Η Αντεισαγγελέας Ρόδου εισηγήθηκε την απόρριψη της ένστασης στη δικογραφία βιασμού 13χρονης από τον 38χρονο πατριό της

• Απαντά βήμα-βήμα στην ένσταση του 38χρονου πατριού που κατη­γο­ρεί­ται για επα­να­λαμ­βα­νό­μενη σεξουα­λική κακο­ποί­ηση της θετής του κόρης, επι­μέ­νο­ντας στη νομι­μό­τητα των κρί­σι­μων εξε­τά­σεων

Σε εξέλιξη βρί­σκε­ται η δικα­στική διε­ρεύ­νηση μίας από τις πλέον συγκλο­νι­στι­κές υπο­θέ­σεις σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης ανη­λί­κου που έχουν απα­σχο­λή­σει τη Ρόδο. Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται ο 38χρονος θετός πατέρας 13χρονης μαθή­τριας, ο οποίος καταγ­γέλ­θηκε από τη μητέρα του παιδιού για συστη­μα­τι­κές γενε­τή­σιες πράξεις.

Στο πλαίσιο της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, κατα­τέ­θηκε από την υπε­ρά­σπιση του 38χρονου ένσταση περί «από­λυ­της ακυ­ρό­τη­τας» της προ­δι­κα­σίας, αμφι­σβη­τώ­ντας την εγκυ­ρό­τητα των ιατρι­κών και ιατρο­δι­κα­στι­κών εκθέ­σεων που συντά­χθη­καν μετά την καταγ­γε­λία.

Η Αντει­σαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Μαρία Αγγε­λούδη, με εκτενή πρότασή της προς το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, ειση­γή­θηκε χθες την απόρ­ριψη της ένστα­σης, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας νόμιμες και απο­λύ­τως ανα­γκαίες τις ενέρ­γειες που αμφι­σβη­τού­νται.

Η υπόθεση εισέρ­χε­ται πλέον σε φάση κρί­σι­μης αξιο­λό­γη­σης από το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Η ένσταση της υπε­ρά­σπι­σης

Οι δικη­γό­ροι του 38χρονου, κ.κ. Στέλιος Κιουρ­τζής και Δήμος Μου­τά­φης, υπο­στή­ρι­ξαν ότι υπήρξε παρα­βί­αση των άρθρων 192 και 204 ΚΠΔ, εστιά­ζο­ντας στην έλλειψη γνω­στο­ποί­η­σης των πραγ­μα­το­γνω­μό­νων, δηλαδή των ονο­μά­των, του τόπου και του χρόνου διε­ξα­γω­γής των ιατρι­κών και ιατρο­δι­κα­στι­κών εξε­τά­σεων.

Σύμφωνα με την ένσταση, η εν λόγω παρά­λειψη συνε­πά­γε­ται απόλυτη ακυ­ρό­τητα, καθώς –κατά την υπε­ρά­σπιση– παρα­κω­λύ­θηκε το δικαί­ωμα διο­ρι­σμού τεχνι­κών συμ­βού­λων και υπο­βο­λής αιτή­μα­τος εξαί­ρε­σης των πραγ­μα­το­γνω­μό­νων.

Αμφι­σβη­τεί­ται επίσης ο χαρα­κτη­ρι­σμός των εξε­τά­σεων ως απλών ιατρι­κών γνω­μα­τεύ­σεων. Η ένσταση υπο­στη­ρί­ζει ότι απο­τε­λούν ουσια­στικά «τακτι­κές πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες» με αξιο­λο­γι­κές κρίσεις, οι οποίες πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν εκτός των εξαι­ρε­τι­κών συν­θη­κών που επι­τρέ­πουν παρεκ­κλί­σεις από την κανο­νική δια­δι­κα­σία.

Η υπε­ρά­σπιση αιτή­θηκε την πλήρη ακύρωση των ιατρι­κών εκθέ­σεων και όλων των εξαρ­τη­μέ­νων από αυτές δικο­νο­μι­κών ενερ­γειών.

Η εισαγ­γε­λική απά­ντηση: Νομικά και ουσια­στικά επι­χει­ρή­ματα

Η κ. Αντει­σαγ­γε­λέας απαντά διε­ξο­δικά στην επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της ένστα­σης, κατα­λή­γο­ντας στο συμπέ­ρα­σμα ότι δεν συντρέ­χουν λόγοι ακυ­ρό­τη­τας.

