Τηλέμαχος Καμπούρης: Από τα drones στη Βίλα Ακάβη: Ως πότε ο Δήμαρχος θα παραμένει απλός παρατηρητής;

Η υπόθεση της Βίλας Ακάβη δεν μπορεί να αντι­με­τω­πι­στεί ως ένα μεμο­νω­μένο περι­στα­τικό. Αντί­θετα, ανα­δει­κνύει για ακόμη μία φορά έναν συγκε­κρι­μένο τρόπο διοί­κη­σης της δημο­τι­κής αρχής, όπου φαί­νε­ται να κυριαρ­χεί η λογική «προ­χω­ράμε και βλέ­πουμε», χωρίς να έχουν προη­γου­μέ­νως δια­σφα­λι­στεί όλες οι απα­ραί­τη­τες εγκρί­σεις και αδειο­δο­τή­σεις.

Για μέρες, η δημο­τική αρχή δια­βε­βαί­ωνε τους πολίτες ότι οι εργα­σίες στη Βίλα Ακάβη πραγ­μα­το­ποιού­νταν νόμιμα και με όλες τις απαι­τού­με­νες εγκρί­σεις. Χθες, όμως, η ίδια η Υπη­ρε­σία Νεό­τε­ρων Μνη­μείων, την οποία επι­κα­λού­νταν στελέχη της δημο­τι­κής αρχής, προ­χώ­ρησε σε σήμα δια­κο­πής εργα­σιών, δια­ψεύ­δο­ντας στην πράξη όσα μέχρι σήμερα παρου­σιά­ζο­νταν ως δεδο­μένα.

Ο κ. Βαγια­νός οφείλει να δώσει άμεσα εξη­γή­σεις και να κατα­θέ­σει όλα τα σχετικά έγγραφα που απο­δει­κνύ­ουν ότι είχαν εξα­σφα­λι­στεί οι απα­ραί­τη­τες εγκρί­σεις. 

Οφείλει να κατα­θέ­σει όλα τα σχετικά έγγραφα που απο­δει­κνύ­ουν ότι είχαν εξα­σφα­λι­στεί οι απα­ραί­τη­τες εγκρί­σεις και να εξη­γή­σει γιατί επέλεξε να δια­βε­βαιώ­νει δημόσια τους πολίτες για τη νομι­μό­τητα των ενερ­γειών της δημο­τι­κής αρχής, όταν σήμερα οι ίδιες οι αρμό­διες υπη­ρε­σίες παρου­σιά­ζουν μια εντελώς δια­φο­ρε­τική εικόνα.

Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά που προ­κύ­πτουν σοβαρά ερω­τή­ματα για χει­ρι­σμούς που σχε­τί­ζο­νται με τις απαι­τού­με­νες αδειο­δο­τή­σεις. Ανάλογη συζή­τηση είχε ανοίξει και στην υπόθεση των drones, όπου επίσης υπήρξαν σοβαρές αμφι­σβη­τή­σεις για το εάν είχαν εξα­σφα­λι­στεί εγκαί­ρως όλες οι προ­βλε­πό­με­νες άδειες.

Ο κ. Βαγια­νός δεν μπορεί πλέον να επι­κα­λεί­ται παρερ­μη­νείες, αστο­χίες ή επι­κοι­νω­νιακά λάθη. Όταν σε δύο δια­φο­ρε­τι­κές και ιδιαί­τερα σοβαρές υπο­θέ­σεις, επα­νέρ­χο­νται τα ίδια ερω­τή­ματα σχετικά με τις απαι­τού­με­νες αδειο­δο­τή­σεις, τότε δεν μιλάμε για σύμ­πτωση.

Μιλάμε για έναν συγκε­κρι­μένο τρόπο λει­τουρ­γίας και άσκησης διοί­κη­σης, για τον οποίο ο ίδιος φέρει ακέραιη πολι­τική ευθύνη.

Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά να εμφα­νί­ζε­ται βέβαιος ότι όλα έχουν γίνει νόμιμα και στη συνέ­χεια να προ­κύ­πτουν σοβαρές αμφι­σβη­τή­σεις ή ακόμη και παρεμ­βά­σεις των αρμό­διων υπη­ρε­σιών.

Δεν μπορεί να επι­τί­θε­ται δημόσια σε όσους εκφρά­ζουν επι­φυ­λά­ξεις ή ασκούν έλεγχο και τελικά να απο­δει­κνύ­ε­ται ότι τα ερω­τή­ματα που τέθηκαν ήταν όχι μόνο βάσιμα αλλά και απο­λύ­τως δικαιο­λο­γη­μένα.

