Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε χρεώσεις αποχέτευσης σε ακίνητο που ποτέ δεν συνδέθηκε με το δίκτυο της ΔΕΥΑΡ

Σημα­ντική απόφαση εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την οποία ανα­γνω­ρί­ζε­ται ότι ιδιο­κτή­τρια κατοι­κίας στην Ιαλυσό δεν υπο­χρε­ού­ται στην κατα­βολή τελών απο­χέ­τευ­σης και βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού προς τη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου, καθώς το ακίνητό της ουδέ­ποτε συν­δέ­θηκε με το αντί­στοιχο δίκτυο.

Η δικα­στική κρίση, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» ανοίγει ευρύ­τερο πεδίο προ­βλη­μα­τι­σμού γύρω από τις τιμο­λο­για­κές πολι­τι­κές της ΔΕΥΑΡ, επι­βάλ­λει στην επι­χεί­ρηση να στα­μα­τή­σει τις παρά­νο­μες χρε­ώ­σεις, ενώ ταυ­τό­χρονα απειλεί χρη­μα­τική ποινή για κάθε νέα παρά­βαση.

Η υπόθεση που έφτασε στο ακρο­α­τή­ριο

Η ενά­γουσα, ημεδαπή κάτοι­κος Ιαλυσού, προ­σέ­φυγε στη Δικαιο­σύνη υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η μονο­κα­τοι­κία της επί ανώ­νυ­μης παρόδου της οδού Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου, η οποία κατα­σκευά­στηκε το 1997, ουδέ­ποτε συν­δέ­θηκε με το απο­χε­τευ­τικό δίκτυο. Σύμφωνα με όσα δια­τεί­νε­ται, το ακίνητο εξυ­πη­ρε­τεί­ται από πλήρως στεγανό βόθρο που έχει κατα­σκευα­στεί στον ακά­λυ­πτο χώρο του οικο­πέ­δου, ενώ η μόνη υπη­ρε­σία που λαμ­βά­νει από τη ΔΕΥΑΡ είναι η ύδρευση, μέσω της σύμ­βα­σης με αριθμό 02061080.

Παρά το γεγονός αυτό, το νομικό πρόσωπο ιδιω­τι­κού δικαίου, καθο­λι­κός διά­δο­χος της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ιαλυσού του τέως Δήμου Ιαλυσού, εξα­κο­λου­θούσε να συμπε­ρι­λαμ­βά­νει στους λογα­ρια­σμούς ύδρευ­σης και τέλος χρήσης υπο­νό­μου, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται σε ΦΠΑ, τόκους και προ­σαυ­ξή­σεις. Η ενά­γουσα, δια­μαρ­τυ­ρό­μενη επί χρόνια για την πρα­κτική αυτή, είχε προ­χω­ρή­σει σε σύσταση παρα­κα­τα­θή­κης στο Ταμείο Παρα­κα­τα­θη­κών και Δανείων Ρόδου, κατα­βάλ­λο­ντας τις πραγ­μα­τι­κές της οφειλές προς την επι­χεί­ρηση.

Ο συμ­βι­βα­σμός του 2013 που δεν τηρή­θηκε

Ένα από τα πιο κρίσιμα στοι­χεία της υπό­θε­σης αφορά στον δικα­στικό συμ­βι­βα­σμό που είχε επι­τευ­χθεί ήδη από το 2013. Συγκε­κρι­μένα, η ενά­γουσα είχε ασκήσει την υπ’ αριθμόν 606/2012 αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων ενώπιον του ίδιου δικα­στη­ρίου και κατά την εκδί­καση της υπό­θε­σης στις 10 Ιουνίου 2013, οι διά­δι­κοι συμ­βι­βά­στη­καν με τα υπ’ αριθμόν 23/2013 πρα­κτικά. Με τον συμ­βι­βα­σμό αυτόν, η ΔΕΥΑΡ είχε ανα­γνω­ρί­σει ρητά ότι, εφόσον η οικία ουδέ­ποτε ήταν συν­δε­δε­μένη με το δίκτυο απο­χέ­τευ­σης, η ενά­γουσα δεν υπο­χρε­ού­ται στην κατα­βολή σχε­τι­κών τελών, ανέλαβε δε την υπο­χρέ­ωση να προβεί σε εκκα­θά­ριση του λογα­ρια­σμού εντός τρι­μή­νου και να επι­στρέ­ψει τυχόν επι­πλέον κατα­βλη­θέ­ντα ποσά.