Ειδι­κό­τερα:

-Τονίζεται ότι η ιατρική και ιατρο­δι­κα­στική εξέταση της ανή­λι­κης δια­τά­χθηκε στο πλαίσιο κατε­πεί­γου­σας προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης. Η τελευ­ταία καταγ­γελ­λό­μενη πράξη φερόταν να έχει τελε­στεί τρεις εβδο­μά­δες πριν την καταγ­γε­λία, κάτι που –κατά την Αντει­σαγ­γε­λέα– δικαιο­λο­γούσε πλήρως την άμεση και χωρίς καθυ­στέ­ρηση εξέταση του θύματος, σύμφωνα με το άρθρο 187 ΚΠΔ και τη σχετική Υπουρ­γική Απόφαση 110/2025.

-Η εισαγ­γε­λική πρόταση επι­ση­μαί­νει ότι οι εξε­τά­σεις διε­νερ­γή­θη­καν από αρμό­διους για­τρούς του ΕΣΥ και ιατρο­δι­κα­στή της Ιατρο­δι­κα­στι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σου, ήτοι πρόσωπα που ενερ­γούν στο πλαίσιο νόμιμων υπη­ρε­σια­κών καθη­κό­ντων. Οι πράξεις αυτές έχουν –κατά τον νόμο– χαρα­κτήρα πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης με αυξη­μένα εχέγγυα αξιο­πι­στίας και δεν απαι­τεί­ται εξα­το­μι­κευ­μένη γνω­στο­ποί­ηση των στοι­χείων τους, σύμφωνα με τη νομο­λο­γία του Αρείου Πάγου (ΑΠ 1443/1999, ΑΠ 956/2003).

-Γίνεται επί­κληση της ΥΑ 110/2025 (ΦΕΚ Β/1404), που προ­βλέ­πει την υπο­χρε­ω­τική και άμεση εξέταση του θύματος, χωρίς καθυ­στέ­ρηση ή χρο­νο­τριβή, σε περι­πτώ­σεις εγκλη­μά­των κατά της γενε­τή­σιας ελευ­θε­ρίας. Η παρά­λειψη γνω­στο­ποί­η­σης –σύμφωνα με το άρθρο 204 παρ. 2 ΚΠΔ– δεν συνιστά ακυ­ρό­τητα όταν επι­βάλ­λε­ται η άμεση ενέρ­γεια της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης.

-Κατά την πρόταση, οι ενέρ­γειες έγιναν με σκοπό την έγκαιρη εξα­σφά­λιση απο­δει­κτι­κών μέσων και την προ­στα­σία της ανή­λι­κης. Η παρά­λειψη γνω­στο­ποί­η­σης στοι­χείων των πραγ­μα­το­γνω­μό­νων –όπως τονί­ζε­ται– δεν προ­κά­λεσε καμία δικο­νο­μική βλάβη ικανή να επι­φέ­ρει ακυ­ρό­τητα.

Η εισαγ­γε­λική πρόταση κρίνει ότι καμία απο­λύ­τως βλάβη δεν προ­κύ­πτει για τον κατη­γο­ρού­μενο και ότι η ένσταση δεν στη­ρί­ζε­ται σε ρεα­λι­στικά ή νομικά ερεί­σματα, αλλά επι­διώ­κει ουσια­στικά να αμφι­σβη­τή­σει απο­δει­κτικά μέσα κρί­σι­μης βαρύ­τη­τας με δικο­νο­μικά προ­σχή­ματα.

Το ιστο­ρικό

Η δικο­γρα­φία περι­λαμ­βά­νει σειρά κατα­θέ­σεων, ιατρι­κών πορι­σμά­των και ηλε­κτρο­νι­κών δεδο­μέ­νων. Η ανήλικη, μετά από μαθή­ματα σεξουα­λι­κής αγωγής στο σχολείο, απέ­στειλε μήνυμα στη μητέρα της απο­κα­λύ­πτο­ντας επα­νει­λημ­μέ­νες πράξεις κακο­ποί­η­σης. Η μητέρα, σύμφωνα με την κατά­θεσή της, κινή­θηκε άμεσα, ενη­με­ρώ­νο­ντας τις αρχές και προ­σκο­μί­ζο­ντας μηνύ­ματα του 38χρονου που κατά την άποψή της στοι­χειο­θε­τούν ενοχή. Στη δικο­γρα­φία περι­λαμ­βά­νο­νται επίσης δύο μαρ­τυ­ρίες –μία από στενό φίλο του κατη­γο­ρού­με­νου και μία από πρώην εργο­δότη του– οι οποίοι δηλώ­νουν ότι ο 38χρονος τους απο­κά­λυψε σε ανύ­πο­πτο χρόνο περι­στα­τικά επαφών με την ανήλικη.

