Μητσοτάκης στο ΣΑ του ΟΗΕ: Παράνομο και αυθαίρετο το τουρκολιβυκό μνημόνιο – Αψηφά την ίδια τη γεωγραφία

Σαφές μήνυμα κατά του τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νίου έστειλε από το Συμ­βού­λιο Ασφα­λείας του ΟΗΕ ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι συνιστά κατά­φωρη παρα­βί­αση του διε­θνούς δικαίου της θάλασ­σας και δεν παράγει έννομα απο­τε­λέ­σματα για τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της Ελλάδας.

Ειδι­κό­τερα, ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης ανέφερε ότι «η Σύμβαση των Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας, με 172 συμ­βαλ­λό­μενα μέρη και θεμε­λιώ­δεις δια­τά­ξεις που αντα­να­κλούν κανόνες του εθι­μι­κού διε­θνούς δικαίου που δεσμεύ­ουν όλα τα κράτη, απο­τε­λεί ένα από τα μεγα­λύ­τερα επι­τεύγ­ματα της πολυ­μέ­ρειας».

«Παρέχει ένα ολο­κλη­ρω­μένο νομικό πλαίσιο που διέπει τις δρα­στη­ριό­τη­τες στη θάλασσα, δια­σφα­λί­ζει την ελευ­θε­ρία της ναυ­σι­πλο­ΐας, προ­στα­τεύει τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα των κρατών και επι­τρέ­πει την ανά­πτυξη του παγκό­σμιου θαλάσ­σιου εμπο­ρίου», πρό­σθεσε.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός υπο­γράμ­μισε, ωστόσο, ότι το διεθνές δίκαιο δεν μπορεί να εφαρ­μό­ζε­ται επι­λε­κτικά και ότι οι κανόνες που διέπουν τις θάλασ­σες δεν μπορούν να τρο­πο­ποιού­νται προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τούν τις φιλο­δο­ξίες μεμο­νω­μέ­νων κρατών.

Όπως επι­σή­μανε, αυτό αποκτά ιδιαί­τερη σημασία σε μια εποχή κατά την οποία η θαλάσ­σια ασφά­λεια απει­λεί­ται όχι μόνο από μη κρα­τι­κούς δρώντες, αλλά και από κράτη που περι­φρο­νούν ανοιχτά το διεθνές δίκαιο.

«Το λεγό­μενο τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο για την οριο­θέ­τηση θαλάσ­σιων ζωνών συνιστά κατά­φωρη παρα­βί­αση των θεμε­λιω­δών αρχών του διε­θνούς δικαίου της θάλασ­σας. Είναι παρά­νομο, αυθαί­ρετο και αψηφά την ίδια τη γεω­γρα­φία», δήλωσε ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Όπως επι­σή­μανε, η Ελλάδα και η Λιβύη είναι φυσικοί γεί­το­νες, με αντι­κεί­με­νες ακτές και δικαιού­νται, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο της θάλασ­σας, να οριο­θε­τή­σουν τις αντί­στοι­χες θαλάσ­σιες ζώνες τους μέσω συμ­φω­νίας.

«Αντι­θέ­τως, η Τουρκία και η Λιβύη δεν έχουν, επα­να­λαμ­βάνω, δεν έχουν αντι­κεί­με­νες ή παρα­κεί­με­νες ακτές. Κι όμως, επι­χεί­ρη­σαν να δημιουρ­γή­σουν μεταξύ τους ένα τεχνητό θαλάσ­σιο σύνορο. Αυτό είναι παρά­λογο. Δεν υπάρχει προη­γού­μενο, επι­τρέψτε μου να το επα­να­λάβω, δεν υπάρχει προη­γού­μενο για μια τέτοια δια­γώ­νια οριο­θέ­τηση» υπο­γράμ­μισε ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης.

«Η Τουρκία και η Λιβύη επι­χεί­ρη­σαν ουσια­στικά να χαρά­ξουν ένα θαλάσ­σιο σύνορο μεταξύ τους, σαν να μην υπήρχαν τα ελλη­νικά νησιά που βρί­σκο­νται ανάμεσα στις ακτές τους», τόνισε ο πρω­θυ­πουρ­γός, παρου­σιά­ζο­ντας χάρτη της περιο­χής.

«Δεν πρό­κει­ται για ακα­τοί­κη­τους βράχους στη μέση της θάλασ­σας. Πρό­κει­ται για ζωντα­νές κοι­νω­νίες, με ιστορία αιώνων, δυνα­μι­κές οικο­νο­μίες και εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες ανθρώ­πους που θεωρούν αυτά τα νησιά πατρίδα τους. Κι όμως, αυτό το μνη­μό­νιο απλώς προ­σποιεί­ται ότι δεν υπάρ­χουν», υπο­γράμ­μισε.

