Τηλέμαχος Καμπούρης: Από τα drones στη Βίλα Ακάβη: Ως πότε ο Δήμαρχος θα παραμένει απλός παρατηρητής;

Η υπό­θε­ση της Βίλας Ακάβη δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί ως ένα με­μο­νω­μέ­νο πε­ρι­στα­τι­κό. Αντί­θε­τα, ανα­δει­κνύ­ει για ακόμη μία φορά έναν συ­γκε­κρι­μέ­νο τρόπο διοί­κη­σης της δη­μο­τι­κής αρχής, όπου φαί­νε­ται να κυ­ριαρ­χεί η λο­γι­κή «προ­χω­ρά­με και βλέ­που­με», χωρίς να έχουν προη­γου­μέ­νως δια­σφα­λι­στεί όλες οι απα­ραί­τη­τες εγκρί­σεις και αδειο­δο­τή­σεις.

Για μέρες, η δη­μο­τι­κή αρχή δια­βε­βαί­ω­νε τους πο­λί­τες ότι οι ερ­γα­σί­ες στη Βίλα Ακάβη πραγ­μα­το­ποιού­νταν νό­μι­μα και με όλες τις απαι­τού­με­νες εγκρί­σεις. Χθες, όμως, η ίδια η Υπη­ρε­σία Νε­ό­τε­ρων Μνη­μεί­ων, την οποία επι­κα­λού­νταν στε­λέ­χη της δη­μο­τι­κής αρχής, προ­χώ­ρη­σε σε σήμα δια­κο­πής ερ­γα­σιών, δια­ψεύ­δο­ντας στην πράξη όσα μέχρι σή­με­ρα πα­ρου­σιά­ζο­νταν ως δε­δο­μέ­να.

Ο κ. Βα­για­νός οφεί­λει να δώσει άμεσα εξη­γή­σεις και να κα­τα­θέ­σει όλα τα σχε­τι­κά έγ­γρα­φα που απο­δει­κνύ­ουν ότι είχαν εξα­σφα­λι­στεί οι απα­ραί­τη­τες εγκρί­σεις. 

Οφεί­λει να κα­τα­θέ­σει όλα τα σχε­τι­κά έγ­γρα­φα που απο­δει­κνύ­ουν ότι είχαν εξα­σφα­λι­στεί οι απα­ραί­τη­τες εγκρί­σεις και να εξη­γή­σει γιατί επέ­λε­ξε να δια­βε­βαιώ­νει δη­μό­σια τους πο­λί­τες για τη νο­μι­μό­τη­τα των ενερ­γειών της δη­μο­τι­κής αρχής, όταν σή­με­ρα οι ίδιες οι αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες πα­ρου­σιά­ζουν μια εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή ει­κό­να.

Ωστό­σο, δεν είναι η πρώτη φορά που προ­κύ­πτουν σο­βα­ρά ερω­τή­μα­τα για χει­ρι­σμούς που σχε­τί­ζο­νται με τις απαι­τού­με­νες αδειο­δο­τή­σεις. Ανά­λο­γη συ­ζή­τη­ση είχε ανοί­ξει και στην υπό­θε­ση των drones, όπου επί­σης υπήρ­ξαν σο­βα­ρές αμ­φι­σβη­τή­σεις για το εάν είχαν εξα­σφα­λι­στεί εγκαί­ρως όλες οι προ­βλε­πό­με­νες άδειες.

Ο κ. Βα­για­νός δεν μπο­ρεί πλέον να επι­κα­λεί­ται πα­ρερ­μη­νεί­ες, αστο­χί­ες ή επι­κοι­νω­νια­κά λάθη. Όταν σε δύο δια­φο­ρε­τι­κές και ιδιαί­τε­ρα σο­βα­ρές υπο­θέ­σεις, επα­νέρ­χο­νται τα ίδια ερω­τή­μα­τα σχε­τι­κά με τις απαι­τού­με­νες αδειο­δο­τή­σεις, τότε δεν μι­λά­με για σύμ­πτω­ση.

Μι­λά­με για έναν συ­γκε­κρι­μέ­νο τρόπο λει­τουρ­γί­ας και άσκη­σης διοί­κη­σης, για τον οποίο ο ίδιος φέρει ακέ­ραιη πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη.

Δεν είναι δυ­να­τόν κάθε φορά να εμ­φα­νί­ζε­ται βέ­βαιος ότι όλα έχουν γίνει νό­μι­μα και στη συ­νέ­χεια να προ­κύ­πτουν σο­βα­ρές αμ­φι­σβη­τή­σεις ή ακόμη και πα­ρεμ­βά­σεις των αρ­μό­διων υπη­ρε­σιών.

Δεν μπο­ρεί να επι­τί­θε­ται δη­μό­σια σε όσους εκ­φρά­ζουν επι­φυ­λά­ξεις ή ασκούν έλεγ­χο και τε­λι­κά να απο­δει­κνύ­ε­ται ότι τα ερω­τή­μα­τα που τέ­θη­καν ήταν όχι μόνο βά­σι­μα αλλά και απο­λύ­τως δι­καιο­λο­γη­μέ­να.

