Αθώοι κρίθηκαν και οι πέντε κατηγορούμενοι για τις άδειες χρήσης παραλίας στην ακτή Μιαούλη

• Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου έκρινε ότι δεν στοιχειοθετήθηκε δόλος ούτε πρόθεση σε βάρος κανενός εκ των κατηγορουμένων, κρίνοντας πως οι παραχωρήσεις είχαν γίνει στο πλαίσιο μιας παγιωμένης διοικητικής πρακτικής που ίσχυε από το 2014

Καθαροί από κάθε κατηγορία βγήκαν και οι πέντε κατηγορούμενοι στην υπόθεση που είχε απασχολήσει τη δικαστική επικαιρότητα του νησιού και αφορούσε τη χορήγηση αδειών απλής χρήσης αιγιαλού σε σημεία που εμπίπτουν εντός κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου της πόλης της Ρόδου. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου, αφού άκουσε την υπεράσπιση και αξιολόγησε το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, οδηγήθηκε σε αθωωτική απόφαση, κρίνοντας ότι δεν προέκυψαν τα στοιχεία που απαιτούνται για να θεμελιωθούν οι αποδιδόμενες πράξεις.
Στο εδώλιο είχαν κληθεί ο πρώην προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας Ρόδου, ο πρώην αντιδήμαρχος Ρόδου κ. Κώστας Ταρασλιάς και τρεις ιδιώτες επιχειρηματίες της εστίασης, αντιμέτωποι με κατηγορίες για παράβαση καθήκοντος κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση, ηθική αυτουργία στην ίδια πράξη, καθώς και ψευδή υπεύθυνη δήλωση. Η δικαστική κρίση, ωστόσο, απάλλαξε όλους τους εμπλεκόμενους, αφαιρώντας από την υπόθεση το βάρος των ποινικών συνεπειών που είχε αρχικά αποδώσει η κατηγορία.
Το σκεπτικό της αθώωσης
Κομβικό σημείο της απόφασης αποτέλεσε η διαπίστωση ότι η αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία ενεργοποιήθηκε και ξεκίνησε διαδικασίες ενημέρωσης και ελέγχων ουσιαστικά το 2023, μετά από εισαγγελική παρέμβαση. Μέχρι τότε, όπως προέκυψε κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, υφίστατο μια παγιωμένη κατάσταση που είχε διαμορφωθεί ήδη από το 2014, με τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες, την Κτηματική Υπηρεσία και τον Δήμο Ρόδου, να μην αναζητούν τη σύμφωνη γνώμη της αρχαιολογίας για τη χορήγηση αδειών απλής χρήσης αιγιαλού.
Το δικαστήριο στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι στις επίμαχες παραλιακές θέσεις δεν είχαν σημειωθεί παρεμβολές ούτε εκσκαφές σε αρχαία μνημεία. Η απλή ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων και ομπρελοκαθισμάτων, χωρίς επεμβάσεις στο έδαφος, λειτούργησε ως καθοριστικό στοιχείο για την κρίση ότι δεν υπήρξε προσβολή του προστατευόμενου χώρου. Οι σχετικές άδειες κατά το επίμαχο διάστημα χορηγούνταν με ιδιαίτερη ευκολία, στο πλαίσιο μιας διοικητικής ρουτίνας που είχε εδραιωθεί επί σειρά ετών και την οποία οι κατηγορούμενοι φέρεται να ακολούθησαν ως δεδομένη.
Πέρα από αυτό, η έδρα έκρινε ότι δεν προέκυψε ούτε δόλος ούτε πρόθεση από κανέναν εκ των κατηγορουμένων. Η απουσία του υποκειμενικού στοιχείου, δηλαδή της συνειδητής βούλησης παραβίασης των υπηρεσιακών καθηκόντων ή της εξαπάτησης μέσω ψευδών δηλώσεων, αποτέλεσε τον βασικό άξονα γύρω από τον οποίο οικοδομήθηκε η αθωωτική απόφαση. Όπως υποστήριξε η υπεράσπιση, οι εμπλεκόμενοι υπάλληλοι ενήργησαν με βάση μια διαδικασία που εφαρμοζόταν αδιαλείπτως για χρόνια, χωρίς να έχουν αντιληφθεί ότι παρέκκλιναν από τη νομιμότητα.
