Αθώοι κρίθηκαν και οι πέντε κατηγορούμενοι για τις άδειες χρήσης παραλίας στην ακτή Μιαούλη

• Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου έκρινε ότι δεν στοι­χειο­θε­τή­θηκε δόλος ούτε πρόθεση σε βάρος κανενός εκ των κατη­γο­ρου­μέ­νων, κρί­νο­ντας πως οι παρα­χω­ρή­σεις είχαν γίνει στο πλαίσιο μιας παγιω­μέ­νης διοι­κη­τι­κής πρα­κτι­κής που ίσχυε από το 2014

Καθαροί από κάθε κατη­γο­ρία βγήκαν και οι πέντε κατη­γο­ρού­με­νοι στην υπόθεση που είχε απα­σχο­λή­σει τη δικα­στική επι­και­ρό­τητα του νησιού και αφο­ρούσε τη χορή­γηση αδειών απλής χρήσης αιγια­λού σε σημεία που εμπί­πτουν εντός κηρυγ­μέ­νου αρχαιο­λο­γι­κού χώρου της πόλης της Ρόδου. Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, αφού άκουσε την υπε­ρά­σπιση και αξιο­λό­γησε το σύνολο του απο­δει­κτι­κού υλικού, οδη­γή­θηκε σε αθω­ω­τική απόφαση, κρί­νο­ντας ότι δεν προ­έ­κυ­ψαν τα στοι­χεία που απαι­τού­νται για να θεμε­λιω­θούν οι απο­δι­δό­με­νες πράξεις.

Στο εδώλιο είχαν κληθεί ο πρώην προϊ­στά­με­νος της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας Ρόδου, ο πρώην αντι­δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Κώστας Ταρα­σλιάς και τρεις ιδιώτες επι­χει­ρη­μα­τίες της εστί­α­σης, αντι­μέ­τω­ποι με κατη­γο­ρίες για παρά­βαση καθή­κο­ντος κατά συναυ­τουρ­γία και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, ηθική αυτουρ­γία στην ίδια πράξη, καθώς και ψευδή υπεύ­θυνη δήλωση. Η δικα­στική κρίση, ωστόσο, απάλ­λαξε όλους τους εμπλε­κό­με­νους, αφαι­ρώ­ντας από την υπόθεση το βάρος των ποι­νι­κών συνε­πειών που είχε αρχικά απο­δώ­σει η κατη­γο­ρία.

Το σκε­πτικό της αθώωσης

Κομβικό σημείο της από­φα­σης απο­τέ­λεσε η δια­πί­στωση ότι η αρμόδια αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία ενερ­γο­ποι­ή­θηκε και ξεκί­νησε δια­δι­κα­σίες ενη­μέ­ρω­σης και ελέγχων ουσια­στικά το 2023, μετά από εισαγ­γε­λική παρέμ­βαση. Μέχρι τότε, όπως προ­έ­κυψε κατά τη συζή­τηση της υπό­θε­σης, υφί­στατο μια παγιω­μένη κατά­σταση που είχε δια­μορ­φω­θεί ήδη από το 2014, με τις εμπλε­κό­με­νες υπη­ρε­σίες, την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία και τον Δήμο Ρόδου, να μην ανα­ζη­τούν τη σύμφωνη γνώμη της αρχαιο­λο­γίας για τη χορή­γηση αδειών απλής χρήσης αιγια­λού.

Το δικα­στή­ριο στάθηκε ιδιαί­τερα στο γεγονός ότι στις επί­μα­χες παρα­λια­κές θέσεις δεν είχαν σημειω­θεί παρεμ­βο­λές ούτε εκσκα­φές σε αρχαία μνημεία. Η απλή ανά­πτυξη τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των και ομπρε­λο­κα­θι­σμά­των, χωρίς επεμ­βά­σεις στο έδαφος, λει­τούρ­γησε ως καθο­ρι­στικό στοι­χείο για την κρίση ότι δεν υπήρξε προ­σβολή του προ­στα­τευό­με­νου χώρου. Οι σχε­τι­κές άδειες κατά το επίμαχο διά­στημα χορη­γού­νταν με ιδιαί­τερη ευκολία, στο πλαίσιο μιας διοι­κη­τι­κής ρου­τί­νας που είχε εδραιω­θεί επί σειρά ετών και την οποία οι κατη­γο­ρού­με­νοι φέρεται να ακο­λού­θη­σαν ως δεδο­μένη.