Η ανήλικη εξε­τά­στηκε παρου­σία παι­δο­ψυ­χο­λό­γου, περι­γρά­φο­ντας επαφές που –όπως εκτι­μούν οι Αρχές– απο­τε­λούν πράξεις βιασμού και προ­σβο­λής γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας. Οι σχε­τι­κές εκθέ­σεις, από τον ιατρο­δι­κα­στή της Ιατρο­δι­κα­στι­κής Υπη­ρε­σίας Ρόδου και από ειδι­κευ­μέ­νους για­τρούς του ΕΣΥ, κάνουν λόγο για ευρή­ματα «συμβατά με επα­να­λαμ­βα­νό­μενη κακο­ποί­ηση». Το κινητό τηλέ­φωνο του 38χρονου έχει κατα­σχε­θεί και ανα­λύ­ε­ται για επι­βε­βαιω­τικά ή απορ­ρι­πτικά ευρή­ματα.

Από την πλευρά του, ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνεί­ται κάθε κατη­γο­ρία. Στο υπό­μνημά του, που υπέβαλε με την κατά­θεση γραπτών εξη­γή­σεων, παρου­σιά­ζει λεπτο­με­ρές ιστο­ρικό της σχέσης του με τη μητέρα της ανή­λι­κης και ανα­φέ­ρει ότι ανέλαβε γονεϊκά καθή­κο­ντα από την ηλικία των 18 μηνών του παιδιού. Υπο­στη­ρί­ζει ότι δύο περι­στα­τικά κατά τα οποία η ανήλικη τον αγκά­λιασε έντονα στο διά­δρομο ενώ φορούσε εσώ­ρουχα ερμη­νεύ­τη­καν εκ των υστέρων με υπερ­βο­λικό τρόπο, και για αυτά –όπως λέει– ζήτησε συγ­γνώμη από τη σύζυγό του. Επι­πλέον, προ­βάλ­λει ισχυ­ρι­σμούς για παιδική πάθηση της ανή­λι­κης (χρόνια δυσκοι­λιό­τητα) που, όπως ανα­φέ­ρει, μπορεί να εξη­γή­σει τα σωμα­τικά ευρή­ματα. Αμφι­σβη­τεί επίσης τη μαρ­τυ­ρία του πρώην εργο­δότη του, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν υπήρχε σχέση εμπι­στο­σύ­νης που να δικαιο­λο­γεί εξο­μο­λο­γή­σεις αυτού του τύπου. Τέλος, επι­κα­λεί­ται παλαιό­τερη επι­κοι­νω­νία με παι­δο­ψυ­χο­λόγο που –σύμφωνα με τον ίδιο– είχε δια­βε­βαιώ­σει τη μητέρα ότι η ανήλικη «δεν εμφά­νιζε σημάδια κακο­ποί­η­σης».

Το επόμενο στάδιο

Η εξέλιξη της ένστα­σης ακυ­ρό­τη­τας έχει καθο­ρι­στική σημασία για τη συνοχή της δικο­γρα­φίας. Αν η ένσταση γίνει δεκτή, πολλά από τα απο­δει­κτικά μέσα μπορεί να τεθούν υπό αμφι­σβή­τηση ή να κριθούν μη αξιο­ποι­ή­σιμα. Αν απορ­ρι­φθεί, το απο­δει­κτικό υλικό δια­τη­ρεί­ται ακέραιο, ενι­σχύ­ο­ντας τη δυνα­τό­τητα δικα­στι­κής απο­τί­μη­σης στην επόμενη φάση.

Η απόφαση του Συμ­βου­λίου ανα­μέ­νε­ται με έντονο ενδια­φέ­ρον, τόσο από τις εμπλε­κό­με­νες πλευρές όσο και από την κοινή γνώμη, καθώς θα κρίνει την πορεία μίας υπό­θε­σης που συγκε­ντρώ­νει εξαι­ρε­τικά σοβαρές καταγ­γε­λίες και εγείρει ερω­τή­ματα για τις δια­δι­κα­σίες προ­στα­σίας ανη­λί­κων και την εφαρ­μογή των δικο­νο­μι­κών εγγυ­ή­σεων σε υπο­θέ­σεις τέτοιας φύσεως.