Ο 55χρονος για το φονικό με το μαχαίρι αιτήθηκε να ακυρωθούν οι ψυχιατρικές πραγματογνωμοσύνες!

• Ο προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος ημε­δα­πός, δια του συνη­γό­ρου του κ. Εμμα­νουήλ Βλάχου, βάλλει κατά των δύο εκθέ­σεων πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης κάνο­ντας λόγο για ακυ­ρό­τη­τες, κενά και αντι­φά­σεις, ενώ ζητεί νέα ψυχια­τρο­δι­κα­στική εξέταση από την Ψυχια­τρική Κλινική των Φυλακών Κορυ­δαλ­λού και ανα­πα­ρά­σταση του περι­στα­τι­κού που κόστισε τη ζωή στον 63χρονο σύνοικό του

Νέα σελίδα ανοίγει στην υπόθεση του φονικού της 8ης Ιουνίου 2026, με θύμα τον 63χρονο ημεδαπό που έχασε τη ζωή του από μαχαι­ριά στον λαιμό στον κοι­νό­χρη­στο χώρο της πολυ­κα­τοι­κίας όπου διέμενε στις Καλυ­θιές.

Ο 55χρονος ημε­δα­πός, ο οποίος κρίθηκε προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος στις 11 Ιουνίου 2026 και νοση­λεύ­ε­ται σήμερα στην Ψυχια­τρική Κλινική των Φυλακών Κορυ­δαλ­λού, κατέ­θεσε στις 28 Ιουλίου 2026, δια του συνη­γό­ρου του, δικη­γό­ρου κ. Εμμα­νουήλ Βλάχου, προ­σφυγή ενώπιον του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Με το δικό­γραφο αμφι­σβη­τεί­ται ευθέως η πορεία της ανά­κρι­σης, καθώς ο κατη­γο­ρού­με­νος υπο­στη­ρί­ζει ότι κρίσιμα αιτή­ματα της υπε­ρά­σπι­σής του είτε δεν απα­ντή­θη­καν ποτέ είτε ικα­νο­ποι­ή­θη­καν με τρόπο ελλιπή, θέτο­ντας εκ νέου στο επί­κε­ντρο το ζήτημα του κατα­λο­γι­σμού.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι σε βάρος του 55χρονου έχουν ασκηθεί διώξεις για ανθρω­πο­κτο­νία με δόλο, παρά­νομη οπλο­φο­ρία και οπλο­χρη­σία, ενώ η υπε­ρά­σπιση εμμένει σταθερά στη θέση ότι κατά τον χρόνο της πράξης ο κατη­γο­ρού­με­νος ήταν ολο­κλη­ρω­τικά ανί­κα­νος προς κατα­λο­γι­σμό και ότι η τρα­γω­δία υπήρξε απο­τέ­λε­σμα ατυ­χή­μα­τος.

Οι αιχμές για την πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη

Στον πυρήνα της προ­σφυ­γής βρί­σκε­ται η ψυχια­τρική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη που δια­τά­χθηκε από τον Α’ τακτικό Ανα­κριτή. Σύμφωνα με όσα υπο­στη­ρί­ζει η πλευρά του κατη­γο­ρου­μέ­νου, ο ανα­κρι­τής όρισε δύο ψυχιά­τρους του Γενικού Νοσο­κο­μείου, παρα­λεί­πο­ντας ωστόσο να συμπε­ρι­λά­βει στα προς διε­ρεύ­νηση ζητή­ματα τα πλέον κρίσιμα ερω­τή­ματα για την ποινική αντι­με­τώ­πιση της υπό­θε­σης. Συγκε­κρι­μένα, όπως ανα­φέ­ρε­ται, δεν ζητή­θηκε να απα­ντη­θεί αν κατά τον χρόνο του περι­στα­τι­κού ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε πλήρη ικα­νό­τητα αντί­λη­ψης του άδικου χαρα­κτήρα της πράξης του, αν συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις εφαρ­μο­γής των άρθρων 34 ή 36 του Ποι­νι­κού Κώδικα και αν κατά τον χρόνο τέλεσης ήταν ολο­κλη­ρω­τικά ανί­κα­νος προς κατα­λο­γι­σμό.