Πέρα από αυτό, η έδρα έκρινε ότι δεν προ­έ­κυψε ούτε δόλος ούτε πρόθεση από κανέναν εκ των κατη­γο­ρου­μέ­νων. Η απουσία του υπο­κει­με­νι­κού στοι­χείου, δηλαδή της συνει­δη­τής βού­λη­σης παρα­βί­α­σης των υπη­ρε­σια­κών καθη­κό­ντων ή της εξα­πά­τη­σης μέσω ψευδών δηλώ­σεων, απο­τέ­λεσε τον βασικό άξονα γύρω από τον οποίο οικο­δο­μή­θηκε η αθω­ω­τική απόφαση. Όπως υπο­στή­ριξε η υπε­ρά­σπιση, οι εμπλε­κό­με­νοι υπάλ­λη­λοι ενήρ­γη­σαν με βάση μια δια­δι­κα­σία που εφαρ­μο­ζό­ταν αδια­λεί­πτως για χρόνια, χωρίς να έχουν αντι­λη­φθεί ότι παρέκ­κλι­ναν από τη νομι­μό­τητα.

Στο σκε­πτικό συνε­κτι­μή­θηκε επι­πλέον ότι αρκετοί από τους κατη­γο­ρου­μέ­νους είχαν βρεθεί και στο παρελ­θόν αντι­μέ­τω­ποι με ανά­λο­γες κατη­γο­ρίες για τα ίδια πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά και είχαν αθωωθεί. Η επα­νά­ληψη αυτή της αθω­ω­τι­κής κρίσης ενί­σχυσε την εικόνα ότι επρό­κειτο για ζήτημα διοι­κη­τι­κής πρα­κτι­κής και όχι για ποινικά κολά­σιμη συμπε­ρι­φορά.

Τι περιε­λάμ­βανε η κατη­γο­ρία

Σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, ο πρώτος κατη­γο­ρού­με­νος, με την ιδιό­τητα του Προϊ­στα­μέ­νου της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σων, και ο δεύ­τε­ρος, υπό την ιδιό­τητα του Αντι­δη­μάρ­χου του Δήμου Ρόδου, φέρο­νταν να είχαν προ­χω­ρή­σει στη σύναψη συμ­φω­νη­τι­κών απευ­θείας μίσθω­σης και παρα­χώ­ρη­σης απλής χρήσης αιγια­λού χωρίς να έχουν εξα­σφα­λί­σει την προη­γού­μενη σύμφωνη γνώμη της αρμό­διας Εφο­ρείας Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου. Η εν λόγω γνω­μο­δό­τηση, κατά την κατη­γο­ρία, απο­τε­λούσε απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για τις παρα­χω­ρή­σεις, καθώς οι συγκε­κρι­μέ­νες εκτά­σεις βρί­σκο­νται εντός του κηρυγ­μέ­νου αρχαιο­λο­γι­κού χώρου της πόλης της Ρόδου.

Οι επί­μα­χες παρα­χω­ρή­σεις αφο­ρού­σαν τρία κατα­στή­ματα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος. Η μία περί­πτωση σχε­τι­ζό­ταν με ανά­πτυξη σετ τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των έκτασης 50,20 τετρα­γω­νι­κών μέτρων, βάσει συμ­φω­νη­τι­κού της 5 Ιουλίου 2021. Η δεύτερη αφο­ρούσε εκμί­σθωση τμή­μα­τος αιγια­λού 48,95 τετρα­γω­νι­κών μέτρων για ανά­πτυξη τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των, με σύμβαση που είχε συνα­φθεί στις 19 Αυγού­στου 2020. Η τρίτη, η εκτε­νέ­στερη από πλευράς επι­φά­νειας, περι­λάμ­βανε 373 τετρα­γω­νικά μέτρα για ομπρε­λο­κα­θί­σματα και 66 τετρα­γω­νικά μέτρα για τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα, με σύμβαση της 17 Μαΐου 2021.

