Το θερμό καλοκαίρι έχει γίνει το πιο σταθερό ραντεβού των ελληνοτουρκικών

Κάθε Ιούνιο, με μαθη­μα­τική σχεδόν ακρί­βεια, επα­νέρ­χε­ται η ίδια πρό­βλεψη. Φέτος αφορμή έδωσε η παρε­νό­χληση δια ασυρ­μά­του του αερο­σκά­φους που μετέ­φερε τον Νίκο Δένδια και τους ομο­λό­γους του από Γαλλία και Ολλαν­δία, με τον διε­θνο­λόγο Αθα­νά­σιο Μποζίνη να μιλά για πιθανό θερμό επει­σό­διο. Πίσω από τη γνώριμη ορο­λο­γία υπάρχει όμως μια παρα­τή­ρηση που αξίζει προ­σο­χής. Η Τουρκία φαί­νε­ται να κινεί­ται όχι από ισχύ αλλά από στε­νό­τητα, βλέ­πο­ντας το Ιράν να καταρ­ρέει ως στή­ριγμα, τις προ­σπά­θειες δια­με­σο­λά­βη­σης να απο­τυγ­χά­νουν και την Ελλάδα να ανα­βαθ­μί­ζε­ται ενερ­γειακά και διπλω­μα­τικά μέσα από τον άξονα με Κύπρο, Ισραήλ και ΗΠΑ.

Αυτό αλλάζει και τη φύση του κιν­δύ­νου. Μια χώρα που νιώθει να χάνει έδαφος είναι συνήθως πιο απρό­βλε­πτη από μια χώρα που απλώς επι­δει­κνύει δύναμη, κι εκεί ακριβώς βρί­σκε­ται το πραγ­μα­τικό στοί­χημα της ελλη­νι­κής πλευράς, να μην μπερ­δέ­ψει τον θόρυβο μιας ασύρ­μα­της παρε­νό­χλη­σης με τη βαθύ­τερη μετα­τό­πιση των ισορ­ρο­πιών στην περιοχή. Το ζητού­μενο δεν είναι να τρο­μά­ζουμε με κάθε ασύρ­ματο πάνω από το Αιγαίο, αλλά ούτε να εφη­συ­χά­ζουμε επειδή έχουμε συνη­θί­σει να ακούμε την ίδια ακριβώς πρό­βλεψη κάθε καλο­καίρι.

Η επα­νά­ληψη της λέξης κίν­δυ­νος δεν τον κάνει λιγό­τερο πραγ­μα­τικό, τον κάνει απλώς πιο εύκολο να τον αγνο­ή­σει κανείς.