Πιο παλιά από τα παλιά

Δεν ξέρω αν ωφελεί να λέει κανείς τη γνώμη του σε μια τόσο αδιέ­ξοδη και μπερ­δε­μένη εποχή. Εχω την αίσθηση πως τα λόγια μας τα παίρνει ο αέρας και χάνο­νται μέσα στις καθη­με­ρι­νές φλυα­ρίες των πολι­τι­κών και του πλήθους. Οι πολίτες μένουν αδιά­φο­ροι πλέον σε κορώνες , όλο και περισ­σό­τερο αμέ­το­χοι, συγκε­ντρω­μέ­νοι σε χρέη, υπο­χρε­ώ­σεις και αριθ­μούς που δεν βγαί­νουν. Ισως είναι πιο φρόνιμο, αυτό που έχει κάποιος να πει, να το λέει όσο καλύ­τερα μπορεί μέσα από το έργο του, και στα υπό­λοιπα να σιωπά.  Στην αντί­θετη περί­πτωση, όποιος απο­φα­σί­ζει να μιλήσει, να μην ξεχνά ότι για να πάρουν τα λόγια του το ίδιο βάρος με το έργο του, θα πρέπει να προ­σμε­τρώ­νται μαζί το ήθος και η ποιό­τητά του. Και τέλος πάντων, ότι έχει να πει, να το λέει με χαρτιά και ντο­κου­μέ­ντα. Να ξέρουμε κι εμείς ποιοι είναι αυτοί που «εισέρ­χο­νται από τα παρά­θυρα προ­σπα­θώ­ντας να λύσουν το βιο­πο­ρι­στικό τους πρό­βλημα». Δια­φο­ρε­τικά κατα­λή­γουν να είναι αυτό που κατη­γο­ρούν. Συκο­φά­ντες.  Οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι παρο­τρύ­νουν, καθώς φαί­νε­ται εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος, σε υψηλούς τόνους, συνι­στούν όξυνση, ευθείες βολές, και λεκτι­κές πιρου­έ­τες. Κι αυτή η διαρκής αναφορά «της λάσπης στον ανε­μι­στήρα»… Ολα ηχούν πιο παλιά από τα παλιά.