Στο εδώλιο στις 11 Νοεμβρίου ο πρώην δήμαρχος Ρόδου για παράβαση καθήκοντος με φόντο τα αυθαίρετα του Μανδρακίου και της Ακτής Μιαούλη

• Η Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου απο­δί­δει στον κ. Αντώνη Καμπου­ράκη ότι από τα μέσα του 2021 έως τον Απρίλιο του 2023 δεν επέβαλε κυρώ­σεις σε 10 κατα­στή­ματα που, σύμφωνα με τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες, είχαν επε­κτα­θεί αυθαί­ρετα σε μνημεία και στον αιγιαλό • Σε προη­γού­με­νες έρευνες ο πρώην δήμαρ­χος είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι οι σχε­τι­κές αρμο­διό­τη­τες είχαν μετα­βι­βα­στεί σε άλλα όργανα του Δήμου

Τα έγγραφα έφταναν στον Δήμο Ρόδου το ένα μετά το άλλο. Το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού έστελνε σήματα δια­κο­πής εργα­σιών για πέρ­γκο­λες, μπαρ και κου­ζί­νες. Η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία έστελνε πρω­τό­κολλα κατε­δά­φι­σης για εξέδρες και τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα στον αιγιαλό. Η ίδια η Υπη­ρε­σία Δόμησης του Δήμου κατέ­γραφε προ­στα­τευ­τικά κάγκελα που είχαν αφαι­ρε­θεί στην Ακτή Μιαούλη. Η Δικαιο­σύνη καλεί­ται τώρα να κρίνει αν ο τότε δήμαρ­χος όφειλε να παρέμ­βει και δεν το έκανε.

Η δίκη του πρώην δημάρ­χου Ρόδου κ. Αντώνη Καμπου­ράκη έχει προσ­διο­ρι­στεί για την Τετάρτη 11 Νοεμ­βρίου 2026, ενώπιον του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, ιδιά­ζου­σας δωσι­δι­κίας. Η κατη­γο­ρία είναι παρά­βαση καθή­κο­ντος δια παρα­λεί­ψεως, κατ’ εξα­κο­λού­θηση, και αφορά στο διά­στημα από τα μέσα του 2021 έως και τον Απρίλιο του 2023.

Η «δέσμια αρμο­διό­τητα» του δημάρ­χου

Η κατη­γο­ρία στη­ρί­ζε­ται στη θέση που κατείχε. Ως δήμαρ­χος, ο κ. Καμπου­ρά­κης θεω­ρεί­ται υπάλ­λη­λος κατά το άρθρο 13 του Ποι­νι­κού Κώδικα. Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, είχε ειδική νομική υπο­χρέ­ωση να δια­σφα­λί­ζει ότι τα κατα­στή­ματα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος λει­τουρ­γούν νόμιμα. Όταν ένας ιδιο­κτή­της έκανε αυθαι­ρε­σίες, ο δήμαρ­χος όφειλε μέσα στη νόμιμη προ­θε­σμία να επι­βά­λει πρό­στιμα, να απο­φα­σί­σει την προ­σω­ρινή αφαί­ρεση της άδειας ή τη διακοπή της λει­τουρ­γίας και να δώσει εντολή σφρά­γι­σης, ώσπου να απο­κα­τα­στα­θεί η νομι­μό­τητα.

Η ανά­κληση της άδειας ήταν αρμο­διό­τητα της Επι­τρο­πής Ποιό­τη­τας Ζωής, και εδώ βρί­σκε­ται ένα από τα κρίσιμα σημεία της υπό­θε­σης. Κατά την Εισαγ­γε­λία, όταν η επι­τροπή δεν απο­φά­σιζε εγκαί­ρως και η υπόθεση ήταν επεί­γουσα, ο δήμαρ­χος όφειλε να απο­φα­σί­σει ο ίδιος ως προϊ­στά­με­νος όλων των υπη­ρε­σιών.

Την απόφασή του θα την έφερνε στη συνέ­χεια προς έγκριση στην επόμενη συνε­δρί­αση της επι­τρο­πής. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο χαρα­κτη­ρί­ζει την αρμο­διό­τητα αυτή «δέσμια». Σημειώ­νει επίσης ότι για την ίδια την επι­τροπή έχει σχη­μα­τι­στεί αυτο­τε­λής ποινική υπόθεση. Στη δίκη της Τετάρ­της κατη­γο­ρού­με­νος είναι μόνο ο πρώην δήμαρ­χος.