Όταν πα­ρό­μοια πε­ρι­στα­τι­κά επα­να­λαμ­βά­νο­νται, δεν μι­λά­με πλέον για ατυ­χείς χει­ρι­σμούς ή με­μο­νω­μέ­να λάθη. Μι­λά­με για έναν συ­γκε­κρι­μέ­νο τρόπο διοί­κη­σης. Μια αντί­λη­ψη που φαί­νε­ται να αντι­με­τω­πί­ζει τις νό­μι­μες δια­δι­κα­σί­ες ως δευ­τε­ρεύ­ον ζή­τη­μα, με τη λο­γι­κή «κά­νου­με κάτι και βλέ­που­με στην πο­ρεία».

Και εδώ ακρι­βώς ανα­δει­κνύ­ε­ται η με­γά­λη πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη του Δη­μάρ­χου κ. Κολ­λιά­δη.

Ο Δή­μαρ­χος δεν μπο­ρεί να εμ­φα­νί­ζε­ται διαρ­κώς ως απλός πα­ρα­τη­ρη­τής. Δεν μπο­ρεί κάθε φορά που προ­κύ­πτει ένα σο­βα­ρό ζή­τη­μα να πε­ριο­ρί­ζε­ται σε ρόλο θεατή, αφή­νο­ντας τους συ­νερ­γά­τες του να απο­λο­γού­νται μόνοι τους.

Οι πο­λί­τες δι­καιού­νται να γνω­ρί­ζουν: γνώ­ρι­ζε ο κ. Κο­λιά­δης τι ακρι­βώς συ­νέ­βαι­νε στη Βίλα Ακάβη και στην υπό­θε­ση των drones; Είχε ενη­με­ρω­θεί για το κα­θε­στώς των αδειο­δο­τή­σε­ων;

Αν γνώ­ρι­ζε, οφεί­λει να εξη­γή­σει γιατί η δη­μο­τι­κή αρχή προ­χω­ρού­σε σε δη­μό­σιες δια­βε­βαιώ­σεις που σή­με­ρα αμ­φι­σβη­τού­νται από τις ίδιες τις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες.

Αν δεν γνώ­ρι­ζε, τότε το ζή­τη­μα γί­νε­ται ακόμη σο­βα­ρό­τε­ρο. Πώς είναι δυ­να­τόν ένας Δή­μαρ­χος να μη γνω­ρί­ζει τι συμ­βαί­νει σε τόσο ση­μα­ντι­κές υπο­θέ­σεις που χει­ρί­ζο­νται οι άμε­σοι συ­νερ­γά­τες του;

Και τε­λι­κά τι συμ­βαί­νει; Ο κ. Κο­λιά­δης δεν γνώ­ρι­ζε; Δεν ασχο­λεί­ται; Ή έχει πα­ρα­δώ­σει εν λευκώ τη δια­χεί­ρι­ση τόσο σο­βα­ρών ζη­τη­μά­των στους συ­νερ­γά­τες του; Όποια κι αν είναι η απά­ντη­ση, το απο­τέ­λε­σμα δεν τον δι­καιώ­νει. Αντί­θε­τα, εκ­θέ­τει συ­νο­λι­κά τη δη­μο­τι­κή αρχή και δη­μιουρ­γεί εύ­λο­γες αμ­φι­βο­λί­ες για τον τρόπο με τον οποίο ασκεί­ται η διοί­κη­ση του Δήμου.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ο κ. Κο­λιά­δης δεν μπο­ρεί να είναι πο­λι­τι­κά άμοι­ρος ευ­θυ­νών. Η πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη δεν με­τα­βι­βά­ζε­ται ούτε εξα­ντλεί­ται σε έναν αντι­δή­μαρ­χο. Όταν τα ίδια φαι­νό­με­να επα­να­λαμ­βά­νο­νται, το πρό­βλη­μα παύει να είναι προ­σω­πι­κό και με­τα­τρέ­πε­ται σε πρό­βλη­μα διοί­κη­σης και πο­λι­τι­κών επι­λο­γών.

Θα ήταν πα­ρά­λει­ψή μου να λη­σμο­νή­σω να συγ­χα­ρώ δη­μό­σια τον κ. Χρι­στο­δού­λο Μα­λια­ρά­κη για την ανά­δει­ξη του θέ­μα­τος. Είναι βέ­βαιο ότι χωρίς τη δική του επι­μο­νή, μια τόσο σο­βα­ρή υπό­θε­ση θα είχε πε­ρά­σει στα ψιλά της επι­και­ρό­τη­τας. Ωστό­σο, δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει η νο­μι­μό­τη­τα να δια­σφα­λί­ζε­ται μόνο χάρη στην επι­μο­νή ενός ενερ­γού πο­λί­τη. Η τή­ρη­ση της νο­μι­μό­τη­τας απο­τε­λεί πρω­τί­στως ευ­θύ­νη της ίδιας της δη­μο­τι­κής αρχής.

Και οι πο­λι­τι­κές ευ­θύ­νες πρέ­πει επι­τέ­λους να ανα­λη­φθούν από αυ­τούς που πραγ­μα­τι­κά τις φέ­ρουν.