Δικαίωμα

Καθόλου άσχετο με την υπο­γεν­νη­τι­κό­τητα, δεν είναι αυτό που για ένα μεγάλο μέρος της κοι­νω­νίας  απο­τε­λεί σημα­ντική οικο­νο­μική επι­βά­ρυνση ή ακόμη και λόγο ακύ­ρω­σης επι­λο­γών (βλέπε κάνω παιδιά) λόγω αδυ­να­μίας εύρεσης κατοι­κίας σε λογικό ενοίκιο. Σε αυτό το φόντο η απλή προ­ώ­θηση μορφών επι­δό­τη­σης όμως δύσκολα μπορεί να θεω­ρη­θεί συνο­λική λύση για το ζήτημα της στέγης. Γιατί αυτό που ανα­δει­κνύ­ε­ται στα­διακά είναι ακριβώς το πώς μπο­ρούμε να στο­χα­στούμε ξανά την κατοι­κία ως δικαί­ωμα που απαιτεί παρεμ­βά­σεις σε όλα τα επίπεδα: από εκτε­τα­μέ­νες δημό­σιες επεν­δύ­σεις για την αύξηση των δια­θέ­σι­μων κατοι­κιών για όσους τις έχουν ανάγκη έως την ανάγκη «διοι­κη­τι­κών» παρεμ­βά­σεων στο ύψος των ενοι­κίων.