Τριπλό δικαστικό «όχι» στις αγωγές καταδικασμένου για τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη

• Με τρεις απο­φά­σεις απορ­ρί­φθη­καν οι αγωγές και του επι­βλή­θη­καν δικα­στικά έξοδα άνω των 15.000 ευρώ

Τριπλό ηχηρό χαστούκι από τη Δικαιο­σύνη δέχθηκε ο Ροδίτης κατα­δι­κα­σμέ­νος για ένα από τα πιο φρικτά εγκλή­ματα στην πρό­σφατη ελλη­νική ιστορία. Με τις απο­φά­σεις 57, 58 και 59/2025, το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έβαλε ορι­στικό τέλος στην προ­σπά­θεια του ισοβίτη να στραφεί κατά τριών εκπαι­δευ­τι­κών του, ζητώ­ντας απο­ζη­μιώ­σεις εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων ευρώ και ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι τον δυσφή­μη­σαν και παρα­βί­α­σαν τα προ­σω­πικά του δεδο­μένα.

Η Δικαιο­σύνη δεν είδε ούτε ηθική βλάβη, ούτε παρά­νο­μες πράξεις από την πλευρά των εκπαι­δευ­τι­κών. Αντί­θετα, απο­δό­μησε συστη­μα­τικά και με πλήρη νομική τεκ­μη­ρί­ωση τους ισχυ­ρι­σμούς του ενά­γο­ντος. Το απο­τέ­λε­σμα; Απόλυτη απόρ­ριψη των αγωγών και επιβολή δικα­στι­κών εξόδων που ξεπερ­νούν τα 15.000 ευρώ συνο­λικά.

Πιο συγκε­κρι­μένα οι αγωγές στρέ­φο­νταν κατά τριών εκπαι­δευ­τι­κών οι οποίοι είχαν κατα­θέ­σει στο στάδιο της κύριας ανά­κρι­σης και αφο­ρού­σαν ισχυ­ρι­σμούς για παρα­βί­αση προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων, ψευδείς κατα­θέ­σεις και συκο­φα­ντική δυσφή­μηση.

Σύμφωνα με τα δικό­γραφα, ο ενάγων, μέσω του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου του, διεκ­δι­κούσε απο­ζη­μιώ­σεις ύψους 255.000 και 275.000 ευρώ αντί­στοιχα από κάθε ενα­γό­μενο, καθώς και επιβολή ποινής 3.000 ευρώ για κάθε μελ­λο­ντική υπο­τι­θέ­μενη επα­νά­ληψη των πράξεων. Το δικα­στή­ριο, μετά από εξέταση του περιε­χο­μέ­νου των αγωγών, έκρινε ότι σε κάθε περί­πτωση δεν υφί­στα­ται παρά­νομη συμπε­ρι­φορά των ενα­γο­μέ­νων και συνεπώς δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται καμία αξίωση απο­ζη­μί­ω­σης. Επι­πλέον, υπο­χρέ­ωσε τον ενά­γο­ντα να κατα­βά­λει ποσά δικα­στι­κών εξόδων για κάθε υπόθεση, που κυμαί­νο­νται από 5.000 έως 5.200 ευρώ.

Η πρώτη αγωγή αφο­ρούσε κατά­θεση εκπαι­δευ­τι­κού στις 17 Ιανουα­ρίου 2019 ενώπιον της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου. Ο μάρ­τυ­ρας, ανα­φε­ρό­με­νος στην περίοδο κατά την οποία ο ενάγων ήταν μαθητής γυμνα­σίου, δήλωσε πως επρό­κειτο για μαθητή με παρα­βα­τική συμπε­ρι­φορά και προ­σκό­μισε απο­σπά­σματα από το ποι­νο­λό­γιο του σχο­λείου. Ο ενάγων υπο­στή­ριξε πως η κατά­θεση αυτή ήταν ψευδής και ότι παρα­βί­ασε προ­σω­πικά του δεδο­μένα. Το Δικα­στή­ριο απέρ­ριψε τον ισχυ­ρι­σμό περί παρα­βί­α­σης δεδο­μέ­νων, κρί­νο­ντας ότι ο μάρ­τυ­ρας είχε υπο­χρέ­ωση αλή­θειας κατά τη μαρ­τυ­ρία του και ότι η επί­κληση και προ­σκό­μιση των εγγρά­φων ήταν συναφής με τον σκοπό της ανά­κρι­σης. Κρίθηκε επίσης ότι η χρήση του όρου «παρα­βα­τική συμπε­ρι­φορά» συνι­στούσε αξιο­λο­γική κρίση και όχι ψευδές πραγ­μα­τικό γεγονός. Απορ­ρί­φθηκε επίσης το αίτημα για απο­ζη­μί­ωση λόγω συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μη­σης, καθώς η Ανα­κρί­τρια ενώπιον της οποίας έγινε η κατά­θεση δεν θεω­ρεί­ται τρίτο πρόσωπο κατά την έννοια του άρθρου 363 του Ποι­νι­κού Κώδικα.