Αυθαί­ρετα μέσα σε μνημεία

Τα 5 από τα 10 κατα­στή­ματα λει­τουρ­γού­σαν στο Μαν­δράκι, που από το 1983 είναι χαρα­κτη­ρι­σμένο ιστο­ρι­κός δια­τη­ρη­τέος τόπος και τόπος ιδιαί­τε­ρου φυσικού κάλλους. Ορι­σμένα στε­γά­ζο­νται σε κτήρια που κηρύ­χθη­καν μνημεία το 1987. Ήδη από τον Ιούλιο του 2021, η Υπη­ρε­σία Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων του υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού είχε ζητήσει από τον Δήμο να δια­κό­ψει προ­σω­ρινά τη λει­τουρ­γία 4 από αυτά, ώσπου να απο­κα­τα­στα­θούν οι παρα­βά­σεις.

Από τις αυτο­ψίες που ακο­λού­θη­σαν προ­κύ­πτει, σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ότι οι αυθαι­ρε­σίες όχι μόνο δεν απο­κα­τα­στά­θη­καν αλλά επε­κτά­θη­καν. Ένα κατά­στημα στε­γά­ζε­ται σε μνημείο. Εκεί, από το καλο­καίρι του 2021 ως το φθι­νό­πωρο του 2022, οι αυτο­ψίες κατέ­γρα­ψαν υπαί­θριο μπαρ και κουζίνα, καπνο­δόχο που αλλοί­ωνε την όψη του κτηρίου, στέ­γα­στρα, υπε­ρυ­ψω­μένα καθι­στικά και ψηλούς στύλους για φωτισμό και ήχο. Η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία εντό­πισε επίσης κατά­ληψη 1.520 τ.μ. παρα­λίας.

Ένα άλλο κατά­στημα λει­τουρ­γεί στον όροφο ιστο­ρι­κού συγκρο­τή­μα­τος. Εκεί οι κατα­σκευές έφτασαν τα 400 τ.μ. τον Σεπτέμ­βριο του 2022, με εξω­τε­ρική κουζίνα, ψηστα­ριές, φούρνο και πέρ­γκολα πάνω στην παραλία. Και αυτό παρότι υπήρχαν σήματα δια­κο­πής εργα­σιών από το 2015. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου η Επι­τροπή Ποιό­τη­τας Ζωής είχε απο­φα­σί­σει να ανα­βά­λει για 5 μήνες τη λήψη από­φα­σης.

Ένα τρίτο κτήριο είναι κηρυγ­μένο έργο τέχνης. Εκεί, την άνοιξη του 2022, χτί­στη­καν 2 πέρ­γκο­λες και υπε­ρυ­ψω­μένο δάπεδο 340 τ.μ., παρά τα σήματα δια­κο­πής εργα­σιών. Η υπη­ρε­σία απέρ­ριψε τη μελέτη τρο­πο­ποί­η­σης, σημειώ­νο­ντας ότι οι κολόνες από «finta pietra» είχαν «κακό­γου­στη επε­ξερ­γα­σία» και αντα­γω­νί­ζο­νταν τα αυθε­ντικά στοι­χεία του μνη­μείου. Η προ­σφυγή της εται­ρείας απορ­ρί­φθηκε από την υπουργό Πολι­τι­σμού τον Απρίλιο του 2023.

