Τηλέμαχος Καμπούρης: Από τον «στρατηγικό σχεδιασμό» στο δεύτερο συνεχόμενο «ναυάγιο» της ναυαγοσωστικής κάλυψης

Την ώρα που η δημο­τική αρχή παρου­σιά­ζει έναν «οδικό χάρτη» για τη Ρόδο των επό­με­νων ετών και μιλά για στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό, βιώσιμη ανά­πτυξη και μεγά­λους στόχους, η πραγ­μα­τι­κό­τητα έρχεται να τη δια­ψεύ­σει με τον πιο ηχηρό τρόπο.

Το νέο «μπλόκο» του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου στη σύμβαση της ναυα­γο­σω­στι­κής κάλυψης δεν απο­τε­λεί απλώς μια διοι­κη­τική εμπλοκή. Απο­τε­λεί ακόμη μία σοβαρή θεσμική απο­τυ­χία της δημο­τι­κής αρχής, σε ένα ζήτημα που αφορά άμεσα την ασφά­λεια των πολιτών και των εκα­τομ­μυ­ρίων επι­σκε­πτών του νησιού.

Το ακόμη πιο ανη­συ­χη­τικό είναι ότι δεν πρό­κει­ται για ένα πρω­το­φα­νές γεγονός.

Το ίδιο ακριβώς ζήτημα είχε ανα­κύ­ψει και την προη­γού­μενη χρονιά.

Τότε, ως δημο­τι­κός σύμ­βου­λος, ήμουν από τους πρώτους που ανέ­δει­ξαν δημόσια το πρό­βλημα, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η ναυα­γο­σω­στική κάλυψη δεν μπορεί κάθε καλο­καίρι να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με προ­χει­ρό­τητα και καθυ­στε­ρή­σεις. Ζήτησα να υπάρξει έγκαι­ρος σχε­δια­σμός ώστε η Ρόδος να μη βρεθεί ποτέ ξανά στην ίδια θέση.

Η απά­ντηση που λάβαμε ήταν ότι επρό­κειτο για μια συγκυ­ριακή δυσκο­λία, ότι τα λάθη είχαν εντο­πι­στεί και ότι την επόμενη χρονιά το πρό­βλημα δεν θα επα­να­λαμ­βα­νό­ταν.

Δυστυ­χώς, έναν χρόνο μετά, οι υπο­σχέ­σεις δια­ψεύ­στη­καν από τα ίδια τα γεγο­νότα.

Για δεύτερη συνε­χό­μενη χρονιά, η ναυα­γο­σω­στική κάλυψη της Ρόδου οδη­γεί­ται σε θεσμικό αδιέ­ξοδο.

Και εδώ πλέον τελειώ­νουν οι δικαιο­λο­γίες.

Γιατί όταν το αντι­κεί­μενο μιας σύμ­βα­σης αφορά την προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής, οποια­δή­ποτε δικαιο­λο­γία για καθυ­στε­ρή­σεις ή διοι­κη­τι­κές αστο­χίες πάει περί­πατο.

Η ναυα­γο­σω­στική κάλυψη δεν είναι μια ακόμη εργο­λα­βία. Είναι μια υπη­ρε­σία που μπορεί να απο­τρέ­ψει την απώλεια μιας ανθρώ­πι­νης ζωής. Σε τέτοιες περι­πτώ­σεις δεν αξιο­λο­γού­νται οι προ­θέ­σεις, αλλά το απο­τέ­λε­σμα.

Και το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι, για δεύτερη συνε­χό­μενη χρονιά, η Ρόδος βρί­σκε­ται αντι­μέ­τωπη με το ίδιο ακριβώς πρό­βλημα.

Δυστυ­χώς, η εικόνα αυτή δεν είναι μεμο­νω­μένη.

Τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες βλέ­πουμε κρί­σι­μες υπο­θέ­σεις του Δήμου να προ­σκρού­ουν δια­δο­χικά σε ελεγ­κτι­κούς θεσμούς. Από την υπόθεση των drones μέχρι τις εξε­λί­ξεις στη ΔΕΥΑΡ και σήμερα στη ναυα­γο­σω­στική κάλυψη, δια­μορ­φώ­νε­ται μια κοινή εικόνα: έλλειψη προ­ε­τοι­μα­σίας, προ­χει­ρό­τητα στους χει­ρι­σμούς και διοι­κη­τική ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα.Αυτό απέχει πολύ από τον «στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό» που δια­φη­μί­ζει η δημο­τική αρχή.

Ο πραγ­μα­τι­κός στρα­τη­γι­κός σχε­δια­σμός δεν απο­δει­κνύ­ε­ται με παρου­σιά­σεις, ημε­ρί­δες και ωραίες εξαγ­γε­λίες.

Απο­δει­κνύ­ε­ται όταν ο Δήμος μπορεί να υλο­ποιεί σωστά, έγκαιρα και νόμιμα ακόμη και τις πιο κρί­σι­μες υπο­χρε­ώ­σεις του.

Η Ρόδος αξίζει μια δημο­τική αρχή που να προ­λαμ­βά­νει τα προ­βλή­ματα και όχι να τα κυνηγά όταν αυτά έχουν ήδη δημιουρ­γη­θεί.

Οι πολίτες δεν ζητούν επι­κοι­νω­νία.

Ζητούν απο­τέ­λε­σμα.

Και το απο­τέ­λε­σμα, δυστυ­χώς, εκθέτει για δεύτερη συνε­χό­μενη χρονιά τη δημο­τική αρχή σε ένα ζήτημα όπου δεν χωρούν ούτε πει­ρα­μα­τι­σμοί ούτε δικαιο­λο­γίες.

Γιατί όταν δια­κυ­βεύ­ε­ται η ανθρώ­πινη ζωή, η ευθύνη δεν μετριέ­ται με τις εξαγ­γε­λίες.

Μετριέ­ται με την ικα­νό­τητα να προ­στα­τεύ­εις τους ανθρώ­πους στην πράξη.