Η δεύτερη αγωγή αφο­ρούσε κατά­θεση άλλου εκπαι­δευ­τι­κού στις 21 Ιανουα­ρίου 2019, επίσης ενώπιον της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας. Ο εκπαι­δευ­τι­κός είχε ανα­φερ­θεί σε συγκε­κρι­μένα πει­θαρ­χικά περι­στα­τικά που έλαβαν χώρα στο λύκειο, μεταξύ αυτών και επει­σό­διο στο οποίο φέρεται να εμπλέ­κε­ται ο μαθητής σε συμπλοκή με άλλο μαθητή. Επι­συ­νά­φθη­καν στον φάκελο αντί­γραφα από το βιβλίο επι­βο­λής ποινών του σχο­λείου. Ο ενάγων αμφι­σβή­τησε την αλήθεια των περι­στα­τι­κών και προ­έ­βαλε ισχυ­ρι­σμούς περί συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μη­σης και ψευδούς κατά­θε­σης. Το Δικα­στή­ριο δια­πί­στωσε ότι τα περι­γρα­φό­μενα περι­στα­τικά πράγ­ματι κατα­γρά­φο­νται στα σχολικά έγγραφα και ότι ο μάρ­τυ­ρας δεν υπερέβη τα όρια του καθή­κο­ντος μαρ­τυ­ρίας. Παράλ­ληλα, έκρινε ότι ούτε η φερό­μενη τηλε­ο­πτική αναφορά του εκπαι­δευ­τι­κού στοι­χειο­θε­τεί αδι­κο­πρα­κτική συμπε­ρι­φορά, αφού δεν απο­δεί­χθηκε ότι ο ίδιος προέβη σε δια­τύ­πωση νέων ισχυ­ρι­σμών πέραν όσων κατα­τέ­θη­καν στη δικο­γρα­φία.

Η τρίτη αγωγή είχε αντί­στοιχο περιε­χό­μενο. Ο τρίτος εκπαι­δευ­τι­κός είχε κατα­θέ­σει στις 16 Ιανουα­ρίου 2019 για την προ­σω­πι­κό­τητα του κατη­γο­ρου­μέ­νου με βάση τις παρα­τη­ρή­σεις του κατά τη σχολική περίοδο. Ο ενάγων υπο­στή­ριξε ότι παρα­λεί­φθηκε σκόπιμα η μνεία της «κοσμιο­τά­της δια­γω­γής» από τα απο­λυ­τή­ριά του και ότι υπήρξε παρα­βί­αση των προ­σω­πι­κών του δεδο­μέ­νων. Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η μη αναφορά της αξιο­λό­γη­σης δια­γω­γής δεν συνιστά από­κρυψη με δόλο ούτε συγκρο­τεί το αδίκημα της ψευδούς κατά­θε­σης. Επι­πλέον, η προ­σκό­μιση σχο­λι­κών εγγρά­φων κρίθηκε επι­τρε­πτή εντός των ορίων του καθή­κο­ντος αλή­θειας, χωρίς να στοι­χειο­θε­τεί­ται παρα­βί­αση προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων.

Σε όλες τις περι­πτώ­σεις, το Δικα­στή­ριο απο­δέ­χθηκε ότι οι μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις είχαν σκοπό τη συμβολή στη δια­κρί­βωση της προ­σω­πι­κό­τη­τας του κατη­γο­ρου­μέ­νου, γεγονός που επι­τρέ­πε­ται στο στάδιο της ανά­κρι­σης βάσει του άρθρου 239§2 Κώδικα Ποι­νι­κής Δικο­νο­μίας. Κρίθηκε ότι οι μάρ­τυ­ρες ενήρ­γη­σαν στο πλαίσιο νόμιμης δια­δι­κα­σίας και οι πράξεις τους δεν συνι­στούν αδι­κο­πρα­ξία. Απορ­ρί­φθη­καν επι­πλέον ως αόριστα τα αιτή­ματα επι­βο­λής προ­στί­μου για μελ­λο­ντική παρα­βί­αση, λόγω έλλει­ψης επαρ­κούς τεκ­μη­ρί­ω­σης απειλής νέας προ­σβο­λής.

Σημειώ­νε­ται ότι με την απόφαση υπ’ αριθμ. 747/23-5-2024 του ΣΤ΄ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου, απορ­ρί­φθη­καν και οι αιτή­σεις αναί­ρε­σης των δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντων για τη δολο­φο­νία και τον ομαδικό βιασμό της φοι­τή­τριας Ελένης Τοπα­λούδη.

Ο πρώτος κατα­δι­κά­στηκε σε ισόβια κάθειρξη και 15 χρόνια χωρίς ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών, ενώ ο συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του με την ίδια ποινή. Το Ανώτατο Δικα­στή­ριο έκρινε ότι ενήρ­γη­σαν με πλήρη συναί­σθηση των πράξεών τους και απέρ­ριψε κάθε ισχυ­ρι­σμό που θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει σε μείωση της ποινής τους. Εκκρε­μεί εξάλλου ενώπιον του Στ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος αίτηση επα­νε­ξέ­τα­σης της υπό­θε­σης.

Η υπόθεση Τοπα­λούδη είχε προ­κα­λέ­σει ευρύ κοι­νω­νικό και θεσμικό αντί­κτυπο, ενώ η εξέλιξή της στα πολι­τικά και ποινικά δικα­στή­ρια κατα­γρά­φε­ται ως μία από τις πλέον παρα­κο­λου­θού­με­νες στην ελλη­νική ποινική ιστορία της τελευ­ταίας δεκα­ε­τίας. Οι πρό­σφα­τες απο­φά­σεις του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου θέτουν ορι­στικό τέλος στις αγωγές που άσκησε ένας από τους κατα­δι­κα­σθέ­ντες στο πλαίσιο της προ­σπά­θειάς του να αμφι­σβη­τή­σει κατα­θέ­σεις που συνέ­βα­λαν στην κύρια ανά­κριση για την υπόθεση.

Ως συνή­γο­ρος των εκπαι­δευ­τι­κών παρέστη ο κ. Μανώλης Κου­τσού­κος και του ενά­γο­ντος ο κ. Χάρης Αμπρά­ζης.