Ένα νησί που έμαθε να ζει με τη μούχλα του

Πέρα από πρόσωπα και πολιτικές σκοπιμότητες, η συνέντευξη του Κώστα Χρυσοχοΐδη αποτύπωσε κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: την εικόνα μιας Ρόδου που έχει συνηθίσει την ίδια της την υποβάθμιση. Ένας βιολογικός καθαρισμός που στραγγαλίζεται από λύματα που δεν χωράει, επειδή επί χρόνια δεν χτίστηκαν οι περιφερειακές μονάδες σε Αρχάγγελο, Αφάντου, Μαλώνα και Παραδείσι, με αποτέλεσμα να δυσφημείται το ίδιο το τουριστικό προϊόν από το οποίο ζει το νησί. Χιλιάδες χιλιόμετρα δικτύου ύδρευσης όπου εν έτει 2026 τρέχει ακόμη νερό μέσα από σωλήνες με αμίαντο, στην πόλη και σε χωριά. Λακκούβες που έγιναν τοπίο, πεζοδρόμια που δεν περπατιούνται, συνοικίες και κοινότητες με εικόνες εγκατάλειψης που δεν περιορίζονται πια στο κέντρο. Και από πάνω, εξαγγελίες επενδύσεων 45 εκατομμυρίων ευρώ χωρίς σαφή απάντηση στο πώς θα χρηματοδοτηθούν και τι ακριβώς θα λύσουν.

Η παρομοίωση με το δωμάτιο με τη μούχλα είναι ίσως η πιο σκληρή διάγνωση που έχει διατυπωθεί δημόσια για το νησί: δεν είναι μόνο ότι οι υποδομές καταρρέουν, είναι ότι η κοινωνία έπαψε να το θεωρεί σκάνδαλο. Ο μεγαλύτερος τουριστικός προορισμός των Δωδεκανήσων, που γεμίζει τα ταμεία του κράτους κάθε καλοκαίρι, ποτίζεται από αμίαντο και διαχειρίζεται τα λύματά του με λογική δεκαετίας του 1980, ενώ η διοίκηση τρέχει πίσω από τα προβλήματα μόνο όταν αυτά ξεχειλίσουν.

Το ερώτημα δεν είναι πια αν η Ρόδος υποβαθμίζεται, αλλά πότε θα σταματήσει να το θεωρεί φυσιολογικό.