Η υπε­ρά­σπιση προχωρά όμως και ένα βήμα παρα­πέρα, προ­βάλ­λο­ντας λόγο ακυ­ρό­τη­τας των δύο εκθέ­σεων που συντά­χθη­καν με ημε­ρο­μη­νία 30 Ιουνίου 2026. Όπως δια­τεί­νε­ται, οι πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες δεν έδωσαν τον προ­βλε­πό­μενο όρκο, γεγονός που κατά την προ­σφυγή καθιστά άκυρες τις εκθέ­σεις τους. Επι­πλέον, οι δύο εκθέ­σεις χαρα­κτη­ρί­ζο­νται πιστή αντι­γραφή η μία της άλλης, με κενά και ασά­φειες, καθώς, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της υπε­ρά­σπι­σης, δεν απα­ντούν με σαφή­νεια στο ερώτημα του πλήρους ή μειω­μέ­νου κατα­λο­γι­σμού, δεν λαμ­βά­νουν υπόψη το πλήρες ιατρικό και ψυχια­τρικό ιστο­ρικό του κατη­γο­ρου­μέ­νου και στη­ρί­ζο­νται απο­κλει­στικά σε συνέ­ντευξη, χωρίς νευ­ρο­λο­γι­κές, απει­κο­νι­στι­κές ή εργα­στη­ρια­κές εξε­τά­σεις που θα εισέ­φε­ραν αντι­κει­με­νικά βιο­λο­γικά στοι­χεία.

Ιδιαί­τερο βάρος δίδεται σε μια αντί­φαση που, κατά την υπε­ρά­σπιση, δια­τρέ­χει τις εκθέ­σεις. Όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται στην προ­σφυγή, οι πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες από τη μια πλευρά απο­φαί­νο­νται ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος παρου­σιά­ζει παρα­λη­ρη­τική συμπε­ρι­φορά, με πεποί­θηση ότι θα τον σώσουν εξω­γή­ι­νοι, και από την άλλη κατα­λή­γουν ότι προέβη στην πράξη με πλήρη συνεί­δηση. Η αντί­φαση αυτή, κατά την πλευρά του 55χρονου, καθιστά επι­τα­κτική τη διε­νέρ­γεια νέας, άλλως συμπλη­ρω­μα­τι­κής, πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης.

Το ζήτημα της αμε­ρο­λη­ψίας

Δεύ­τε­ρος άξονας της προ­σφυ­γής είναι η αμφι­σβή­τηση της αντι­κει­με­νι­κό­τη­τας μίας εκ των διο­ρι­σθέ­ντων πραγ­μα­το­γνω­μό­νων. Ο κατη­γο­ρού­με­νος υπεν­θυ­μί­ζει ότι, περίπου 10 ημέρες πριν από το μοιραίο περι­στα­τικό, είχε οδη­γη­θεί από τα αδέλφια του στην Ψυχια­τρική Κλινική του νοσο­κο­μείου με τάσεις να αφαι­ρέ­σει ο ίδιος τη ζωή του. Παρά την εισα­γωγή του, όπως υπο­στη­ρί­ζει, έλαβε εξι­τή­ριο λίγες ώρες αργό­τερα, το μεση­μέρι της ίδιας ημέρας, με νέα φαρ­μα­κευ­τική αγωγή, μολο­νότι η ψυχική του κατά­σταση παρου­σί­αζε ραγδαία επι­δεί­νωση. Η γνω­μά­τευση εκείνη, κατά τη δια­τύ­πωση της προ­σφυ­γής, απο­δεί­χθηκε μοιραία τόσο για τη ζωή του θύματος όσο και για τον ίδιο. Για τον λόγο αυτό η υπε­ρά­σπιση υπο­στη­ρί­ζει ότι η συγκε­κρι­μένη ιατρός δεν μπορεί να έχει αντι­κει­με­νική και αμε­ρό­λη­πτη κρίση στην υπόθεση, καθώς μάλιστα ενα­ντίον της είχε δια­τυ­πω­θεί εγγρά­φως μομφή ήδη από τις 10 Ιουνίου 2026, χωρίς, όπως ανα­φέ­ρε­ται, να υπάρξει συνέ­χεια.

Με βάση τα παρα­πάνω, ζητεί­ται η νέα ψυχια­τρο­δι­κα­στική εξέταση να ανα­τε­θεί σε ειδικό πραγ­μα­το­γνώ­μονα της Ψυχια­τρι­κής Κλι­νι­κής των Φυλακών Κορυ­δαλ­λού, όπου ο 55χρονος νοση­λεύ­ε­ται σήμερα, με το σκε­πτικό ότι οι εκεί ψυχί­α­τροι δια­θέ­τουν μεγα­λύ­τερη εξει­δί­κευση, εμπει­ρία και τεχνο­λο­γικό εξο­πλι­σμό για κρα­τού­με­νους με ψυχικές και δια­νοη­τι­κές παθή­σεις.