Ωστόσο, σύμφωνα με το σκε­πτικό της από­φα­σης, η επι­χεί­ρηση δεν τήρησε τα συμ­φω­νη­θέ­ντα και συνέ­χισε να χρεώνει τους λογα­ρια­σμούς νερού της ενά­γου­σας με τέλη απο­χέ­τευ­σης, να υπο­λο­γί­ζει τόκους επί αυτών και να απειλεί με διακοπή υδρο­δό­τη­σης. Η εξέλιξη αυτή οδήγησε σε νέα αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων, με αριθμό κατά­θε­σης 249/2024, επί της οποίας εκδό­θηκε η υπ’ αριθμόν 451/2024 απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου που έκανε δεκτό το αίτημα της ενά­γου­σας.

Το νομικό πλαίσιο και η κρίση του δικα­στη­ρίου

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο, ανα­ζή­τησε τη λύση στις δια­τά­ξεις του άρθρου 16 του ν. 1069/1980, σύμφωνα με τις οποίες προ­ϋ­πό­θεση για την κατα­βολή τέλους χρήσης υπο­νό­μου από τους ιδιο­κτή­τες είναι αυτοί να είναι όντως συν­δε­δε­μέ­νοι με το δίκτυο απο­χέ­τευ­σης.

Στο σκε­πτικό της από­φα­σης ανα­λύ­ε­ται διε­ξο­δικά η νομική φύση των Δημο­τι­κών Επι­χει­ρή­σεων Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης, οι οποίες, μολο­νότι χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από τον ιδρυ­τικό τους νόμο ως νομικά πρόσωπα ιδιω­τι­κού δικαίου, δεν απο­τε­λούν αυτό­νομα νομικά πρόσωπα του ιδιω­τι­κού τομέα. Όπως τονί­ζε­ται με αναφορά στην υπ’ αριθμόν 5/2022 απόφαση της Ολο­μέ­λειας του Αρείου Πάγου και στην υπ’ αριθμόν 1952/2024 απόφαση του ίδιου ανώ­τα­του δικα­στη­ρίου, πρό­κει­ται για ετε­ρο­κα­θο­ρι­ζό­μενα νομικά πρόσωπα τα οποία εξυ­πη­ρε­τούν το δημόσιο συμ­φέ­ρον, παρέ­χουν δημόσιο και αυτο­διοι­κη­τικό σκοπό και τελούν σε καθε­στώς έντονης εξάρ­τη­σης από τους Οργα­νι­σμούς Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης.

Η απόρ­ριψη της ένστα­σης  κατα­χρη­στι­κής  άσκησης δικαιώ­μα­τος

Στη διάρ­κεια της δίκης, η ΔΕΥΑΡ προ­έ­βαλε ένσταση κατα­χρη­στι­κής άσκησης δικαιώ­μα­τος, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η επί­κληση της στε­γα­νό­τη­τας του βόθρου από την ενά­γουσα γεννά ερω­τή­ματα σχετικά με την άρτια κατα­σκευή του και τις πιθανές περι­βαλ­λο­ντι­κές επι­πτώ­σεις, εφόσον τα λύματα ενδέ­χε­ται να διο­χε­τεύ­ο­νται στο έδαφος. Η ένσταση όμως απορ­ρί­φθηκε ως νομικά αβάσιμη, καθώς το δικα­στή­ριο έκρινε ότι τα επι­κα­λού­μενα περι­στα­τικά δεν υπά­γο­νται στο πραγ­μα­τικό του κανόνα δικαίου του άρθρου 281 του Αστικού Κώδικα και δεν συνι­στούν, ακόμη και αληθή υπο­τι­θέ­μενα, κατα­χρη­στική συμπε­ρι­φορά εκ μέρους της ενά­γου­σας.