«Αλλά η γεω­γρα­φία, κυρίες και κύριοι, δεν μπορεί να ξανα­γρα­φτεί. Και τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα δεν μπορούν να εξα­φα­νι­στούν με τη χάραξη αυθαί­ρε­των γραμμών πάνω σε έναν χάρτη», υπο­γράμ­μισε.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός ανα­φέρ­θηκε επίσης στη συμ­φω­νία οριο­θέ­τη­σης θαλάσ­σιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Αιγύ­πτου το 2020, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς την «υπό­δειγμα του τρόπου με τον οποίο γει­το­νικά κράτη μπορούν να κατα­λή­ξουν σε αμοι­βαία απο­δε­κτές λύσεις, σε πλήρη συμ­φω­νία με το διεθνές δίκαιο».

«Η Ελλάδα και η Αίγυ­πτος έχουν αντι­κεί­με­νες ακτές», επι­σή­μανε, προει­δο­ποιώ­ντας ότι «χωρίς σεβασμό στους κοινούς κανόνες, η Μεσό­γειός μας κιν­δυ­νεύει να μετα­τρα­πεί σε ζούγκλα αντα­γω­νι­στι­κών διεκ­δι­κή­σεων και συμ­φω­νιών που εξυ­πη­ρε­τούν ιδιο­τελή συμ­φέ­ρο­ντα».

«Φαντα­στείτε η Ελλάδα και η Τυνησία να απο­φά­σι­ζαν να οριο­θε­τή­σουν τις θαλάσ­σιες ζώνες τους σαν να μην υπήρχαν η Σικελία και η Μάλτα. Θα θεω­ρούσε κανείς σοβαρά μια τέτοια συμ­φω­νία νόμιμη;» διε­ρω­τή­θηκε.

Στη συνέ­χεια, υπο­γράμ­μισε ότι «το διεθνές δίκαιο είναι απο­λύ­τως σαφές: τα νησιά δικαιού­νται θαλάσ­σιες ζώνες, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της υφα­λο­κρη­πί­δας και της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης», επι­κα­λού­με­νος τη Σύμβαση των Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας, της οποίας οι σχε­τι­κές δια­τά­ξεις αντα­να­κλούν κανόνες του εθι­μι­κού διε­θνούς δικαίου που δεσμεύ­ουν όλα τα κράτη.

«Καμία συμ­φω­νία μεταξύ δύο κρατών δεν μπορεί να στε­ρή­σει από ένα τρίτο κράτος τα κυριαρ­χικά του δικαιώ­ματα. Και καμία διμερής συμ­φω­νία δεν μπορεί να υπε­ρι­σχύ­σει του διε­θνούς δικαίου», τόνισε.

«Το τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο, δυστυ­χώς, παρα­βιά­ζει αυτές τις θεμε­λιώ­δεις αρχές. Δεν παράγει έννομα απο­τε­λέ­σματα σε σχέση με τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της Ελλάδας. Και η πρό­σφατη επι­κύ­ρωσή του από τη Βουλή των Αντι­προ­σώ­πων της Λιβύης δεν μπορεί να μετα­τρέ­ψει ένα παρά­νομο μνη­μό­νιο σε νόμιμη συμ­φω­νία», ξεκα­θά­ρισε.

Ακο­λού­θως ο πρω­θυ­πουρ­γός επι­σή­μανε ότι «ο παρά­νο­μος χαρα­κτή­ρας αυτού του μνη­μο­νίου έχει ανα­γνω­ρι­στεί σαφώς από τη διεθνή κοι­νό­τητα, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των 27 κρατών-μελών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, ορι­σμένα από τα οποία εκπρο­σω­πού­νται γύρω από αυτό το τραπέζι».

«Δεν μπορεί να εμπο­δί­σει στρα­τη­γικά έργα δια­συν­δε­σι­μό­τη­τας»

Ο πρω­θυ­πουρ­γός υπο­γράμ­μισε ακόμη ότι «σε καμία περί­πτωση δεν μπορεί ένα τέτοιο μνη­μό­νιο να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως πρό­σχημα για την αμφι­σβή­τηση νόμιμων δρα­στη­ριο­τή­των στη θάλασσα ή για την παρε­μπό­διση στρα­τη­γι­κών έργων δια­συν­δε­σι­μό­τη­τας, τα οποία η περιοχή μας έχει επει­γό­ντως ανάγκη».

