ΔΗΜΟ-ΚΡΙΣΕΙΣ

Από 550 σε 9.000 μετακλητούς και κανείς δεν μετράει τι αλλάζει

Δημόκριτος γράφει ο 1 λεπτό ανάγνωση
Παναγιώτης Εγγλέζος
✦ Σύνοψη ⌄
  • Ο αριθμός των μετα­κλη­τών εργα­ζο­μέ­νων εκτο­ξεύ­θηκε από 550 το 2024 σε σχεδόν 9.000 σήμερα, ανα­διαρ­θρώ­νο­ντας την τοπική αγορά εργα­σίας.
  • Η εξάρ­τηση των επι­χει­ρή­σεων από το ξένο εργα­τικό δυνα­μικό μειώνει την ανάγκη υπο­γρα­φής τοπικών συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων.
  • Η καθυ­στέ­ρηση του Υπουρ­γείου Εργα­σίας να διευ­κρι­νί­σει ποια σύμβαση ισχύει για τους ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λους οδηγεί σε ανι­σό­τη­τες στις αμοιβές.
  • Η έλλειψη κρα­τι­κών κανόνων δημιουρ­γεί συν­θή­κες αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού, με τους νόμι­μους εργα­ζό­με­νους να βρί­σκο­νται σε μειο­νε­κτική θέση.

Ο αριθμός που εξηγεί τα πάντα στις δηλώ­σεις του Πανα­γιώτη Εγγλέ­ζου είναι το άλμα από τους περίπου 550 μετα­κλη­τούς το 2024 στους σχεδόν 9.000 σήμερα. Δεν είναι λεπτο­μέ­ρεια, είναι ανα­διά­ταξη ολό­κλη­ρης της τοπικής αγοράς εργα­σίας στον του­ρι­σμό, την εστίαση και τις κατα­σκευές. Και όπως σωστά επι­ση­μαί­νει, όσο οι επι­χει­ρή­σεις παύουν να εξαρ­τώ­νται από το ντόπιο εργα­τικό δυνα­μικό, τόσο λιγό­τερο λόγο έχουν να υπο­γρά­ψουν τοπικές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις. Το σημείο του είναι ακριβές. Το ζήτημα δεν είναι η προ­έ­λευση των ανθρώ­πων αλλά οι όροι, και όταν ζητάει ίδιες συμ­βά­σεις για όλους, μετα­κλη­τούς συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων, ζητάει το αυτο­νό­ητο που στη Ρόδο έχει κατα­ντή­σει διεκ­δί­κηση.

Από κάτω κρύ­βε­ται το χάος που ο ίδιος περι­γρά­φει. Δύο μήνες ανα­μο­νής για να απα­ντή­σει το Υπουρ­γείο Εργα­σίας ποια σύμβαση ισχύει στους ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λους, η τοπική ή η πανελ­λα­δική, με απο­τέ­λε­σμα εργα­ζό­με­νοι στον ίδιο κλάδο και την ίδια περιοχή να αμεί­βο­νται δια­φο­ρε­τικά. Στο μεταξύ η ακρί­βεια σπρώ­χνει τον κόσμο σε ατο­μι­κές συμ­βά­σεις, εκεί όπου ανταλ­λάσ­σει δικαιώ­ματα με λίγα ευρώ παρα­πάνω. Το σωμα­τείο των 120 έως 150 δια­νο­μέων, η σύνδεση με την ΕΡΓΑΝΗ και το αίτημα για επίδομα ανερ­γίας 5 μηνών δεί­χνουν όλα προς το ίδιο σημείο, μια αγορά που τρέχει χωρίς κανόνες όπου χαμένος βγαίνει όποιος τους τηρεί.

Όταν ο νόμιμος εργα­ζό­με­νος βρί­σκε­ται σε μειο­νε­κτική θέση ακριβώς επειδή δηλώνει, φορο­λο­γεί­ται και ελέγ­χε­ται, το πρό­βλημα δεν είναι ο αθέ­μι­τος αντα­γω­νι­σμός αλλά η απουσία του κράτους που υπο­τί­θε­ται ότι βάζει τους κανόνες.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.