη, που με την κοι­νω­νική της δράση, την ευγέ­νεια, την καλο­σύνη, την ευαι­σθη­σία και πάνω από όλα την προ­σφορά της είχε κατα­κτή­σει ξεχω­ρι­στή θέση στη συνεί­δηση των συμπο­λι­τών της.

Η ίδια είχε ομο­λο­γή­σει αργό­τερα ότι δεν περί­μενε τη βρά­βευση και ότι χρειά­στηκε αρκετή ώρα για να πιστέ­ψει όσα είχαν προη­γη­θεί. Στη διάρ­κεια της τελετής, όπως είχε πει, περ­νού­σαν από τα μάτια της «σαν κινη­μα­το­γρα­φική ταινία» τα παιδικά της βιώματα και σκηνές των δικών της ανθρώ­πων, που ήταν ταγ­μέ­νοι στην υπη­ρε­σία του συναν­θρώ­που. Κινη­τή­ρια δύναμη για εκείνη υπήρξε, όπως είχε δηλώσει, η αγάπη για τη Ρόδο και τους ανθρώ­πους της.

Από τη Θεσ­σα­λο­νίκη στη Ρόδο, με ένα μωρό 40 ημερών

Η Δέσποινα Δελα­πόρτα δεν γεν­νή­θηκε στη Ρόδο. Έφτασε στο νησί τη δεκα­ε­τία του 1960 από τη Θεσ­σα­λο­νίκη, κρα­τώ­ντας στην αγκαλιά της ένα μωρό 40 ημερών. Στα πρώτα χρόνια, όπως είχε εξο­μο­λο­γη­θεί, ένιωθε πολύ μακριά από τη γενέ­τειρά της και κάθε φορά που επέ­στρεφε εκεί φιλούσε το χώμα. Με τα χρόνια, το συναί­σθημα αντι­στρά­φηκε. «Πάρα πολύ αγάπησα τη Ρόδο. Εδώ δημιούρ­γησα, εδώ προ­σέ­φερα», είχε πει, ανα­φε­ρό­μενη τόσο στην πορεία της ως καθη­γή­τρια πιάνου όσο και στη δια­δρομή της στον Ερυθρό Σταυρό.

Ο δεσμός της με τον Ερυθρό Σταυρό είχε βαθιές ρίζες στην οικο­γε­νειακή της ιστορία. Ορόσημο, όπως είχε αφη­γη­θεί, υπήρξε η στολή της αδελφής της, εθε­λό­ντριας νοση­λευ­τι­κής του οργα­νι­σμού. Ο Ερυθρός Σταυρός είχε εντο­πί­σει τον θείο της, ο οποίος είχε χαθεί στη Μικρα­σια­τική Κατα­στροφή, καθώς και τον πατέρα της, αιχ­μά­λωτο στη Θεσ­σα­λο­νίκη την περίοδο 1946 έως 1947. Οι ανα­ζη­τή­σεις ανθρώ­πων μέσω ραδιο­φώ­νου, τις οποίες παρα­κο­λου­θούσε ανελ­λι­πώς ως παιδί, σφρά­γι­σαν, κατά την ίδια, τη συναι­σθη­μα­τική της ταύτιση με τον οργα­νι­σμό.