Όταν παρό­μοια περι­στα­τικά επα­να­λαμ­βά­νο­νται, δεν μιλάμε πλέον για ατυχείς χει­ρι­σμούς ή μεμο­νω­μένα λάθη. Μιλάμε για έναν συγκε­κρι­μένο τρόπο διοί­κη­σης. Μια αντί­ληψη που φαί­νε­ται να αντι­με­τω­πί­ζει τις νόμιμες δια­δι­κα­σίες ως δευ­τε­ρεύον ζήτημα, με τη λογική «κάνουμε κάτι και βλέ­πουμε στην πορεία».

Και εδώ ακριβώς ανα­δει­κνύ­ε­ται η μεγάλη πολι­τική ευθύνη του Δημάρ­χου κ. Κολ­λιάδη.

Ο Δήμαρ­χος δεν μπορεί να εμφα­νί­ζε­ται διαρκώς ως απλός παρα­τη­ρη­τής. Δεν μπορεί κάθε φορά που προ­κύ­πτει ένα σοβαρό ζήτημα να περιο­ρί­ζε­ται σε ρόλο θεατή, αφή­νο­ντας τους συνερ­γά­τες του να απο­λο­γού­νται μόνοι τους.

Οι πολίτες δικαιού­νται να γνω­ρί­ζουν: γνώριζε ο κ. Κολιά­δης τι ακριβώς συνέ­βαινε στη Βίλα Ακάβη και στην υπόθεση των drones; Είχε ενη­με­ρω­θεί για το καθε­στώς των αδειο­δο­τή­σεων;

Αν γνώριζε, οφείλει να εξη­γή­σει γιατί η δημο­τική αρχή προ­χω­ρούσε σε δημό­σιες δια­βε­βαιώ­σεις που σήμερα αμφι­σβη­τού­νται από τις ίδιες τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες.

Αν δεν γνώριζε, τότε το ζήτημα γίνεται ακόμη σοβα­ρό­τερο. Πώς είναι δυνατόν ένας Δήμαρ­χος να μη γνω­ρί­ζει τι συμ­βαί­νει σε τόσο σημα­ντι­κές υπο­θέ­σεις που χει­ρί­ζο­νται οι άμεσοι συνερ­γά­τες του;

Και τελικά τι συμ­βαί­νει; Ο κ. Κολιά­δης δεν γνώριζε; Δεν ασχο­λεί­ται; Ή έχει παρα­δώ­σει εν λευκώ τη δια­χεί­ριση τόσο σοβαρών ζητη­μά­των στους συνερ­γά­τες του; Όποια κι αν είναι η απά­ντηση, το απο­τέ­λε­σμα δεν τον δικαιώ­νει. Αντί­θετα, εκθέτει συνο­λικά τη δημο­τική αρχή και δημιουρ­γεί εύλογες αμφι­βο­λίες για τον τρόπο με τον οποίο ασκεί­ται η διοί­κηση του Δήμου.

Σε κάθε περί­πτωση, ο κ. Κολιά­δης δεν μπορεί να είναι πολι­τικά άμοιρος ευθυνών. Η πολι­τική ευθύνη δεν μετα­βι­βά­ζε­ται ούτε εξα­ντλεί­ται σε έναν αντι­δή­μαρχο. Όταν τα ίδια φαι­νό­μενα επα­να­λαμ­βά­νο­νται, το πρό­βλημα παύει να είναι προ­σω­πικό και μετα­τρέ­πε­ται σε πρό­βλημα διοί­κη­σης και πολι­τι­κών επι­λο­γών.

Θα ήταν παρά­λειψή μου να λησμο­νήσω να συγχαρώ δημόσια τον κ. Χρι­στο­δούλο Μαλια­ράκη για την ανά­δειξη του θέματος. Είναι βέβαιο ότι χωρίς τη δική του επιμονή, μια τόσο σοβαρή υπόθεση θα είχε περάσει στα ψιλά της επι­και­ρό­τη­τας. Ωστόσο, δεν μπορεί και δεν πρέπει η νομι­μό­τητα να δια­σφα­λί­ζε­ται μόνο χάρη στην επιμονή ενός ενεργού πολίτη. Η τήρηση της νομι­μό­τη­τας απο­τε­λεί πρω­τί­στως ευθύνη της ίδιας της δημο­τι­κής αρχής.

Και οι πολι­τι­κές ευθύνες πρέπει επι­τέ­λους να ανα­λη­φθούν από αυτούς που πραγ­μα­τικά τις φέρουν.