Τα κάγκελα της Ακτής Μιαούλη

Η Ακτή Μιαούλη βρί­σκε­ται από το 2014 μέσα στον κηρυγ­μένο αρχαιο­λο­γικό χώρο της πόλης. Εκεί η εικόνα ήταν δια­φο­ρε­τική, αλλά επα­να­λαμ­βα­νό­μενη. Στις 13 Ιουλίου 2022 η Υπη­ρε­σία Δόμησης του Δήμου έκανε αυτο­ψίες και δια­πί­στωσε ότι και τα 5 κατα­στή­ματα είχαν αφαι­ρέ­σει αυθαί­ρετα τμήματα του δημο­τι­κού προ­στα­τευ­τι­κού κιγκλι­δώ­μα­τος. Το συνο­λικό μήκος τους έφτανε τα 23,65 μέτρα. Η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία είχε ήδη εκδώσει πρω­τό­κολλα κατε­δά­φι­σης για πέρ­γκο­λες και ξύλινες εξέδρες με τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα στον αιγιαλό, από 12 έως 80 τ.μ. Για 2 από τα κατα­στή­ματα η Υπη­ρε­σία Δόμησης ζήτησε τον Σεπτέμ­βριο του 2022 από την Επι­τροπή Ποιό­τη­τας Ζωής να απο­φα­σί­σει για τη διακοπή της λει­τουρ­γίας τους. Απόφαση, σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, δεν πάρθηκε.

Η εντολή που δεν δόθηκε ποτέ

Το δεύτερο σκέλος της κατη­γο­ρίας στη­ρί­ζε­ται σε διάταξη βασι­λι­κού δια­τάγ­μα­τος του 1958. Αυτή προ­βλέ­πει ότι, όταν ο παρα­βά­της δεν συμ­μορ­φώ­νε­ται, τα αντι­κεί­μενα που κατα­λαμ­βά­νουν αυθαί­ρετα κοι­νό­χρη­στο χώρο απο­μα­κρύ­νο­νται αμέσως από συνερ­γείο του Δήμου, με τη συν­δρομή της αστυ­νο­μίας αν χρεια­στεί. Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, ο τότε δήμαρ­χος δεν έδωσε ποτέ τέτοια εντολή για κανένα από τα 10 κατα­στή­ματα.

Η Εισαγ­γε­λία υπο­στη­ρί­ζει ότι η παρά­λειψη ευνόησε τις συγκε­κρι­μέ­νες επι­χει­ρή­σεις και ζημίωσε όσες λει­τουρ­γού­σαν νόμιμα, εξαι­τίας του αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού. Επι­κα­λεί­ται ακόμη την προ­στα­σία των μνη­μείων και του περι­βάλ­λο­ντος, την ελεύ­θερη χρήση του αιγια­λού, την εικόνα της πόλης σε σημεία με μεγάλη του­ρι­στική κίνηση και την αρχή της ισό­τη­τας.

Η θέση του πρώην δημάρ­χου

Το 2024, σε προ­κα­ταρ­κτική εξέταση για κατα­στή­ματα της Ακτής Μιαούλη, ο κ. Καμπου­ρά­κης είχε υπο­στη­ρί­ξει ότι δεν ήταν αρμό­διος. Είχε εξη­γή­σει ότι είχε μετα­βι­βά­σει τις σχε­τι­κές αρμο­διό­τη­τες σε αντι­δη­μάρ­χους, στην Επι­τροπή Ποιό­τη­τας Ζωής και στην Υπη­ρε­σία Δόμησης. Όλοι, είχε δηλώσει, ενήρ­γη­σαν «πάντοτε με γνώμονα τις αρχές της νομι­μό­τη­τας και της χρηστής διοί­κη­σης». Για το κατά­στημα που εξε­τα­ζό­ταν τότε, είχε επι­ση­μά­νει ότι η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία δεν είχε εκδώσει ποτέ Πράξη Άμεσης Απο­μά­κρυν­σης, ώστε να μπορεί να επι­λη­φθεί ο Δήμος.

Σε άλλη έρευνα, τον Αύγου­στο του 2024, είχε επι­κα­λε­στεί «κενό νόμου» για το ποιος ήταν αρμό­διος να λάβει διοι­κη­τικά μέτρα σε κατα­στή­ματα του αιγια­λού. Το κενό αυτό, όπως είχε πει, το ανα­γνώ­ριζε και η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία, και το κάλυψε αργό­τερα νέα ρύθμιση.

Στο κατη­γο­ρη­τή­ριο περι­λαμ­βά­νο­νται 3 μάρ­τυ­ρες. Το δικα­στή­ριο καλεί­ται να κρίνει αν η παρά­λειψη που απο­δί­δε­ται στον πρώην δήμαρχο στοι­χειο­θε­τεί παρά­βαση καθή­κο­ντος και αν υπήρχε ο σκοπός οφέλους τρίτων που του κατα­λο­γί­ζει η Εισαγ­γε­λία.