Στην προ­σπά­θειά της να υπε­ρα­σπι­στεί τις χρε­ώ­σεις, η ενα­γό­μενη επι­χεί­ρηση προ­σκό­μισε από­σπα­σμα πρα­κτι­κού της υπ’ αριθμόν 79/4-3-2019 από­φα­σής της, καθώς και το έγγραφο με τίτλο «Τιμο­λο­γιακή πολι­τική της ΔΕΥΑΡ 2023». Το δικα­στή­ριο όμως δια­πί­στωσε ότι, σύμφωνα με τα ίδια αυτά έγγραφα, υπό­χρεοι σε τέλος χρήσης υπο­νό­μου ή απο­χέ­τευ­σης ακα­θάρ­των είναι τρεις κατη­γο­ρίες ιδιο­κτη­σιών, καμία εκ των οποίων δεν περι­λαμ­βά­νει την περί­πτωση της ενά­γου­σας. Ειδι­κό­τερα, το ακίνητο της ενά­γου­σας βρί­σκε­ται μεν σε περιοχή με υπάρχον δίκτυο απο­χέ­τευ­σης και υδρο­δο­τεί­ται εξ ολο­κλή­ρου από τη ΔΕΥΑΡ, ωστόσο δεν έχει συν­δε­θεί ούτε δύναται να συν­δε­θεί με αυτό, όπως απαιτεί ρητά η ίδια η τιμο­λο­γιακή πολι­τική του 2023.

Το δια­τα­κτικό

της από­φα­σης

Με βάση το σύνολο του σκε­πτι­κού, το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου δίκασε αντι­μω­λία των δια­δί­κων και έκανε εν μέρει δεκτή την ένδικη αγωγή. Ανα­γνώ­ρισε ότι η ενά­γουσα δεν υπο­χρε­ού­ται σε κατα­βολή προς τη ΔΕΥΑΡ τέλους χρήσης υπο­νό­μων και βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού, με όποια ονο­μα­σία ή χαρα­κτη­ρι­σμό, καθώς και ΦΠΑ, τόκων και κάθε προ­σαύ­ξη­σης ή επι­βά­ρυν­σης επί αυτών.

Παράλ­ληλα, υπο­χρέ­ωσε την επι­χεί­ρηση να παρα­λεί­πει στο εξής τόσο τον υπο­λο­γι­σμό των επί­μα­χων χρε­ώ­σεων στους λογα­ρια­σμούς ύδρευ­σης του ακι­νή­του, όσο και κάθε ενέρ­γεια δια­κο­πής της υδρο­δό­τη­σης.

Προς δια­σφά­λιση της συμ­μόρ­φω­σης, το δικα­στή­ριο απεί­λησε χρη­μα­τική ποινή ύψους πεντα­κο­σίων ευρώ υπέρ της ενά­γου­σας για κάθε περί­πτωση παρά­βα­σης των δια­τά­ξεων της από­φα­σης, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τις ειδικές περι­στά­σεις και τις δυνα­τό­τη­τες της επι­χεί­ρη­σης. Τέλος, κατα­δί­κασε τη ΔΕΥΑΡ στην κατα­βολή δικα­στι­κών εξόδων ύψους εκατόν ογδόντα ευρώ.

Την ενά­γουσα εκπρο­σώ­πησε ο πλη­ρε­ξού­σιος δικη­γό­ρος της κ. Ελευ­θέ­ριος Γεώρ­γιος Πάσσος.