Η σιωπηρή άρνηση για την ανα­πα­ρά­σταση

Ο δεύ­τε­ρος λόγος της προ­σφυ­γής αφορά στο αίτημα ανα­πα­ρά­στα­σης των συν­θη­κών του περι­στα­τι­κού, το οποίο είχε υπο­βλη­θεί ήδη από τις 10 Ιουνίου 2026, κατ’ άρθρο 180 και επόμενα του Κώδικα Ποι­νι­κής Δικο­νο­μίας. Όπως προ­κύ­πτει από την προ­σφυγή, ο ανα­κρι­τής ουδέ­ποτε απά­ντησε στο αίτημα αυτό, μολο­νότι έχει παρέλ­θει διά­στημα μεγα­λύ­τερο του 1 μηνός, γεγονός που η υπε­ρά­σπιση χαρα­κτη­ρί­ζει σιωπηρή άρνηση και ζητεί την ακύρωσή της.

Κατά την πλευρά του κατη­γο­ρου­μέ­νου, η ανα­πα­ρά­σταση είναι το μόνο μέσο που μπορεί να φωτίσει τις ακρι­βείς συν­θή­κες υπό τις οποίες το θύμα τραυ­μα­τί­στηκε θανά­σιμα στον λαιμό, δεδο­μέ­νου ότι ο ίδιος, εξαι­τίας της βαριάς ψυχικής του πάθησης, εμφα­νί­ζει σοβαρά κενά μνήμης και αδυ­να­τεί να ανα­συν­θέ­σει τι ακριβώς συνέβη. Η εκδοχή που προ­βάλ­λει παρα­μέ­νει αυτή που είχε δια­τυ­πώ­σει και κατά την απο­λο­γία του, ότι δηλαδή θυμάται μόνο πως λίγο πριν από τον θάνατο του 63χρονου επι­χεί­ρησε να στρέψει το μαχαίρι στην κοι­λιακή του χώρα για να αυτο­κτο­νή­σει και ότι το τραγικό απο­τέ­λε­σμα πιθανόν επήλθε τη στιγμή που το θύμα προ­σπά­θησε να τον απο­τρέ­ψει, όπως φέρεται να είχε πράξει και στο παρελ­θόν. Η υπε­ρά­σπιση επι­κα­λεί­ται εξάλλου και την αυθόρ­μητη φράση του κατη­γο­ρου­μέ­νου στην προ­α­να­κρι­τική του κατά­θεση, ότι δεν είχε σκοπό να κάνει κακό στο θύμα αλλά στον εαυτό του, ως στοι­χείο που συνη­γο­ρεί στην παντελή απουσία ακόμη και ενδε­χό­με­νου δόλου.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Το φονικό σημειώ­θηκε γύρω στις 19:30 της Δευ­τέ­ρας 8 Ιουνίου 2026, στον κοι­νό­χρη­στο χώρο της πολυ­κα­τοι­κίας όπου διέ­με­ναν τα δύο πρόσωπα. Ο 63χρονος εντο­πί­στηκε από το πλήρωμα του ΕΚΑΒ ξαπλω­μέ­νος στον αύλειο χώρο, χωρίς σφυγμό και αισθή­σεις, με τραύμα στον λαιμό, ενώ ο φερό­με­νος ως δράστης βρέθηκε στο σημείο με αίματα στα χέρια, χωρίς να έχει επι­χει­ρή­σει να απο­μα­κρυν­θεί. Το φονικό όργανο, μαχαίρι οικια­κής χρήσης συνο­λι­κού μήκους 21 εκα­το­στών και λάμας 11,5 εκα­το­στών, κατα­σχέ­θηκε στον χώρο.

Ο 55χρονος πάσχει, κατά δήλωσή του, από σχι­ζο­φρέ­νεια και διπο­λική δια­τα­ραχή, είναι δια­βη­τι­κός και έχει νοση­λευ­τεί κατ’ επα­νά­ληψη σε δημό­σιες ψυχια­τρι­κές δομές, με την τελευ­ταία εισα­γωγή του να τοπο­θε­τεί­ται στις 29 Μαΐου 2026. Το πρωί της ημέρας του εγκλή­μα­τος είχε μάλιστα εξε­τα­στεί στην ψυχια­τρική κλινική, στοι­χείο που η υπε­ρά­σπιση αξιο­ποιεί σταθερά σε όλα τα στάδια της δια­δι­κα­σίας. Θύμα και κατη­γο­ρού­με­νος ζούσαν για χρόνια κάτω από την ίδια στέγη και, κατά πλη­ρο­φο­ρίες, συν­δέ­ο­νταν με στενή φιλία, με συγ­γε­νείς του 55χρονου να φρο­ντί­ζουν συχνά για τη σίτιση και των δύο.