Στο σκεπτικό συνεκτιμήθηκε επιπλέον ότι αρκετοί από τους κατηγορουμένους είχαν βρεθεί και στο παρελθόν αντιμέτωποι με ανάλογες κατηγορίες για τα ίδια πραγματικά περιστατικά και είχαν αθωωθεί. Η επανάληψη αυτή της αθωωτικής κρίσης ενίσχυσε την εικόνα ότι επρόκειτο για ζήτημα διοικητικής πρακτικής και όχι για ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά.
Τι περιελάμβανε η κατηγορία
Σύμφωνα με την κατηγορία, ο πρώτος κατηγορούμενος, με την ιδιότητα του Προϊσταμένου της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσων, και ο δεύτερος, υπό την ιδιότητα του Αντιδημάρχου του Δήμου Ρόδου, φέρονταν να είχαν προχωρήσει στη σύναψη συμφωνητικών απευθείας μίσθωσης και παραχώρησης απλής χρήσης αιγιαλού χωρίς να έχουν εξασφαλίσει την προηγούμενη σύμφωνη γνώμη της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου. Η εν λόγω γνωμοδότηση, κατά την κατηγορία, αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για τις παραχωρήσεις, καθώς οι συγκεκριμένες εκτάσεις βρίσκονται εντός του κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου της πόλης της Ρόδου.
Οι επίμαχες παραχωρήσεις αφορούσαν τρία καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Η μία περίπτωση σχετιζόταν με ανάπτυξη σετ τραπεζοκαθισμάτων έκτασης 50,20 τετραγωνικών μέτρων, βάσει συμφωνητικού της 5 Ιουλίου 2021. Η δεύτερη αφορούσε εκμίσθωση τμήματος αιγιαλού 48,95 τετραγωνικών μέτρων για ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων, με σύμβαση που είχε συναφθεί στις 19 Αυγούστου 2020. Η τρίτη, η εκτενέστερη από πλευράς επιφάνειας, περιλάμβανε 373 τετραγωνικά μέτρα για ομπρελοκαθίσματα και 66 τετραγωνικά μέτρα για τραπεζοκαθίσματα, με σύμβαση της 17 Μαΐου 2021.
Στους τρεις ιδιώτες επιχειρηματίες αποδιδόταν ηθική αυτουργία, με τον ισχυρισμό ότι φέρονταν να είχαν προκαλέσει με παραινέσεις την απόφαση των υπαλλήλων να προχωρήσουν στις παραχωρήσεις, καθώς και ψευδής υπεύθυνη δήλωση, καθώς, σύμφωνα πάντα με την κατηγορία, διατείνονταν εγγράφως ότι τηρούνταν οι όροι και οι προϋποθέσεις της σχετικής νομοθεσίας. Η κατηγορία υποστήριζε ότι η αρχαιολογία ουδέποτε είχε δώσει τη σύμφωνη γνώμη της για τις συγκεκριμένες εκτάσεις, παρότι, όπως αναφερόταν, είχε επανειλημμένα υπενθυμίσει τη σχετική υποχρέωση με σειρά εγγράφων που εκτείνονταν χρονικά από το 2014 έως και το 2021.
Την υπεράσπιση των κατηγορουμένων ανέλαβαν οι κ.κ. Άκης Δημητριάδης, Δημήτρης Δημητριάδης, Δημήτρης Βερβέρης, Δήμος Μουτάφης και η κ. Βασιλική Ντουμάνη.
Η υπόθεση ανάγεται σε μια μακρά περίοδο κατά την οποία οι παραχωρήσεις αιγιαλού στο συγκεκριμένο τμήμα της παραλιακής ζώνης της πόλης της Ρόδου γίνονταν χωρίς την προηγούμενη γνωμοδότηση της αρχαιολογίας. Η πρακτική αυτή, που είχε διαμορφωθεί από το 2014, λειτουργούσε ως ο κανόνας για τις αρμόδιες υπηρεσίες, παρά τις κατά καιρούς οχλήσεις της Εφορείας Αρχαιοτήτων.

Η τροπή στην υπόθεση δόθηκε όταν, το 2023, μετά από εισαγγελική παρέμβαση, η αρχαιολογική υπηρεσία ενεργοποιήθηκε και ξεκίνησε διαδικασίες ενημέρωσης και ελέγχων, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της τήρησης ή μη της απαιτούμενης διαδικασίας στις προηγούμενες παραχωρήσεις. Από εκείνο το σημείο σχηματίστηκε η δικογραφία που οδήγησε στην παραπομπή των πέντε προσώπων στο ακροατήριο.
Με την αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ρόδου, η υπόθεση κλείνει για τους κατηγορουμένους, οι οποίοι απαλλάσσονται από το σύνολο των αποδιδόμενων πράξεων, με το δικαστήριο να αναγνωρίζει ότι κινήθηκαν εντός μιας εδραιωμένης διοικητικής πραγματικότητας, απουσία δόλου και πρόθεσης.