Στους τρεις ιδιώτες επι­χει­ρη­μα­τίες απο­δι­δό­ταν ηθική αυτουρ­γία, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι φέρο­νταν να είχαν προ­κα­λέ­σει με παραι­νέ­σεις την απόφαση των υπαλ­λή­λων να προ­χω­ρή­σουν στις παρα­χω­ρή­σεις, καθώς και ψευδής υπεύ­θυνη δήλωση, καθώς, σύμφωνα πάντα με την κατη­γο­ρία, δια­τεί­νο­νταν εγγρά­φως ότι τηρού­νταν οι όροι και οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις της σχε­τι­κής νομο­θε­σίας. Η κατη­γο­ρία υπο­στή­ριζε ότι η αρχαιο­λο­γία ουδέ­ποτε είχε δώσει τη σύμφωνη γνώμη της για τις συγκε­κρι­μέ­νες εκτά­σεις, παρότι, όπως ανα­φε­ρό­ταν, είχε επα­νει­λημ­μένα υπεν­θυ­μί­σει τη σχετική υπο­χρέ­ωση με σειρά εγγρά­φων που εκτεί­νο­νταν χρονικά από το 2014 έως και το 2021.

Την υπε­ρά­σπιση των κατη­γο­ρου­μέ­νων ανέ­λα­βαν οι κ.κ. Άκης Δημη­τριά­δης, Δημή­τρης Δημη­τριά­δης, Δημή­τρης Βερ­βέ­ρης, Δήμος Μου­τά­φης και η κ. Βασι­λική Ντου­μάνη.

Η υπόθεση ανά­γε­ται σε μια μακρά περίοδο κατά την οποία οι παρα­χω­ρή­σεις αιγια­λού στο συγκε­κρι­μένο τμήμα της παρα­λια­κής ζώνης της πόλης της Ρόδου γίνο­νταν χωρίς την προη­γού­μενη γνω­μο­δό­τηση της αρχαιο­λο­γίας. Η πρα­κτική αυτή, που είχε δια­μορ­φω­θεί από το 2014, λει­τουρ­γούσε ως ο κανόνας για τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες, παρά τις κατά καιρούς οχλή­σεις της Εφο­ρείας Αρχαιο­τή­των.

Η τροπή στην υπόθεση δόθηκε όταν, το 2023, μετά από εισαγ­γε­λική παρέμ­βαση, η αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία ενερ­γο­ποι­ή­θηκε και ξεκί­νησε δια­δι­κα­σίες ενη­μέ­ρω­σης και ελέγχων, θέτο­ντας στο επί­κε­ντρο το ζήτημα της τήρησης ή μη της απαι­τού­με­νης δια­δι­κα­σίας στις προη­γού­με­νες παρα­χω­ρή­σεις. Από εκείνο το σημείο σχη­μα­τί­στηκε η δικο­γρα­φία που οδήγησε στην παρα­πο­μπή των πέντε προ­σώ­πων στο ακρο­α­τή­ριο.

Με την αθω­ω­τική απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου, η υπόθεση κλείνει για τους κατη­γο­ρου­μέ­νους, οι οποίοι απαλ­λάσ­σο­νται από το σύνολο των απο­δι­δό­με­νων πράξεων, με το δικα­στή­ριο να ανα­γνω­ρί­ζει ότι κινή­θη­καν εντός μιας εδραιω­μέ­νης διοι­κη­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, απουσία δόλου και πρό­θε­σης.