Όπως επι­σή­μανε, πρό­κει­ται για «έργα τερά­στιας στρα­τη­γι­κής και οικο­νο­μι­κής σημα­σίας», ιδιαί­τερα για την Ανα­το­λική Μεσό­γειο, τα οποία μπορούν να εξα­σφα­λί­σουν «μεγα­λύ­τερη ενερ­γειακή ασφά­λεια, πιο προ­σι­τές τιμές ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας, ισχυ­ρό­τερη περι­φε­ρειακή συνερ­γα­σία και καλύ­τε­ρες ψηφια­κές δια­συν­δέ­σεις».

«Σε τελική ανάλυση, συμ­βάλ­λουν στη διαρκή ειρήνη», ανέφερε.

Παράλ­ληλα, ο πρω­θυ­πουρ­γός προει­δο­ποί­ησε ότι η ανά­πτυξη αυτών των έργων περι­πλέ­κε­ται από μονο­με­ρείς διεκ­δι­κή­σεις και από­πει­ρες αμφι­σβή­τη­σης νόμιμων δρα­στη­ριο­τή­των στη θάλασσα.

«Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο η θαλάσ­σια ασφά­λεια έχει σημασία. Δεν μπο­ρούμε, γύρω από αυτό το τραπέζι, να μιλάμε για την οικο­δό­μηση γεφυρών μεταξύ των εθνών μας, επι­τρέ­πο­ντας ταυ­τό­χρονα σε άλλους να εμπο­δί­ζουν την κατα­σκευή αυτών των γεφυρών», υπο­γράμ­μισε.

«Δεν μπο­ρούμε να επι­τρέ­ψουμε αυθαί­ρε­τες διεκ­δι­κή­σεις θαλάσ­σιων ζωνών να μετα­τρα­πούν σε εργα­λεία παρε­μπό­δι­σης της οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης και της ευη­με­ρίας μιας ολό­κλη­ρης περιο­χής», δια­μή­νυσε ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης.

Παράλ­ληλα, κατα­δί­κασε την επίθεση και τη βύθιση εμπο­ρι­κού φορ­τη­γού πλοίου ιδιο­κτη­σίας ελλη­νι­κής εται­ρείας στη Μαύρη Θάλασσα, δηλώ­νο­ντας ότι «η στο­χο­ποί­ηση της εμπο­ρι­κής ναυ­τι­λίας είναι απο­λύ­τως απα­ρά­δε­κτη». Επα­νέ­λαβε την ανάγκη για «μια παγκό­σμια θαλάσ­σια εκε­χει­ρία», επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η ανα­σφά­λεια στη θάλασσα δια­τα­ράσ­σει τις εφο­δια­στι­κές αλυ­σί­δες, αυξάνει το κόστος μετα­φο­ράς και ασφά­λι­σης και επι­βα­ρύ­νει τις τιμές ενέρ­γειας και βασικών αγαθών.

Για τον ρόλο της Ευρώπης, υπο­γράμ­μισε ότι «δεν μπορεί να φιλο­δο­ξεί να απο­τε­λεί παγκό­σμια οικο­νο­μική δύναμη, παρα­μέ­νο­ντας ταυ­τό­χρονα θεατής όταν δια­κυ­βεύ­ε­ται η ασφά­λεια των εμπο­ρι­κών της οδών». Ανα­φέρ­θηκε στην επι­χεί­ρηση «ΑΣΠΙΔΕΣ» και ζήτησε ισχυ­ρό­τερη ευρω­παϊκή παρου­σία στην ασφά­λεια της ευρύ­τε­ρης περιο­χής. Στάθηκε επίσης στις δυνα­τό­τη­τες της τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης, των δορυ­φό­ρων και των προηγ­μέ­νων αισθη­τή­ρων, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι «η τεχνο­λο­γία από μόνη της δεν απο­τε­λεί στρα­τη­γική» και ότι απαι­τού­νται διεθνής συνερ­γα­σία, ανταλ­λαγή πλη­ρο­φο­ριών και επεν­δύ­σεις.

Κλεί­νο­ντας, επα­να­βε­βαί­ωσε ότι «η Ελλάδα θα παρα­μεί­νει στα­θε­ρός υπε­ρα­σπι­στής του διε­θνούς δικαίου και της ελευ­θε­ρίας της ναυ­σι­πλο­ΐας», τονί­ζο­ντας ότι «η ελευ­θε­ρία της ναυ­σι­πλο­ΐας εξαρ­τά­ται από τη θαλάσ­σια ασφά­λεια και η θαλάσ­σια ασφά­λεια εξαρ­τά­ται από τον σεβασμό στο διεθνές δίκαιο».

Πηγή: skai.gr